คนพิเศษ

“ไอ้หมอนี่คือใครวะ” อากาศตื่นขึ้นเมื่อพระอาทิตย์เริ่มขึ้นจากขอบฟ้า สายตาเขาหันไปมองด้านข้างตัวเองที่รู้สึกหนักในทันที ด้านข้างตัวเขานั้นในเวลานี้มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้นั่งพิงผนังหัวซบไหล่เขาอยู่

“ไอ้บ้านี่...คือคนเมื่อคืนสินะ”

ความทรงจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานปรากฏขึ้นภายในหัวอากาศ เขาจำเรื่องราวเมื่อคืนได้อย่างรวดเร็ว ว่าไอ้หน้าหล่อที่นอนพิงไหล่ตัวเองอยู่นั้นมันคือคนที่พูดกระตุ้นทำให้เขาเศร้า กักเก็บความเสียใจเอาไว้ไม่อยู่ร้องไห้ออกมา

“ตื่น ๆ กันได้แล้วทุกคน”

“อะ”

อากาศได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นจากที่แถวห้องนอนก็ตื่นตัว ดูเหมือนว่าคนอื่น ๆ จะเริ่มตื่นกันแล้ว อากาศมองสังเกตใบหน้าชายหนุ่มข้างกายก็ลังเลว่า ควรจะปลุกอีกฝ่ายดีไหม แต่ถ้าปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้น พวกเขาก็ต้องเผชิญหน้ากัน เขารู้สึกว่าตัวเองไม่อยากจะเจอใบหน้าอีกฝ่ายที่เห็นช่วงเวลาที่ตัวเองอ่อนแอเลยจริงๆ

“ช่างเถอะ เดี๋ยวมีคนผ่านมาก็คงปลุกมันเอง” สุดท้ายอากาศก็ตัดสินใจที่จะไม่ปลุกอีกฝ่าย ปล่อยให้คนที่นอนหลับสนิทได้นอนต่ออีกสักหน่อย

เขาจับศีรษะอีกฝ่ายยกขึ้นอย่างเบามือ ก่อนที่จะขยับหัวไหล่ตัวเองออกมา ปล่อยให้ร่างกายอีกฝ่ายค่อย ๆ เอนตัวลงไปนอนอยู่กับพื้นอย่างเบามือ ไม่รบกวนเวลานอนของอีกฝ่าย

“ต้องรีบกลับห้องแล้ว ถ้าพวกนั้นตื่นขึ้นมาไม่เห็นหน้ากู คงได้ซักถามไม่จบไม่สิ้นแน่”

“อะ เกือบลืมไปแล้ว ขอบใจสำหรับเสื้อนะ”

อากาศดึงเสื้อที่คลุมตัวเองลงมาคลุมร่างกายช่วงบนของผู้ชายแปลกหน้า คืนเสื้อที่เป็นของอีกฝ่ายให้กับเจ้าของตัวจริง เมื่อไม่มีอะไรแล้วอากาศก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างไว ให้ทันก่อนที่เพื่อนสนิทตัวเองจะตื่นนอน

โชคดีที่อากาศกลับมาถึงห้อง แล้วพบว่าเพื่อนตัวเองนั้นยังคงนอนหลับสนิทไม่ตื่นกันสักคน เขาค่อย ๆ ย่องกลับไปที่นอนตัวเองเสียงเบากลัวที่จะปลุกเพื่อนตัวเองให้ตื่นขึ้นมา

“มึงตื่นเร็วจังวะอากาศ”

“ปะ...เปล่า พอดีกูนอนไม่ค่อยหลับ งั้นกูไปอาบน้ำก่อนนะ”

อากาศตื่นตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของคิม เขาพูดออกไปรัวเร็วพลางหาข้ออ้างขึ้นมา แล้วรีบหยิบผ้าขนหนูแล้ววิ่งออกไปจากห้องเพื่ออาบน้ำอย่างรวดเร็ว

“แปลก...ทำไมมันถึงทำตัวแปลก ๆ เหมือนคนทำอะไรผิดมา” คิมใช้สายตาที่งัวเงียมองเพื่อนตัวเองที่ลุกลี้ลุกลนวิ่งออกไปด้วยความสงสัย

ซ่า...

