พักค้างคืน

“นายอย่าเดินไปทั่วในป่าแบบนี้สิ รู้ไหมว่าทุกคนตามหานายกันอยู่น่ะ” ทันทีที่วิ่งมาถึงตรงหน้าอากาศ พายุก็บ่นขึ้นมาในทันที

ตอนรู้ข่าวว่าอีกฝ่ายตกเขาลงไปด้านล่าง พายุก็ร้อนใจรีบวิ่งลงจากเขาออกไปค้นหาอากาศก่อนใครเพื่อน ตอนเขาลงมาถึงด้านล่างภูเขาคนอื่นยังลงมาไม่ถึงกันเลย

ภูที่ต้องการมาด้วยก็โดนเขาไล่ให้กลับไปอยู่ค่าย เพื่อที่ว่าเผื่อมีคนเจออากาศแล้วพากลับไปที่ค่ายอาสา ภูจะสามารถรักษาเบื้องต้นให้กับอากาศได้

ตอนที่ลงมายังบริเวณที่เพื่อนอีกฝ่ายว่า อากาศตกลงมา เขาวิ่งหาจนทั่วแต่ก็ยังไม่เจอร่างอากาศ ตอนนั้นใจพายุก็ตกไปที่ตาตุ่มเมื่อเผลอคิดในแง่ร้ายว่า อาจมีสัตว์ป่าลากร่างอีกฝ่ายไปแล้ว แต่พอสำรวจบริเวณรอบ ๆ ดี พายุกลับไม่พบเลือดหรือบริเวณที่เห็นหลุมจากร่างที่ตกลงมาของอากาศเลย

พายุคิดในแง่ดีขึ้นมาว่า อากาศอาจไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก ยังพอเดินไหวจึงหาทางเดินกลับค่ายไปด้วยตัวเองแล้ว แต่ถึงจะคิดแบบนั้น เขาก็ยังไม่เลิกพยายามที่จะค้นหาอีกฝ่าย

แม้กระทั่งตอนที่ฝนเริ่มตกลงมา พายุก็ยังไม่ล้มเลิกการตามหาอากาศ เขากลับมีความคิดว่า ตัวเองจะต้องหาอีกฝ่ายเจอแน่ ๆ เพราะคืนนั้นพวกเขาเองก็พบกันตอนที่ฝนตกเหมือนอย่างตอนนี้

บางทีสายฝนอาจจะเป็นตัวเชื่อมที่ทำให้พวกเขาได้พบเจอกัน และแล้วความพยายามก็ไม่เคยทำร้ายเขา เดินหาจนมาเจอกับอากาศที่กลางป่าจริง ๆ

“ไปกันเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งเล่นกลางป่า เพื่อนนายกำลังตามหานายอยู่นะ” พายุจับแขนอีกฝ่ายพยายามดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นยืน

“อะ โอ๊ย!” อากาศที่ถูกดึงให้ลุกขึ้นอย่างแรงร้องออกมาด้วยความเจ็บ ขาที่แพลงไม่อาจทำให้เขาทรงตัวอยู่ลุกขึ้นยืนก็ล้มลงทันที

“นี่นายขาแพลงเหรอ” เห็นอีกฝ่ายร้องด้วยความเจ็บทรงตัวไม่อยู่คล้ายจะล้ม พายุก็รีบคว้าเอวอีกฝ่ายมาประคองเอาไว้ไม่ให้ล้ม ก่อนจะให้อากาศพิงแผ่นหลังกับต้นไม้ ก้มตัวลงจับขาข้างที่แพลงของอีกฝ่ายขึ้นมาดู

“นี่แดงมากเลยนี่ นายเดินไม่ได้แล้ว รีบขึ้นมาบนหลังฉันเลย เราต้องรีบกลับค่ายอาสา” เห็นข้อเท้าอีกฝ่ายแดงเถือก พายุก็ไม่คิดจะให้อากาศต้องเดินกลับไปที่ค่ายเอง เขาย่อตัวหันหลังตบแผ่นหลังตัวเองให้อีกฝ่ายขึ้นมา

