ทำแผล

พายุเห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งไปเก็บบอลที่ถูกเตะขึ้นไปบนถนน ขณะที่เลนบนถนนนั้นกำลังมีรถวิ่งด้วยความเร็ว เขาหน้าซีดรีบวิ่งเข้าไปหาเด็กคนนั้น แม้ภายในใจเขาจะรู้ว่ามันไม่ทันแน่ ๆ แต่เขาก็หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์ ทำให้เขาวิ่งไปดึงตัวเด็กคนนั้นได้ทัน

“ไอ้เด็กบ้า! หัดดูตาม้าตาเรือบ้าง ไอ้เด็กนี่!”

“เห้ย! ไอ้ลุงนี่...ขับรถกลับมานะเว้ย อย่าหนีไปไหน”

อากาศตะโกนด่าไล่หลังลุงเจ้าของรถยนต์ที่เกือบขับชนเด็กเมื่อกี้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้สนใจหลังจากที่ด่าเด็กแล้วก็รีบขับรถหนีไป แม้มันจะเป็นความผิดของเด็กที่ไม่ดูทาง แต่เจ้าของรถที่ขับรถไม่ดูทางเองก็ผิดเหมือนกัน

เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่ว่า อากาศเห็นว่ามีรถกำลังมาแล้วมีเด็กวิ่งไปเก็บลูกบอลบนถนน ถ้าเขาวิ่งขึ้นไปดึงตัวเด็กหลบรถไม่ทันคงได้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นแน่ ๆ

“น้องเป็นอะไรไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เจ็บตรงไหนต้องบอกพี่นะ” อากาศหันมาโฟกัสเด็กที่ตัวเองได้ช่วยเอาไว้ เขาจับเด็กตรงหน้าพลิกตัวเพื่อหาบาดแผลตามร่างกายอีกฝ่าย

“ผมไม่บาดเจ็บครับ ขอบคุณนะครับพี่สุดหล่อ แต่ผมขอไปเตะบอลต่อนะครับ”

“นี่! เดี๋ยวสิ...ต่อไปก็ระวังด้วย!”

อากาศตะโกนไล่ตามหลังเด็กน้อย เขาได้แต่ถอนหายใจมองเด็กน้อยวิ่งถือลูกบอลกลับไปเตะเล่นกับเพื่อนต่อ เขาไม่เข้าใจความคิดของเด็กน้อยเลย ขนาดตัวเองพึ่งผ่านความเป็นความตายมาแบบนี้ แต่ก็ยังมีอารมณ์ไปเล่นเตะบอลต่ออีก

“ไอติมตกกระจายหมดเลย” อากาศมองไอติมที่กระจัดกระจายบนพื้น เพื่อช่วยไม่ให้เด็กคนนั้นถูกชน เขาจึงโยนไอติมที่ต้องเอาไปให้เพื่อนทิ้งกระจัดกระจายลงกับพื้น มาตอนนี้เด็กที่เขาช่วยเอาไว้ดันห่วงเตะบอล ไม่คิดจะช่วยเขาเก็บอีก อากาศจึงต้องนั่งลงเก็บไอติมบนพื้นคนเดียว

“นี่ไอติมอีกอันครับ”

“ขอบคุณ...ครับ”

อากาศจับไอติมที่มีคนยื่นให้ก่อนที่จะเงยหน้าเห็นหน้าตาของอีกฝ่าย เพียงแค่เห็นหน้าเขาก็ตกใจแทบช็อก คำพูดขอบคุณหยุดชะงัก เพราะคนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคนที่เขาเจอเมื่อคืน คนที่อากาศทิ้งให้นอนคนเดียวไม่ยอมปลุกเมื่อตอนเช้า

“เราเจอกันอีกแล้วนะ” พายุมองใบหน้าตรงหน้าที่เพียงเห็นหน้าเขาก็อึ้งจนเก็บสีหน้าไม่อยู่ด้วยความขบขัน เขานึกออกเลยว่าอีกฝ่ายต้องได้ยินเรื่องข่าวลือแปลกๆ นั่นแล้วแน่ๆ

เรื่องที่มีคนโดนผีม่ายสาวหลอกให้ไปนอนด้วย นี่จึงจะอธิบายสีหน้าที่มีความตกใจบนใบหน้าอีกฝ่ายในตอนนี้ได้ อีกฝ่ายคงรู้ตัวแล้วว่า ผีแม่ม่ายสาวนั้นคงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากตัวเอง

