บททั้งหมดของ สภาพอากาศกำลังมีความรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

“ไอ้อากาศอย่าอยู่นิ่งสิ มึงรีบมาช่วยกันขนของเร็ว” ฟ้าใสหญิงห้าวหนึ่งเดียวรีบเร่งเพื่อนสนิทที่ยืนเหม่อมองท้องฟ้าให้มาช่วยงาน“รู้แล้ว ๆ พวกมึงนี่นะ รู้ทั้งรู้ว่ากูพึ่งอกหักยังจะลากกูมาเข้าค่ายอาสาในที่ห่างไกลแบบนี้อีก” อากาศรีบละสายตาจากท้องฟ้าเข้าไปช่วยฟ้าใสขนย้ายสัมภาระที่พวกเขาขนกันมามากมายลงจากรถ“ชิ้นนี้หนัก ให้กูยกเองดีกว่านะ อากาศยกอันนี้ไปแทนนะ” โทเพื่อนสนิทอีกคนของกลุ่มรีบเข้ามาแย่งของที่ดูเหมือนจะหนักมากจากมืออากาศมาถือเอง แล้วให้เพื่อนตัวเองไปยกของที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยหนักแทน“เพราะกูรู้ว่ามึงอกหักนี่แหละ พวกกูถึงได้พามึงมาด้วยไง ถ้าปล่อยมึงไว้คนเดียว เกิดมึงคิดจะทำอะไรบ้า ๆ ขึ้นมาใครจะห้ามทันวะ” คิมเพื่อนสนิทอีกคนพูดด้วยความเป็นห่วง แล้วเดินเข้าไปช่วยถือสัมภาระด้านหลังรถอีกคน และเขานี่แหละที่เป็นหัวแถวดึงดันจะพาอากาศมาเข้าค่ายด้วย“น่า ๆ ผมว่าพวกเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า ยิ่งพูดมันยิ่งตอกย้ำหัวใจอากาศนะ ระหว่างที่อยู่ที่นี่น่ะถือซะว่าผมขอ เลิกพูดถึงบีบีกันเถอะ” กายเข้ามาห้ามปรามให้เพื่อน ๆ เลิกพูดถึงแผลเก่าของอากาศ“ขอบใจนะกายที่เป็นห่วง แต่กูไม่เป็นไร กูไม่ได้อ่อนแอขนาดน

พายุเห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งไปเก็บบอลที่ถูกเตะขึ้นไปบนถนน ขณะที่เลนบนถนนนั้นกำลังมีรถวิ่งด้วยความเร็ว เขาหน้าซีดรีบวิ่งเข้าไปหาเด็กคนนั้น แม้ภายในใจเขาจะรู้ว่ามันไม่ทันแน่ ๆ แต่เขาก็หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์ ทำให้เขาวิ่งไปดึงตัวเด็กคนนั้นได้ทัน“ไอ้เด็กบ้า! หัดดูตาม้าตาเรือบ้าง ไอ้เด็กนี่!”“เห้ย! ไอ้ลุงนี่...ขับรถกลับมานะเว้ย อย่าหนีไปไหน”อากาศตะโกนด่าไล่หลังลุงเจ้าของรถยนต์ที่เกือบขับชนเด็กเมื่อกี้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้สนใจหลังจากที่ด่าเด็กแล้วก็รีบขับรถหนีไป แม้มันจะเป็นความผิดของเด็กที่ไม่ดูทาง แต่เจ้าของรถที่ขับรถไม่ดูทางเองก็ผิดเหมือนกันเมื่อกี้ถ้าไม่ใช่ว่า อากาศเห็นว่ามีรถกำลังมาแล้วมีเด็กวิ่งไปเก็บลูกบอลบนถนน ถ้าเขาวิ่งขึ้นไปดึงตัวเด็กหลบรถไม่ทันคงได้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นแน่ ๆ“น้องเป็นอะไรไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เจ็บตรงไหนต้องบอกพี่นะ” อากาศหันมาโฟกัสเด็กที่ตัวเองได้ช่วยเอาไว้ เขาจับเด็กตรงหน้าพลิกตัวเพื่อหาบาดแผลตามร่างกายอีกฝ่าย“ผมไม่บาดเจ็บครับ ขอบคุณนะครับพี่สุดหล่อ แต่ผมขอไปเตะบอลต่อนะครับ”“นี่! เดี๋ยวสิ...ต่อไปก็ระวังด้วย!”อากาศตะโกนไล่ตามหลังเด็กน้อย เขาได้แต่ถอนหายใจมองเด็

