เป็นเกย์

“อะ อ๊า โอ๊ย ที่นี่...คือที่ไหน โอ๊ยยย ปวดระปมไปทั้งตัวเลย”

อากาศเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ปวดระบมไปทั้งตัว แทบไม่มีแรงที่จะขยับแขนขาเลย เขาพบว่า ตัวเองไม่ได้อยู่ที่กระท่อมแล้ว พอลองมองสำรวจสถานที่ดูดี ๆ ดูเหมือนเขาจะอยู่ที่เต็นท์พยาบาล ความทรงจำล่าสุดที่ตัวเองจำได้ก็คือ เขานั่งพูดคุยกับพี่พายุอยู่ที่กระท่อม เขาจำไม่ได้เลยว่า ตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

“ตื่นแล้วเหรอ อากาศดื่มน้ำก่อนนะ” พายุเห็นคนที่นอนหมดสติตื่นขึ้นมา เขาก็รีบเอาน้ำรินใส่แก้วใส่หลอดไปให้อีกฝ่ายดื่มด้วยความเป็นห่วง กลัวร่างกายอีกฝ่ายจะขาดน้ำ

“นี่...ผมมาอยู่ที่นี่... ได้ยังไงครับ” อากาศดื่มน้ำที่พี่พายุป้อนเสร็จแล้วก็เอ่ยถามขึ้น เขาจำไม่ได้เลยว่า ตัวเองกับพี่พายุออกมาจากกระท่อมตอนไหน

“เราคงจำไม่ได้หรอก ก็ตอนกลางคืนอากาศตัวร้อน นอนสั่นไม่หยุดจนพี่ต้องไปดึงมานอนกอด เพื่อให้ร่างกายพวกเราส่งความร้อนให้กัน อากาศถึงพอจะหยุดตัวสั่น” พายุนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่อีกฝ่ายนอนสั่นพูดว่าหนาวไม่หยุดจนตัวเองต้องดึงมากอด

“ตอนเช้าเราก็ดันหมดสติไป ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น แถมไข้ไม่ยอมลดลงอีก พี่เลยรีบแบกพาเราวิ่งกลับมาที่ค่ายอาสา”

“แล้วพี่พายุ...เป็นคนใส่เสื้อผ้าให้ผมเหรอครับ”

หลังจากฟังจนจบอากาศก็เลิกผ้าห่มที่คลุมตัวขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นชุดเก่าของตัวเองเมื่อวาน ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ว่า ถ้าเขาหมดสติแล้วใครเป็นคนใส่เสื้อผ้าให้ตัวเอง พอคิดแบบนี้แล้วอากาศก็หน้าแดง เมื่อคิดว่าพี่พายุเห็นร่างกายตัวเองในขณะที่โป๊ทุกซอกทุกมุมแล้ว

“อะ เรื่องนั้นต้องขอโทษที สถานการณ์มันบังคับน่ะ พี่สาบานเลยว่าไม่ได้เห็นอะไรเลย ไม่สิเห็นนิดหน่อย นิดเดียวเท่านั้น” พายุเข้าใจในทันทีว่า อีกฝ่ายกังวลเรื่องอะไรเลยรีบสาบาน ก่อนจะพึ่งนึกได้ว่า ตัวเองเห็นไปเยอะเลยรีบแก้คำใหม่

“ช่างมันเถอะครับ เห็นก็เห็นไปแล้ว แก้อะไรไม่ได้แล้ว แถมพี่ยังช่วยผมอีก ผมไม่ควรคิดเล็กคิดน้อย ผมสิต้องขอบคุณพี่พายุที่คอยดูแลผมเมื่อวาน”

อากาศใช้มือปิดหน้าพูดด้วยใบหน้าที่เขินแดงไม่หยุด นี่ถือเป็นครั้งแรกเลยมั้งที่มีคนเห็นร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง ขนาดคิมเพื่อนสนิทเขายังไม่เคยแก้ผ้าให้เห็นกันเองเลย

“แล้วนี่เพื่อนผมหายไปไหนกันหมดครับ” อากาศเอ่ยถามเรื่องที่สงสัย เขาป่วยติดเตียงแบบนี้ ทำไมไม่เห็นหน้าเพื่อนตัวเองสักคน