“ขอบใจครับ อึก...ฮือ” อากาศก็ไม่คิดจะอิดออด เพราะเขาก็เดินไม่ไหวจริง ๆ เขาทิ้งตัวลงไปบนแผ่นหลังกว้าง ให้อีกฝ่ายแบกตัวเองเดินต่อไป

อากาศเม้มปากแน่นไม่รู้จะพูดอะไร ทำให้เกิดความเงียบขึ้นตลอดทาง เขาพยายามหยุดที่จะร้องไห้เพื่อให้ฝนหยุดตก แต่การห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมามันง่ายนักเหรอไง ไม่รู้ทำไมเวลาที่ตัวเองร้องไห้ อีกฝ่ายถึงชอบปรากฏตัวออกมาในช่วงเวลาที่เขาอ่อนแอกัน

“นี่! เมื่อไรนายจะหยุดร้องไห้กัน” พายุเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นทำไมถึงร้องไห้อีกกัน ทั้งที่เขาก็กำลังช่วยพาออกไปจากป่าแล้วแท้ ๆ

“อึก...ฮือ ๆ ขอโทษครับ...ฮือ ผมจะพยายาม” อากาศยกมือปัดแก้มที่เต็มไปด้วยน้ำตาของตัวเอง

“ลืมที่ฉันพูดไปเถอะ นายอยากร้องออกมาเท่าไรก็ร้องออกมาให้เต็มที่ ร้องออกมาให้จนน้ำตาหมดเลย ทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน เหมือนอย่างคืนนั้น” พายุรู้สึกตัวว่าพูดออกไปนั้นไม่ถูกต้องก็ไม่คิดห้ามอากาศไม่ให้ร้องไห้อีก ให้อากาศร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่แทน

“อึก ขอบคุณครับ ฮือ แล้วก็ขอโทษ...ฮื้อ อึก เรื่องวันนั้นที่ไม่ปลุกด้วยครับ ฮือ ๆ” อากาศร้องไห้หนักกว่าเก่า เอ่ยคำขอโทษที่ติดค้างอีกฝ่ายมาหลายวันออกไป

“ไม่เป็นไร เรื่องวันนั้นฉันไม่ถือแล้ว” พายุยิ้มร่าเมื่อได้ยินคำขอโทษ แต่ไม่รู้ทำไมฝนที่เริ่มซากลับตกหนักแรงขึ้นอีก เมื่อคนบนหลังร้องไห้หนักกว่าเก่า

“อึก...ผมชื่ออากาศนะครับ วิศวะปีสอง อึก...ผมยังไม่รู้ชื่อพี่เลย”

“เรียกพี่ว่าพายุ”

“แฮ่ก ๆ พี่ว่าเราพักกันที่นี่ก่อนเถอะ การเดินป่าในตอนกลางคืนมันอันตราย”

“ผมขัดพี่ไม่ได้อยู่แล้วครับ”

“งั้นอากาศนั่งอยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปดูก่อนว่า ด้านในพอจะมีอะไรที่พอจุดไฟได้หรือเปล่า”

หลังจากได้แนะนำตัวทำความรู้จักกันอย่างจริง ๆ พายุก็แบกอีกฝ่ายเดินมาตลอดทางจนอีกฝ่ายหยุดร้องไห้ ฝนที่ตกหนักก็เริ่มซาอย่างช้า ๆ แต่ถึงแม้เขาจะเดินมาตลอดทางแต่ด้วยการต้องแบกผู้ชายร่างโตคนหนึ่งไปด้วย ทำให้เขาเดินทางไปได้ไม่ไกลเท่าไรนักจนฟ้าเริ่มมืด

แต่โชคก็ยังเข้าข้างพวกเขาสองคนที่ดันเจอกระท่อมกลางป่าพอดี ดังนั้นพวกเขาสองคนจึงตัดสินใจจะค้างคืนที่กระท่อมกลางป่านี้ก่อนคืนหนึ่ง พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางกลับไปยังค่ายอาสา