“ขอบคุณครับ แต่เราไม่เคยเจอกันนะ ผมต้องรีบเอาไอติมไปให้เพื่อนก่อน” อากาศมีสีหน้าเลิ่กลั่กรีบรับไอติมจากมืออีกฝ่ายแล้วลุกขึ้นวิ่งตรงไปยังจุดที่เพื่อนตัวเองทำงานอยู่ จากข่าวลือที่เกิดขึ้นถ้าอีกฝ่ายไม่ต่อยหน้าเขาก็นับว่าใจดีมากแล้ว

“มึงรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยเหรอพายุ” ภูที่มองทุกอย่างด้วยสายตาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เขาจำไม่เคยได้เลยว่า ตัวเองเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนั้น คนที่พายุรู้จักเขาก็รู้จักแทบทุกคน แต่ไม่มีใบหน้านั้นในหัวเลย

“นั่นไง...ผีแม่ม่ายสาวในข่าวลือ เจอตัวสักที...” พายุพูดด้วยรอยยิ้มจากตอนแรกที่โกรธที่อีกฝ่ายไม่ยอมปลุก ทำให้ตอนตื่นเช้ามาเขาต้องเสียชื่อเสียงกลายเป็นข่าวลือของคนในค่าย แต่พอได้เห็นว่าอีกฝ่ายช่วยเด็กที่กำลังถูกรถชน ความโกรธนั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง

“ฮะ...นั่นอะนะ ผีแม่ม่ายสาว” ภูอ้าปากความด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะเจอผีแม่ม่ายสาวในข่าวลือก่อนใครเขา

“อื้ม มึงไปที่เต็นท์ก่อนเลยไอภู กูมีธุระนิดหน่อย...เดี๋ยวตามไป” พายุสังเกตเห็นบางอย่าง มองตามแผ่นหลังผู้ชายที่เขาไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ หลังจากเอ่ยบอกเพื่อนตัวเองก็รีบวิ่งตามอีกฝ่ายไป

ทิ้งให้ภูยืนงงไม่เข้าใจการกระทำของเพื่อนตัวเอง

“นี่มึงไปทำอะไรวะมาอากาศ แค่ไปเอาไอติมทำไมตัวมอมขนาดนี้” ฟ้าใสแกะซองไอติมแล้วมองสภาพเพื่อนที่เหมือนพึ่งไปนอนคลุกหญ้ามา

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ” อากาศบอกปัด

หลังจากแจกไอติมให้คนที่ทำงานเสร็จแล้ว เขาพึ่งมาสังเกตเห็นว่า ตัวเองนั้นได้รับบาดเจ็บมีแผลถลอกที่แขน มัวแต่ห่วงว่าเจ้าเด็กนั่นได้รับบาดเจ็บไหม จนลืมดูสภาพตัวเองไปเลย ร่างกายตัวเองได้แผลมายังไม่รู้สึกตัวอีก

“ไหน! เรื่องอะไร! ใครทำร้ายอากาศ บอกมา...โทจะไปยำมัน” โทที่ได้ยินว่าอากาศมีเรื่องก็ตกใจตะโกนเสียงดัง พอสังเกตเห็นแผลถลอกที่แขนอีกฝ่ายเขายิ่งโมโห อากาศที่เขาทะนุถนอมใครมันบังอาจมาทำร้ายได้

“ไม่มีใครทำร้ายกูทั้งนั้นแหละ แค่ไปช่วยเด็กมาแล้วมีแผลน่ะ” อากาศรีบบอกไม่ให้โทหัวร้อนไปมากกว่านี้

“เรื่องมันเป็นยังไง มึงเล่ามาหน่อย” คิมเองก็อยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้น

“ผมว่าอากาศไปทำแผลก่อนไหม” กายนั้นเป็นห่วงว่าแผลถลอกที่แขนอากาศนั้นจะติดเชื้อ บนแผลเต็มไปด้วยเศษดินและทราย

“เรื่องนั้น...”