“ทุกคนกำลังเก็บของเตรียมกลับกันอยู่น่ะ เดี๋ยวจะมีรถพยาบาลมารับอากาศเพื่อไปรักษาต่อในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ถึงภายนอกเราจะแค่มีแผลถลอก แต่ยังไงก็ต้องไปเอกซเรย์ให้แน่ใจก่อน” พายุอธิบายด้วยรอยยิ้ม

“ขอโทษนะครับ ที่ทำให้ทุกคนในค่ายอาสาต้องเดือดร้อน” อากาศมีสีหน้ารู้สึกผิด ถ้าเขาไม่ก่อเรื่องขึ้น ค่ายยังต้องดำเนินต่อไปอีกสองสามวันแท้ ๆ แต่ตอนนี้ทุกคนในค่ายต้องกลับก่อนเวลาเพราะเขาคนเดียว

“ไม่เป็นไรหรอก สุขภาพเราสำคัญกว่า งั้นเดี๋ยวพี่และเพื่อนจะไปแจ้งเพื่อนอากาศให้นะว่าอากาศตื่นแล้ว ป่านนี้เพื่อน ๆ เราคงยังกังวลกันไม่เลิกแน่”

“พี่พายุ ขอบคุณนะครับ”

ขาที่กำลังก้าวออกจากเต็นท์หยุดลง พายุหันกลับไปยิ้มให้กับอากาศ เขาไม่ได้พูดอะไรแล้วก็เดินออกไปจากเต็นท์เพื่อตามเพื่อนมาพบอีกฝ่าย

“น้องฟ้าใสบอกว่าคิมอยู่ที่นี่ อยู่ไหนล่ะวะ” ภูเดินมาที่โรงครัวตามที่ฟ้าใสบอก เขาและพายุเดินไปตามเพื่อนอากาศให้ไปที่เต็นท์พยายาล แต่คนชื่อคิมดันไม่อยู่ที่นั่น พายุเลยให้เขามาพาอีกฝ่ายไปที่เต็นท์พยาบาล

“มีคนจมน้ำ! มีคนจมน้ำ! มีคนจมน้ำ! ช่วยด้วยครับ”

“ที่ไหนรีบพาไปเร็ว”

“นั่นไม่ใช่คิมเหรอ เดี๋ยวรอด้วย”

ในที่สุดภูก็เห็นตัวคิมสักทีหลังจากได้ยินเสียงอีกฝ่าย พอเห็นอีกฝ่ายวิ่งตามคนที่ให้ไปช่วยคนจมน้ำ เขาก็รีบตามไปอย่างรวดเร็ว เพราะคนที่คอยดูแลเรื่องการรักษาในค่ายก็คือเขาและพายุ

ตู้ม!

ทันทีที่วิ่งตามมาทัน ภูก็เห็นคิมกระโดดลงแม่น้ำไปอย่างไม่ลังเล ภูเห็นคนที่จมน้ำกำลังตะเกียกตะกายอยู่กลางแม่น้ำพยายามที่จะไม่จมลงไป

เขาได้แต่มองด้วยความห่วงใยเพราะกระแสน้ำก็ใช่ว่าจะเบา แต่ตัวเองก็คงไม่กระโดดลงไปในน้ำแน่ ๆ เขาว่ายน้ำไม่แข็ง ขืนลงไปคงได้ต้องเป็นภาระต้องให้คนอื่นไปช่วยแน่ เขาทำได้เพียงรอให้คิมพาคนจมน้ำขึ้นมาและช่วยเหลืออยู่บนบกแทน

“ทุกคนหลบไป ขออากาศให้คนจมน้ำหน่อย” ทันทีที่ลากผู้ชายที่จมน้ำขึ้นมาได้ คิมก็พบว่าอีกฝ่ายหมดสติไปแล้ว เขารีบไล่คนที่มามุงขอพื้นที่โล่ง คิมพยายามทำซีพีอาร์ให้กับอีกฝ่ายแต่ก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ตื่นขึ้นมาสักที

ดูเหมือนจะเหลือเพียงการผายปอดเท่านั้นที่ทำได้ แต่คิมก็ลังเลเพราะเขายังไม่เคยจูบใครมาก่อน เขาไม่อยากจะเสียจูบแรกให้กับคนที่ไม่รู้จัก

“เดี๋ยวผมผายปอดให้เอง ผมเรียนคณะแพทย์ปีสามครับ” ภูเห็นคิมมีท่าทีลังเล เขาก็นึกออกทันทีว่า อีกฝ่ายกำลังคิดอะไร เขารีบเสนอตัวเองออกไปในทันทีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายลำบากใจ

มันเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนจะคิดมาก ถ้าต้องช่วยชีวิตคนอื่นด้วยการผายปอดหรือจูบ ยิ่งโดยเฉพาะคนที่ต้องผายปอดยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก สำหรับใครที่ไม่ได้ชอบเพศเดียวกันคงเป็นเรื่องลำบากใจ

แต่สำหรับคนที่เรียนหมอมาอย่างภูนั้น เรื่องการผายปอดนั้นไม่ใช่อะไรที่ยาก เขาเคยทำมาหลายครั้งแล้ว ทั้งหุ่นและคนตัวเป็น ๆ ไม่ว่าจะผู้ชายหรือหญิง สำหรับการช่วยชีวิตคนของหมอนั้นไม่มีการแบ่งเพศว่าจะช่วยใครไม่ช่วยใคร เพราะสำหรับพวกเขามนุษย์ก็แค่โครงกระดูกที่ห่อหุ้มด้วยผิวหนังเท่านั้น

“อะ เดี๋ยว...”

ตุบ!

“แค่กๆ”

ภูที่กำลังคิดว่าตัวเองเท่ที่จะได้ช่วยชีวิตคนอื่นนั้น อยู่ ๆ เจ้าขาบ้าก็ดันเดินสะดุด จากที่ต้องผายปอดให้กับคนจมน้ำ เขาดันได้จูบกับผู้ชายที่ชื่อคิมแทนอย่างไม่ได้ตั้งใจ แถมทิศทางที่ภูล้มลงไปยังทับท้องคนที่จมน้ำเข้าอย่างจัง จนอีกฝ่ายมีสติสำลักน้ำออกมา

“พะ...พี่ไม่ได้ตั้งใจนะ” เห็นสายตาที่เบิกกว้างของคิม ภูก็รีบผละจูบเอ่ยแก้ตัวเสียงสั่น

“ม่ายยยย!” คิมกับจูบแรกที่เขาต้องเสียให้กับใครที่ไหนก็ไม่รู้ ทันทีที่ได้สติเขาก็ไม่เกรงใจสวนหมัดเข้าที่ใบหน้าผู้ชายตรงหน้าอย่างแรง

พลั่ก!

“หน้ามึงไปโดนอะไรมาวะภู” พายุเห็นภูเดินเข้าภายในเต็นท์พยาบาล มุมปากอีกฝ่ายมีเลือดซึมก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“สะดุดล้มนิดหน่อยน่ะ” สายตาภูเหลือบไปมองคนที่เข้ามาพร้อมกันแวบหนึ่ง ก่อนรีบละสายตาเอ่ยตอบเพื่อนตัวเอง

“งั้นเหรอ ทีหลังก็เดินดี ๆ นะมึง” พายุเห็นสายตาที่อีกฝ่ายมองเพื่อนของอากาศก็พอเข้าใจคงไม่พ้นฝีมือคนที่เดินเข้ามาพร้อมกัน เพื่อนไม่อยากพูดเขาก็ไม่อยากซักไซ้

“ทำไมมึงตัวเปียกอย่างงี้วะคิม นี่มึงไปตกน้ำที่ไหนมาเนี่ย” ฟ้าใสเดินเข้าไปหาคิม มองเพื่อนตัวเองที่เปียกไปทั้งตัวก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“พอดีกูไปช่วยคนจมน้ำมาน่ะ” คิมไม่อยากอธิบายอะไรมาก กัดฟันมองไปยังคนที่ขโมยจูบเขา เห็นอีกฝ่ายรีบไปหลบหลังเพื่อนตัวเองเขาจึงยอมละสายตา

“แล้วนี่มึงจะให้กูแจ้งพ่อแม่มึงไหมว่า มึงจะต้องเข้าโรงพยาบาล” คิมเอ่ยถามเพื่อนสนิทตัวเองด้วยความเป็นห่วง

จริง ๆ คิมก็กะจะโทรหาพ่อแม่อีกฝ่ายตั้งแต่วันนี้แล้วแหละถ้ายังหาอากาศไม่จเอ แต่พี่พายุก็พาอากาศกลับค่ายมาตั้งแต่ไก่โห่ ก่อนที่เขาจะโทรหาพ่อแม่ของอากาศ เพราะเขาเข้าใจเรื่องครอบครัวอีกฝ่ายดีจึงรอให้อากาศตื่นก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะโทรไหม

“มึงไม่ต้องโทรหาใครหรอก กูไม่อยากให้ใครเป็นห่วง” อากาศพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเศร้า ๆ

“แล้วแต่มึงเลย ยังไงก็ต้องขอบคุณพี่พายุมากเลยนะครับ ที่พากาศกลับมาหาพวกเรา ถ้าไม่ได้พี่พวกเราคงเสียเพื่อนไปแล้วแน่”

“ขอบคุณนะครับพี่พายุ”

“ขอบคุณที่ช่วยกาศนะคะ”

“ถ้าพี่พายุต้องการให้ผมช่วยอะไร บอกผมได้เลยนะครับ โทพร้อมช่วยเหลือพี่อย่างเต็มที่”

คิมเห็นอากาศมีสีหน้าเศร้าก็รีบเปลี่ยนเรื่อง เขาเอ่ยขอบคุณพี่พายุจากใจจริงที่ช่วยเหลืออากาศออกมาจากป่า ถ้าไม่ได้อีกฝ่ายช่วยตามหาอากาศ พวกเขาคงต้องเสียเพื่อนไปแน่ ๆ แล้วคนที่ชวนอากาศมาที่นี่อย่างคิมคงจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต เหล่าเพื่อนอย่างกาย ฟ้าใส และโทเองก็รีบยกมือไหว้ขอบคุณพี่พายุตามคิม

“พี่พายุมีแฟนยังครับ ถ้ายังไม่มีสนใจเพื่อนผมฟ้าใสไหมครับ ฟ้าใสนี่เรียบร้อยเป็นกุลสตรี เหมาะกับพี่มาก ๆ เลยครับ” โทเอ่ยแนะนำเพื่อนตัวเองอย่างกระตือรือร้นดันหลังฟ้าใสให้เข้าไปใกล้พี่พายุ

ฟ้าใสที่อึ้ง ๆ พอหายอึ้งจะหันหลังกลับไปด่าโท คำพูดที่พี่พายุพูดขึ้นก็ทำให้ทั้งห้องเงียบลง

“พี่ยังไม่มีแฟนหรอก ขอบใจนะ”

“แต่พี่ไม่ได้ชอบผู้หญิง”

“พี่เป็นเกย์ ชอบผู้ชาย”

“ถ้าเป็นอากาศพี่อาจพิจารณาก็ได้นะ”

“อะ ดูเหมือนว่าพูดเรื่องนี้ออกไปจะเป็นเรื่องสินะ งั้นพี่สองคนขอตัวก่อนนะ รีบไปเร็วไอ้ภู”

พายุเห็นสีหน้าคนในห้องเต็มไปด้วยความตกใจ ก็รู้แล้วว่าตัวเองคงพูดอะไรไม่ควรออกไป เขารีบหนีออกไปจากเต็นท์พร้อมกับเพื่อนตัวเอง

“พะ...พี่เขาบอกชอบมึงอ่ะ อากาศ” ฟ้าใสหันหน้าไปมองอากาศที่อ้าปากค้างไปแล้ว

“พี่พายุคงพูดเล่นมั้ง พี่เขาคงไม่คิดจริงหรอก” กายพูดขึ้นพร้อมหัวเราะเบา ๆ แต่ภายในใจนั้นคิดว่า พี่พายุต้องชอบเพื่อนตัวเองแน่ๆ

“จริง ๆ พี่เขาคงพูดเล่นอ่ะแหละ พวกมึงรีบออกไปได้แล้วกูอยากพักผ่อน” อากาศรีบเออออตามกาย พร้อมกับไล่กลุ่มเพื่อนออกไป

“งั้นพวกเราไปกันเถอะ อย่ารบกวนเวลาพักคนป่วยเลย ไปกันไอ้โท” คิมรีบเห็นด้วยกับอากาศ เข้าไปลากโทที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรออกไปด้วยกัน

“นี่...กูโดนผู้ชาย...บอกชอบเหรอ” พอเห็นเพื่อนออกไปจนหมด อากาศก็พูดขึ้นเสียงเบาใบหน้าเริ่มแดง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนผู้ชายบอกชอบตรง ๆ แบบนี้ เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวตัวเองซ่อนไม่ให้ใครเข้ามาเห็นใบหน้าที่แดง