“โชคดีจริง ๆ ดูเหมือนกระท่อมนี้จะเป็นของนายพรานในป่า พี่พบตะเกียงเทียนโบราณกับกล่องไม้ขีดไฟด้วย คืนนี้เราไม่ต้องอยู่มืด ๆ แล้ว” พายุเดินถือตะเกียงไฟที่ส่องสว่างไสวออกมาจากในกระท่อมด้วยสีหน้าตื่นเต้น แม้จะไม่เคยเข้าป่า แต่เขาก็พอรู้ว่าการอยู่ในป่าตอนกลางคืนโดยไร้ซึ่งแสงไฟนั้นอันตรายมาก

“งั้นพี่พาอากาศเข้าไปนั่งด้านในนะ”

“ได้ครับ”

อากาศปล่อยให้พี่พายุพยุงร่างกายตัวเองพาเข้าไปนั่งด้านในกระท่อม ด้านในกระท่อมไม่มีอะไรเลยนอกจากผ้าขาวม้าสองผืนที่แขวนกับลวดเอาไว้ นอกจากตะเกียงหนึ่งอันที่มีแสงไฟภายในกระท่อมก็ว่างเปล่า ดูเหมือนคืนนี้พวกเขาต้องค้างคืนที่นี่ไปก่อน

“พี่...พายุถอดเสื้ออกทำไมครับ” อากาศมีสีหน้าตกใจ เมื่อพี่พายุพาเข้ามานั่งด้านในกระท่อมแล้ว อีกฝ่ายก็ถอดเสื้อที่สวมใส่อยู่ออกอย่างรวดเร็ว จนเห็นกล้ามเนื้อสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกซ่อนเอาไว้ด้านในเสื้อ

“ก็เสื้อผ้ามันเปียก พี่ก็ต้องถอดออกสิ จะใส่ชุดที่เปียกแบบนี้นอนไม่ได้หรอกนะ ไม่งั้นพรุ่งนี้พวกเราคงป่วยจนเดินกันไม่ไหวแน่ อีกเดี๋ยวอากาศก็ต้องถอดด้วยนะ” พายุอธิบายเสร็จเขาก็ไม่สนใจอีกฝ่าย ลงมือถอดกางเกงต่อในทันที ก่อนจะคว้าผ้าขาวม้าที่ตากไว้มาคลุมช่วงล่างถอดกางเกงในออกมา เขาตากเสื้อผ้าที่เปียกเอาไว้กับราวแทน

“เอามือที่ปิดหน้าออกได้แล้ว พี่ไม่ได้โป๊ซะหน่อย อากาศต้องให้พี่ช่วยไหม” พายุเห็นอีกฝ่ายใช้มือปิดหน้าก็อมยิ้ม

“มะ...ไม่เป็นไรครับ ผมทำเองได้” อากาศพอเห็นว่าพี่พายุช่วงล่างคลุมด้วยผ้าขาวม้าก็ทั้งโล่งใจและเศร้าใจหน่อย ๆ แต่ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเศร้าใจอะไร

“พี่พายุปิดตาหน่อยครับ ไม่สิหันหน้าออกไปทางนู้นเลยครับ” อากาศเห็นคนพี่เอาแต่จ้องมองตัวเองก็หน้าแดง เล่นจ้องกันขนาดนี้เขาจะกล้าถอดเสื้อได้ยังไงกัน ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่เขาก็ไม่เคยต้องถอดเสื้อผ้าต่อหน้าใครนะ

“อะ ๆ ก็ได้ รีบ ๆ ถอดเสื้อผ้าละกัน” พายุยอมทำตามแต่โดยดี หันหน้าไปมองอีกทางหนึ่ง

อากาศพยุงร่างตัวเองค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดบนร่างออก และดึงผ้าขาวม้ามาสวมช่วงล่างของตัวเองเอาไว้ ใบหน้าอากาศร้อนผ่าวเมื่อรู้ตัวว่า คืนนี้เขาจะต้องนอนแก้ผ้า โดยสวมเพียงผ้าขาวม้าที่ช่วงล่างนอนกับคนแปลกหน้าที่พึ่งรู้จักกันไม่นาน