ภายใต้สายน้ำที่ไหลรินลงมาจากฝักบัวลงบนร่างกายอากาศ เขาล้างคราบฟองสบู่ที่เปรอะเปื้อนไปตามตัวออกด้วยน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว

ขณะที่อาบน้ำ ภายในหัวเขากลับไม่ได้โดนความเย็นของน้ำทำให้หัวโล่งเลย ภายในหัวอากาศในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความคิดมากมาย กังวลว่าผู้ชายที่เจอเมื่อคืนนั้นจะรู้ความลับของตัวเองเข้า ความลับที่เขาปกปิดมาตลอด ความลับที่ไม่เคยคิดที่จะบอกใคร

อากาศนั้นมีความพิเศษที่ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เหมือนใคร ชื่อของเขานั้นมาจากวันแรกที่ลืมตาดูโลก สภาพอากาศแปรปรวน พายุฝนตกกระหน่ำเข้าไม่หยุด เพื่อเป็นการแก้เคล็ดพ่อและแม่เลยตั้งชื่อเขาว่า อากาศ ที่มาจากชื่อเต็มว่าสภาพอากาศ

ตั้งแต่เด็กอากาศก็มีชื่อเรียกติดตัวมาตลอดว่า เด็กสายฝน เพราะทุกครั้งที่เขาร้องไห้ฝนมักจะตกอยู่เสมอ ซึ่งหลาย ๆ คนต่างก็ไม่ได้สงสัยอะไร คิดว่ามันคงเป็นเรื่องบังเอิญแม้กระทั่งอากาศเองก็เชื่อแบบนั้น เขาไม่ชอบชื่อที่ทุกคนตั้งให้กับตัวเองเอามาก ๆ

จนกระทั่งอากาศเริ่มโตขึ้นเขาก็เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างว่า ตัวเขานั้นแตกต่างจากคนอื่น เวลาเขาร้องไห้ฝนมักจะตกลงมา เมื่อเขาดีใจหรือมีความสุข ท้องฟ้ามักเปิดโล่ง อากาศเย็นสบาย ทุกที่ที่มีเขาอยู่สภาพอากาศมักแปรปรวนไปตามอารมณ์ที่อากาศรู้สึก

ตั้งแต่ที่อากาศรู้ความจริงเรื่องนี้เขาก็พยายามที่จะควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะความเศร้าที่มักมาพร้อมกับพายุฝน เพราะอากาศไม่อาจบังคับได้ว่า ตอนที่เขาเศร้านั้นตัวเองจะไม่เสียใจมากจนทำให้เกิดพายุขึ้น

แต่เมื่อวานนี้คำพูดที่ผู้ชายคนนั้นพูดกับเขา ทำให้อากาศที่ไม่เคยร้องไห้มาตลอดหนึ่งปี ไม่อาจกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้ได้ เมื่อวานความเศร้าที่เขาเก็บกดมาตลอดหนึ่งปีอากาศได้ปลดปล่อยมันออกมาจนหมดไม่มีเหลือ

“ไม่รู้ว่าเจ้านั่นจะตื่นยังนะ”

“เฮ้ย...พายุ ตื่นสิวะไอ้พายุ” ภูเขย่าตัวเพื่อนสนิทตัวเองที่นอนถอดเสื้ออยู่นอกห้องนอนอย่างแรง

“งื้มม อย่ามายุ่งน่าไอ้ภู...” พายุพูดอย่างงัวเงียด้วยความง่วง ใช้มือปัดมือภูออกไปจากตัวเอง ก่อนที่จะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างแปลก ๆ

“ไอ้ภู!” พายุลืมตาตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อนึกได้ว่า เมื่อคืนตัวเองไม่ได้เข้าไปนอนในห้องนอน แล้วทำไมภู เพื่อนสนิทตัวเองถึงมาปลุกเขาได้

“เออ กูภูเพื่อนมึงไง ไอ้นี่...มีที่นอนดี ๆ ให้นอนทำไมไม่นอน มานอนข้างนอกทำไม”