“นายต้องไปทำแผลนะ”

ก่อนอากาศจะได้ตอบสิ่งที่คิมและกายถาม แขนเขาก็ถูกจับยกขึ้นก่อนเสียงที่เขาไม่อยากจะได้ยินดังขึ้นข้างตัว ไม่ใช่ใครที่ไหนที่จับแขนเขาในตอนนี้ นอกจากผู้ชายที่เขาพยายามหลบหน้า

“เห้ย! ไอ้นี่...ปล่อยแขนอากาศนะ” โทเห็นผู้ชายแปลกหน้าจับแขนอากาศก็มีอารมณ์หัวร้อนขึ้นมา อากาศของเขาใช่ว่าใครอยากจะจับก็จับได้สักหน่อย แถมไอ้แว่นนี่ยังหล่ออีกต่างหาก

“ผมเรียนอยู่คณะแพทย์ปีสาม ในค่ายนี้นอกจากผมก็มีแค่เพื่อนเท่านั้นที่สามารถทำแผลให้เพื่อนนายได้ ผมคงต้องขอพาตัวเพื่อนคุณไปทำแผลที่เต็นท์พยาบาลหน่อยนะ” เอ่ยแนะนำตัวจบ พายุก็ไม่สนใจเพื่อนๆ ของอีกฝ่ายจับแขนพาคนเจ็บที่เหมือนจะชื่อว่าอากาศไปที่เต็นท์พยาบาลด้วยกัน

“เห้ย... ใครบอกอากาศจะไปกับแก... อื้อ ๆ” โทกำลังพูดอยู่ ๆ ก็มีมือมาปิดปากตัวเองแน่น

“เชิญพี่หมอพาอากาศไปได้เลยค่ะ ไม่ต้องห่วง ทางนี้ไม่ไปรบกวนแน่ ๆ ค่ะ” ฟ้าใสมือหนึ่งปิดปากโทแน่น อีกมือโบกมือยิ้มหวานให้กับพี่หมอปีสาม

“พวกมึง...เดี๋ยวกูมาเล่าทีหลังนะ” อากาศมองเพื่อนที่ไม่คิดจะช่วยตัวเองก็ได้แต่บ่นในใจ จำยอมโดนไอ้คนที่อ้างว่าเป็นเรียนคณะแพทย์อยู่ปีสามลากตัวไป

“เป็นบ้าอะไรเนี่ยฟ้าใส มึงให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้พาอากาศไปได้ไง ไม่ได้...กูต้องตามไป” โทพอหลุดจากพันธนาการมือของฟ้าได้ก็พูดกับอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ เตรียมตัวที่จะวิ่งตามอากาศไป

“ถ้ามึงตามไป กูจะบอกความลับของมึงให้อากาศรู้” ฟ้าใสเห็นโทจะวิ่งตามไปก็เอ่ยขึ้นเสียงดังด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“จะบ้าเหรอ!” โทหันหน้ากลับไปมองหน้าฟ้าใสเอ่ยขึ้นเสียงดัง สายตาเขาจ้องสบตาอีกฝ่ายที่มองมาอย่างไม่หลบสายตาก็รู้ว่า อีกฝ่ายทำจริงแน่ ๆ ถ้าเขาตามไปฟ้าใสต้องบอกความลับเรื่องนั้นให้อากาศรู้แน่ ๆ

“แม่งเอ๊ย!” โทสบถขึ้นเสียงดังอย่างอารมณ์เสีย หยิบถังสีแล้วเดินไปทาสีในจุดที่ห่างไกลคน

“พวกเราให้อากาศไปกับคนแปลกหน้าจะดีเหรอ” กายมองโทที่เดินไปไกลแล้วก็เอ่ยขึ้นถามในกลุ่ม

“อาจแปลกหน้าสำหรับพวกเรา แต่สำหรับไอ้อากาศอาจไม่ก็ได้ มึงไม่เห็นสีหน้าไอ้อากาศเหรอว่า มันไม่ได้ตื่นตกใจ หรือพูดว่าไม่รู้จักกับพี่หมอคนนั้นเลย” คิมเอ่ยอธิบายให้กายได้ฟัง ส่วนโทนั้นความรักมันบังตาเจ้านั่นไปแล้ว อธิบายอะไรไปก็คงไม่เข้าหูมันหรอก

“นี่สิ สมเป็นหัวสมองประจำกลุ่ม เห็นในสิ่งที่กูเห็นเลย” ฟ้าใสจะคว้าคอคิมมากอดที่ช่วยอธิบายให้กายเข้าใจ แต่คิมนั้นไหวตัวทันหลบได้แล้วถือถังสีเดินไปทาสีแล้ว

“ไอ้นี่เล่นตัวจริง พวกเราก็ไปทำงานต่อกันเถอะ”

“นายนั่งอยู่ตรงนี้เฉย ๆ เดี๋ยวฉันหาน้ำยาฆ่าเชื้อก่อน”