“พี่พายุหันหน้ามาได้แล้วครับ” อากาศหลังตากเสื้อผ้าตัวเองเสร็จแล้วก็ให้พี่พายุหันหน้ากลับมา

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปเรื่อย ๆ ภายในกระท่อมเต็มไปด้วยความเงียบ แม้พวกเขาจะเจอหน้ากันหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้ว่า พวกเขานั้นไม่ได้สนิทกันแต่อย่างใด พวกเขาทั้งคู่จึงไม่มีอะไรให้พูดคุยกันเลย

“พี่ขอโทษนะ ตอนนั้นที่ทำเราร้องไห้ พอมาคิดดูดี ๆ คืนนั้นหลังจากที่พี่พูดแบบนั้นออกไปเราก็ร้องไห้ อากาศคงพึ่งเลิกกับแฟนมาใช่ไหม”

พายุตัดสินใจเอ่ยขอโทษอากาศ หลังจากที่เขาได้ลองทบทวนเรื่องคืนนั้น น่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้นี่แหละที่ทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ออกมาไม่หยุด

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือเรื่องนั้นแล้ว” อากาศเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

“วันนี้ผมเองก็ต้องขอบคุณพี่พายุมาก ๆ เลยนะครับ ถ้าไม่ได้พี่พายุมาช่วย ผมคงได้เป็นผีเฝ้าป่าแน่ ๆ” อากาศเอ่ยขอบคุณด้วยความรู้สึกที่ออกมาจากใจจริง

ทั้งที่พวกเขาไม่ได้รู้จักหรือสนิทกันมากแท้ ๆ แต่อีกฝ่ายกลับยังพยายามที่จะตามหาเขาจนหาเขาเจอ ซึ่งถ้าพี่พายุไม่คิดจะออกตามหาแต่แรกก็ได้ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้รู้จักกับเขาจนสนิทขนาดต้องทุ่มชีวิตตากฝนช่วยตามหาเขาจนเจอ

ถ้าอีกฝ่ายไม่ออกมาช่วยตามหาตัวเอง เขาคงได้ตายในป่านี้จริงๆ ซึ่งก็คงน่าหัวเราะที่รอดตายจากตกเขามาได้ แต่ดันมาตายเพราะหลงป่าเนี่ยนะ ออกข่าวไปคนคงได้หัวเราะกันตาย

“มันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว ใครช่วยได้ทุกคนก็ต้องช่วยจริงไหม” พายุเอ่ยด้วยรอยยิ้มยืมคำพูดที่อากาศเคยพูดกับตัวเองขึ้นมาพูดอีกครั้ง

“ตอนนี้พี่หล่อมากรู้ตัวไหมครับ” อากาศอึ้งในตอนแรกที่อีกฝ่ายเอ่ยคำที่เขาเคยพูด ก่อนที่จะยิ้มกว้างขึ้นเอ่ยชมพี่พายุ

“ไม่ต้องชมพี่ขนาดนั้นก็ได้ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะ” พอโดนคนตรงหน้าชมว่าหล่อ พายุก็รู้สึกเขินขึ้นมานิดหน่อย

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ เพราะผมพูดความจริงนี่ พี่พายุน่ะหน้าตาก็หล่อนิสัยยังหล่ออีก” อากาศมองคนตรงหน้าที่เหมือนจะหน้าแดงเพราะคำพูดตัวเองก็เอ่ยชมเข้าไปอีก

“เจ้าเด็กนี่ ปากหวานเกินไปแล้วนะ ฮ่า ๆ” พายุยิ้มหวานหัวเราะอย่างมีความสุข

หลังจากนั้นภายในกระท่อมไม้ท่ามกลางป่า มีเสียงพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเป็นเวลาหลายชั่วโมง ก่อนจะค่อย ๆ เงียบหายไป