“รีบใส่เสื้อได้แล้ว หนาวขนาดนี้มึงจะถอดเสื้อทำไม มึงรู้ไหมว่า ทำคนในค่ายแตกตื่นกันไปหมดแล้ว”

“หมายความว่ายังไงวะ”

“ก็ที่นอนดี ๆ มีไม่นอน มึงดันมานอนอยู่ข้างนอกคนเดียว แถมยังถอดเสื้ออีก คนเขาแตกตื่นกันว่า มึงโดนผีแม่ม่ายหลอกให้มานอนด้วย”

พอได้ยินที่ภูอธิบายบอก พายุที่ยังงัวเงียก็ตื่นเต็มตามองไปรอบ ๆ จึงเห็นว่ารอบตัวไม่ได้มีภูเพื่อนตัวเองคนเดียว ยังมีคนในค่ายที่ทั้งคุณหน้าและไม่คุ้นหน้าอีกหลายคนกำลังชี้นิ้วชี้มือมาทางตัวเองพูดคุยกระซิบกันอยู่รอบ ๆ

พายุพึ่งมาสังเกตเห็นว่า คนที่เขาอยู่ด้วยเมื่อคืนนั้นหายตัวไปแล้ว เขาแน่ใจว่าคนที่เขาอยู่ด้วยเมื่อคืนนั้นคือคนเป็น ๆ แน่นอน ตอนที่อุ้มอีกฝ่ายเขายังสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายได้อยู่เลย เพราะงั้นไม่มีทางที่ผู้ชายเมื่อคืนจะเป็นผีไปได้ ความเป็นไปได้เดียวก็คืออีกฝ่ายพอตื่นขึ้นมาก็ทิ้งเขาไปเลย

“บ้าเอ๊ย! กลับห้องกัน” พายุสบถขึ้นรีบใส่เสื้อของตัวเองแล้วลากเพื่อนสนิทกลับห้องของพวกเขาอย่างไว

“นี่! พวกนายได้ยินกันไหม เขาว่าที่นี่เฮี้ยนมากเลยนะ มาวันแรกก็มีคนโดนผีแม่ม่ายสาวหลอกไปนอนด้วยแล้ว เห็นว่าตอนเช้ามีคนไปเห็นเขานอนอยู่คนเดียว แถมเสื้อก็ไม่ใส่ด้วย พวกแกก็ระวังกันด้วยนะ” ฟ้าใสเอ่ยถึงเรื่องที่เธอได้ยินพวกผู้หญิงในห้องพูดคุยกันให้เพื่อนได้ยิน

“จริงเหรอ น่ากลัวอะ ขออย่าได้เจอเลย” กายพูดเสียงสั่น มือลูบแขนที่ขนลุกซู่ของตัวเอง เขากลัวเรื่องผีสางแบบนี้มากที่สุด ยิ่งตอนนี้พวกเขาอยู่ในป่าในเขาด้วยยิ่งแล้วใหญ่

“พูดอะไรไร้สาระ ยุคนี้จะไปมีผีได้ไง” คิมเอ่ยเสียงดังอย่างไม่เชื่อ เขาเชื่อในวิทยาศาสตร์ เชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้

“อากาศไม่ต้องกลัวนะ ถ้ามีผีมาจริง ๆ เราจะปกป้องอากาศเอง” โทหันไปยิ้มให้กับอากาศเอ่ยเสียงหวาน

“ขอบใจนะ แต่กูไม่กลัวหรอก” ไม่ใช่แค่ไม่กลัว แต่เขายังสงสัยว่า เรื่องที่ฟ้าใสเอามาพูดนั้นคือเจ้าคนเมื่อคืนหรือเปล่า ไม่รู้ว่าเขาผิดหรือเปล่าที่ไม่ได้ปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น

“เลิกงมงายกันได้แล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็อย่าลืมไปเอาถังสีกันด้วยล่ะ อาจารย์แจ้งกูว่าวันนี้เราจะทาสีอาคารเรียนใหม่ให้กับโรงเรียนประจำหมู่บ้านนี้” คิมส่ายหัวเอ่ยบอกสิ่งที่อาจารย์แจ้งตัวเองให้กลุ่มเพื่อนทราบ ก่อนจะเดินไปกินข้าวเช้าที่มีคนในค่ายจัดเตรียมเอาไว้ให้แล้ว