พายุพาอากาศเข้ามาภายในเต็นท์แพทย์ให้นั่งอยู่ที่เก้าอี้เฉย ๆ ส่วนตัวเองก็ไปหาของที่จะเอามาช่วยทำแผลให้กับอีกฝ่าย พอรวบรวมของได้ครบก็ดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามกับอากาศ

“อาจจะแสบนิดหน่อย ทนหน่อยนะ”

“แผลแค่นี้มันจะเจ็บอะไร โอ๊ย ๆ แสบ ๆ เบาหน่อยสิครับ”

“หึ เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย”

พายุอมยิ้มกับความตลกของอีกฝ่าย แค่โดนน้ำยาฆ่าเชื้อก็ร้องเสียงดังแล้ว เมื่อกี้ใครกันที่บอกว่าแผลแค่นี้ เขาจับแขนอีกฝ่ายเอาไว้แน่นใช้สำลีที่ชุบยาแดงเอาไว้ทาลงบนแผลที่แขนอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“ตอนนายช่วยเด็กคนนั้น นายหล่อมากรู้ไหม” พายุเห็นว่าบรรยากาศมันเงียบเกินไปจึงชวนอีกฝ่ายคุย

“มันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว ถ้าช่วยได้ ทุกคนก็ต้องช่วยจริงไหม” อากาศอยู่ ๆ ก็โดนชมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก็หน้าแดงหันหน้าไปทางอื่น

“ใช่ ใครเห็นก็ต้องช่วย” พายุยิ้มหวานพอใจกับคำพูดของอีกฝ่าย

“เอาละ เสร็จแล้ว ต่อไปนี้จนกว่าค่ายจะจบก็ให้มาหาฉันที่เต็นท์พยาบาลเพื่อล้างแผลทุกวันนะ” พายุแปะพลาสเตอร์ปิดแผลให้อีกฝ่ายเสร็จก็เป็นอันจบ เขาเก็บอุปกรณ์อะไรที่ต้องทิ้งก็ทิ้ง อะไรต้องทำความสะอาดก็นำไปทำความสะอาด

“งั้นผมไปก่อนนะ” อากาศเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็เตรียมที่จะออกจากเต็นท์กลับไปหาเพื่อน แต่พึ่งจะลุกขึ้นก้าวขาก็ต้องนั่งลงไปที่เก้าอี้อีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดอีกฝ่ายที่ดังขึ้นภายในเต็นท์พยาบาล

“ตอนเช้าทำไมนายถึงไม่ปลุกฉันล่ะ นายได้ยินข่าวที่กำลังลือกันอยู่ใช่ไหม ฉันเสียชื่อเสียงมากนะ”

“เรื่องนั้น...”

“เรื่องนั้นมันทำไม”

พายุหันหลังกลับไปมองอากาศ เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าอีกฝ่าย ใช้มือเชยคางอีกฝ่ายขึ้นให้เงยหน้าเห็นมาสบตากัน เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาเป็นประกายของอีกฝ่ายรอฟังเหตุผลของคนตรงหน้า

“ทำไมนายถึงไม่ปลุกฉัน”

“ลองบอกเหตุผลที่ฟังขึ้นมาหน่อย”

“ไอ้พายุ กูเอาไอติมมาฝาก...โทษที ไว้กูค่อยมา”

ภูเข้ามาภายในเต็นท์พยาบาล สองมือถือไอติมหวังเอามาฝากเพื่อนรัก แต่ภาพภายในเต็นท์พยาบาลนั้นทำให้เขารู้ตัวทันทีว่า ตัวเองนั้นมาผิดจังหวะ มาในจังหวะนรกชัด ๆ เขารีบม้วนตัววิ่งออกไปจากเต็นท์พยาบาลอย่างรวดเร็ว

“เพื่อนผมคงเป็นห่วงแย่แล้ว ผมขอตัวก่อนนะ” อากาศเห็นว่าเพื่อนอีกฝ่ายเหมือนจะเข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเขาผิดก็หน้าแดง แต่ก็อาศัยจังหวะนี้ผลักอกร่างสูงออกแล้วรีบวิ่งหนีหายไปจากเต็นท์พยาบาล

“ครั้งนี้หนีได้ก็หนีไป พวกเรายังต้องเจอหน้ากันอีกหลายครั้งแน่ในค่ายนี้” พายุเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เขากลับไปทำความสะอาดอุปกรณ์ต่อเหมือนเมื่อกี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น