“นายอย่าเดินไปทั่วในป่าแบบนี้สิ รู้ไหมว่าทุกคนตามหานายกันอยู่น่ะ” ทันทีที่วิ่งมาถึงตรงหน้าอากาศ พายุก็บ่นขึ้นมาในทันทีตอนรู้ข่าวว่าอีกฝ่ายตกเขาลงไปด้านล่าง พายุก็ร้อนใจรีบวิ่งลงจากเขาออกไปค้นหาอากาศก่อนใครเพื่อน ตอนเขาลงมาถึงด้านล่างภูเขาคนอื่นยังลงมาไม่ถึงกันเลยภูที่ต้องการมาด้วยก็โดนเขาไล่ให้กลับไปอยู่ค่าย เพื่อที่ว่าเผื่อมีคนเจออากาศแล้วพากลับไปที่ค่ายอาสา ภูจะสามารถรักษาเบื้องต้นให้กับอากาศได้ตอนที่ลงมายังบริเวณที่เพื่อนอีกฝ่ายว่า อากาศตกลงมา เขาวิ่งหาจนทั่วแต่ก็ยังไม่เจอร่างอากาศ ตอนนั้นใจพายุก็ตกไปที่ตาตุ่มเมื่อเผลอคิดในแง่ร้ายว่า อาจมีสัตว์ป่าลากร่างอีกฝ่ายไปแล้ว แต่พอสำรวจบริเวณรอบ ๆ ดี พายุกลับไม่พบเลือดหรือบริเวณที่เห็นหลุมจากร่างที่ตกลงมาของอากาศเลยพายุคิดในแง่ดีขึ้นมาว่า อากาศอาจไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก ยังพอเดินไหวจึงหาทางเดินกลับค่ายไปด้วยตัวเองแล้ว แต่ถึงจะคิดแบบนั้น เขาก็ยังไม่เลิกพยายามที่จะค้นหาอีกฝ่ายแม้กระทั่งตอนที่ฝนเริ่มตกลงมา พายุก็ยังไม่ล้มเลิกการตามหาอากาศ เขากลับมีความคิดว่า ตัวเองจะต้องหาอีกฝ่ายเจอแน่ ๆ เพราะคืนนั้นพวกเขาเองก็พบกันตอนที่ฝนตกเหมือนอย่างตอนนี

“นี่มึงไม่คิดจะบอกใครจริง ๆ เหรออากาศ แต่อย่างน้อยบอกพี่สาวมึงหน่อยไหม” คิมเอ่ยขึ้นขณะปอกเปลือกแอปเปิลให้คนที่นอนบนเตียง ที่ในตอนนี้หันหลังให้กับเขา ไม่อยากฟังสิ่งที่ตัวเองพูด“มึงเลิกบ่นได้แล้ว กูแค่ไม่อยากให้ใครเป็นห่วง ส่วนเรื่องค่ารักษา กูจะจ่ายเอง แล้วก็มึงห้ามบอกที่บ้านกูนะ รวมถึงที่บ้านมึงด้วย มึงก็รู้ว่าแม่มึงเป็นคนยังไง รู้เรื่องไหนคนทั้งหมู่บ้านก็รู้พร้อมกัน” อากาศหันหน้ากับไปพูดกับคิมอย่างเบื่อหน่าย ไม่รู้สองสามวันมานี้อีกฝ่ายพูดเรื่องนี้มากี่รอบแล้วโชคดีหลังจากที่ตรวจเอกซเรย์แล้วร่างกายเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก จะมีก็แค่แผลบวมช้ำที่หลังตอนตกกระแทกต้นไม้ และแผลถลอกตามร่างกายเท่านั้น ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องบอกให้พ่อแม่หรือพี่สาวรู้ก็ได้“นั่นแม่กูนะ อย่ามาด่าแม่คนอื่นต่อหน้าลูกเขาสิมึง” คิมพูดขึ้นแกล้งทำหน้าโกรธ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือเรื่องจริง เขาเคยเห็นในไลน์แม่เหมือนจะมีกลุ่มเม้าท์ของบรรดาขาเม้าท์ในหมู่บ้านด้วย“แต่เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่นะ ไม่บอกใครจะดีเหรอ” คิมเม้มปากเรื่องใหญ่ขนาดตกเขา แต่อากาศกลับไม่ยอมให้บอกที่บ้าน“มึงไม่ต้องห่วงเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกน่า มึงก็รู้ว่า พ

“ครับ ตอนนี้พี่พายุอยู่ไหนครับ ผมอยู่หน้าคณะแล้ว”“คันสีเหลืองเหรอครับ พี่พายุอย่าหลอกผมสิ คันสีเหลืองมันลัมโบร์กีนีนะครับ”อากาศเดินมาถึงหน้าคณะแล้ว แต่หารถหรือตัวพี่พายุไม่เจอ เขาจึงโทรตามหาคนพี่ พอได้ยินพี่พายุบอกว่า รถคันสีเหลืองเขาก็เห็นว่ามีลัมโบร์กีนีสีเหลืองจอดอยู่คันหนึ่ง แต่อากาศก็มองข้ามมันไป พยายามหารถแถวนี้ว่ามีคันไหนสีเหลืองอีกบ้าง“อากาศ!”“ลัมโบร์กีนีจริง ๆ เหรอเนี่ย”อากาศอ้าปากค้างเมื่อเห็นพี่พายุเปิดกระจกรถเรียกตัวเองเสียงดังจากรถลัมโบร์กีนีสีเหลืองจริง ๆ เขาจำได้ว่า รถพี่พายุคือยาริสครอสสีดำไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ ๆ มันถึงกลายเป็นลัมโบร์กีนีสีเหลืองไปได้“นี่รถพี่จริง ๆ เหรอครับ” อากาศเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ารถลัมโบร์กีนีอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา“ไม่ใช่รถพี่แล้วจะเป็นรถใครไปล่ะ อากาศรีบขึ้นรถมาเร็วครับ เราจะได้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน” พายุยิ้มร่าพอใจกับสีหน้าอากาศในตอนนี้มาก โชคดีที่เขาทำตามคำแนะนำของภู เอารถที่บ้านขับมารับอากาศไปทานอาหาร&ldquo