“นี่สีอะไรเนี่ย ทำไมกลิ่นมันแรงแบบนี้”

“ทนไปก่อนน่า มึงก็รู้ค่ายไม่ได้มีเงินเยอะ ถ้าอะไรประหยัดได้ก็ประหยัด”

“พวกมันไม่น่าลากกูมาเลย อากาศก็ร้อน ยังจะให้กูมาลำบากอีก”

“ถ้าอากาศเหม็นไปนั่งพักที่ตรงนู้นก่อนดีไหม เดี๋ยวโททำแทนเอง”

“อย่าพูดมากไอ้อากาศ รีบทาสีได้แล้ว จะได้เสร็จเร็ว ๆ มึงก็อย่าตามใจไอ้อากาศมากไอ้โท”

หลังจากกินข้าวเสร็จนักศึกษากลุ่มใหญ่ต่างก็พากันถือถังสีมาทาสีอาคารเรียนให้ดูเหมือนใหม่ สีที่ใช้ทาเป็นสีเกรดราคาถูก ทำให้อากาศเหม็นจนเวียนหัวบ่นไม่หยุด จนกระทั่งฟ้าใสขึ้นเสียงดุ จึงทำให้อากาศหุบปากลงได้ คนอื่นอาจไม่รู้วีรกรรมฟ้าใส แต่เขาและคิมนั้นรู้ดีขนาดสมัยมัธยมฟ้าใสยังล้มผู้ชายมาแล้วหลายคน

“มึงไปเอาไอติมที่ตู้แช่ของในค่ายมาไปอากาศ อากาศร้อนแบบนี้ให้เพื่อน ๆ ได้กินไอติมเย็น ๆ จะได้มีแรงทำงานกัน” คิมหาทางให้อากาศปลีกตัวออกไปอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้จักเพื่อนตัวเองดี

“ได้ งั้นเดี๋ยวกูจะรีบไปเอามาให้นะ” อากาศพอได้ยินว่าจะได้ออกห่างจากที่นี่ก็มีสีหน้าดีใจ วางแปรงทาสีแล้วรีบวิ่งไปทันที

“ให้กูไปช่วยนะอากาศ” โทเห็นก็วางแปรงจะไปช่วยอากาศถือไอติม

“มึงไม่ต้องไปไอ้โท แค่ไอติมสิบกว่าแท่ง อากาศมันถือเองไหวหรอกน่า มึงมานี่ มาช่วยกูทาสีนี่” ฟ้าใสที่มือไวคว้าคอเสื้อเพื่อนอย่างโทได้ทันท่วงที ลากให้อีกฝ่ายที่มีสีหน้าเศร้าไปทาสีที่ข้าง ๆ กัน

“ตกลงเมื่อคืนมึงออกไปดูดาวและฝนตก มึงเลยติดฝนอยู่ที่นั่นกับผู้ชายอีกคน” ภูเอ่ยถามย้ำในสิ่งที่เพื่อนตัวเองเล่า

“เออ อย่าให้กูรู้นะว่าเป็นใคร” ใบหน้าอีกฝ่ายเมื่อคืนนั้นพายุจดจำเอาไว้ในหัวแล้ว แม้เมื่อคืนจะมืด แต่ถ้าได้เจอกัน เขาจะต้องจำหน้าอีกฝ่ายได้แน่นอน

“แน่ใจนะว่าคนไม่ใช่ผี” ภูเอ่ยแซวเพื่อนสนิท

“คนแน่นอนไม่ใช่ผี กูยังจำไออุ่นจากร่างมันได้เลย อย่าให้เจอหน้านะ พ่อจะจับตีก้นซะให้ลายเลยคอยดู” ยิ่งพูดพายุยิ่งแค้น ทั้งที่เมื่อวานตัวเองช่วยอีกฝ่ายขนาดนี้ แค่ปลุกกันหน่อยก็ไม่ได้ ตอนนี้ข่าวเขาดังไปทั่วเลยว่า โดนผีแม่ม่ายสาวหลอกให้ไปนอนด้วย

“เห้ย! ไอ้หนูระวังรถ”