เด็กนิติ

กริ๊ง ๆ

หลังจากสัญญาณกริ่งหมดคาบเรียนดังขึ้นหน้าตึกนิติเหล่านักศึกษาก็พากันเดินออกมาจากตัวตึกไม่เว้นแต่กลุ่มหนุ่มหล่อสามคน ทั้งผู้หญิงและผู้ชายต่างก็แอบมองมาทางกลุ่มนี้กันแทบทุกสายตา นั่นก็เพราะว่าสามหนุ่มนั้นต่างมีหน้าตาหล่อเหลากันจนเลือกไม่ถูกว่าใครหล่อกว่าใคร

“อาจารย์แม่งบ้าฉิบหายเลยว่ะ คิดได้ไงเรียนวันแรกก็ให้พวกเราลองสอบวัดความรู้ซะแล้ว”

“จริงไอ้เหี้ย เข้าห้องสอบมาคำแรกที่พูดเล่นเอาทั้งห้องเงียบไปเลย”

‘วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเราเจอหน้ากัน เพราะงั้นอาจารย์จะขอสอบวัดความรู้พื้นฐานพวกเธอหน่อย’

“แค่นึกถึงคำพูดแรกของอาจารย์ กูก็หนาวสั่นไปทั้งตัวแล้ว ตอนนั้นเล่นเอาขนลุกไปหมดเลย”

“มึงขนลุกแค่ตอนนั้น ส่วนกูนี่ขนลุกตั้งแต่เริ่มยันสอบเสร็จกูยังงงอยู่เลยว่า มันเกิดอะไรขึ้น”

“เออจริง แค่ข้อแรกมากูก็งงจนไปไม่เป็นละ กฎหมายเอกชนกับกฎหมายมหาชนแตกต่างกันยังไง ไอ้สัตว์ กูยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร แล้วจะให้กูอธิบายได้ยังไงวะ”

“พวกมึงก็พูดกันเกินไปเปล่า อาจารย์แค่จะวัดความรู้พื้นฐานเท่านั้นแหละ คะแนนอะไรก็ไม่มี จะซีเรียสกันไปทำไม”

‘คิง’ ที่เดินนำอยู่ด้านหน้าหันไปพูดกับเพื่อนทั้งสองที่กำลังหัวเสียกับเรื่องข้อสอบในคาบ นึกตลกกับการแสดงออกของทั้งคู่ที่ดูจะโอเว่อร์เกินไปมาก เพราะเขานั้นคิดว่าข้อสอบที่อาจารย์นำมาให้ทำนั้นออกจะง่ายไปด้วยซ้ำ

“ค้าบ ๆ มึงก็พูดได้สิไอ้คิง มึงมันเก่งอยู่แล้วนี่ พวกกูจะไปสู้ได้ไง เผลอ ๆ ข้อสอบวันนี้มึงคงทำได้หมดใช่ไหม” ‘เฉิน’ กลอกตามองบนเมื่อได้ยินคำพูดของคนเก่งประจำกลุ่ม ก่อนจะพูดเชิงประชดใส่อีกฝ่าย

“อีซี่ ๆ ไหมวะ ระดับกูทำได้อยู่แล้ว ข้อสอบที่อาจารย์ให้มาง่ายจะตายไป” คิงหลับตายิ้มกรุ้มกริ่ม แบมืออย่างคนมีชัยขณะที่พูด

“ไอ้นี่!” เฉินมุมปากกระตุก อยากจะเข้าไปซัดปากคนตรงหน้าสักป้าบ ถ้าไม่ติดว่ามันคือเพื่อนตัวเองเขาคงทนไม่ไหวกับท่าทางกวนตีนแบบนี้จนเข้าไปต่อยแน่ ๆ

“น่า ๆ มึงก็รู้ว่ามันลูกใคร นั่นมันลูกท่านผู้พิพากษากับอัยการเลยนะมึง ลูกคนธรรมดาแบบเราจะไปสู้มันได้ไงกัน” ‘เชฟ’ กอดไหล่เฉิน พูดปลอบใจเพื่อนสนิทที่เผชิญชะตากรรมเดียวกัน ขณะเดียวกันก็พูดเชิงประชดใส่คิงที่ยิ้มหน้าบานอยู่ตรงหน้า

“ค้าบ ๆ คนธรรมดากี่โมงเอ่ย มึงคนหนึ่งก็ลูกเจ้าของบริษัทก่อสร้างรายใหญ่ของไทย ส่วนมึงก็ลูกเจ้าของร้านอาหารเชนใหญ่มีสาขาทั่วไทยและต่างประเทศ คนธรรมดากันกี่โมงเอ่ย”

คิงทนเห็นเพื่อนเล่นบทคนธรรมดาไม่ไหว ชี้นิ้วไปที่เฉินและเชฟ ชิงเปิดโปงความจริงของครอบครัวทั้งคู่ที่ไม่ธรรมดาเลยสักกะนิด เทียบกันแล้วเขาดูจะธรรมดากว่าพวกมันซะอีกนะ

“พอ ๆ จะมาเทียบกันทำไมว่าใครเป็นคนธรรมดา สัตว์! แก๊งพวกเรามันมีคนธรรมดาด้วยเหรอวะ”

ป๊าบ!

“โอ๊ย! มึงตบกูทำไมเนี่ยไอ้คิง” เฉินลูบหัวตัวเองขึ้นลงด้วยขนาดตัวของมัน แรงที่คิงตบลงบนหัวเขา มันน้อย ๆ ซะที่ไหนกันล่ะ

“มึงก็อย่าเหลิงให้มันมากนักไอ้เฉิน แหม เข้ามหา’ลัยมาเรียนวันแรก ออกมาอยู่หอห่างจากป๊าวันเดียวเริ่มเหลิงเริ่มกร่างแล้วนะมึง”

คิงทนหมั่นไส้เฉินไม่ไหว ตบหัวอีกฝ่ายไปแรง ๆ หนึ่งที พออยู่ห่างจากป๊ามันได้ก็เริ่มทำตัวกร่างซะแล้ว ถ้าเกิดมันไปมีเรื่องขึ้นมา คนที่จะซวยก็คือคิงกับเชฟที่เอาหัวไปประกันกับป๊าเฉินมันเอาไว้

ไม่อย่างนั้นลูกคุณหนูอย่างเฉินที่ป๊ามันรักยิ่งกว่าอะไรดีดูแลตั้งแต่เด็กยันโตไม่ห่าง มีคนขับรถรับส่งมาตลอดไม่ว่าจะไปที่ไหน ไม่มีทางได้มาอยู่หอกับพวกเขาหรอก ถ้าพวกเขาสองคนไม่ได้เอาหัวไปประกันกับป๊ามันเอาไว้ว่า จะดูแลเฉินมันอย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยทีเดียว จึงจะพาเฉินมันออกมาอยู่ข้างนอกได้

ไม่อย่างนั้นคงจะได้เห็นเฉินมีคนขับรถมารับมาส่งเวลาเรียนเสร็จแน่ ๆ แค่คิดภาพนั้นก็น่าอายแล้ว เฉินมันก็คงอึดอัดด้วยจึงขอร้องให้เขาและเชฟไปขอร้องป๊ามันให้ ไม่อย่างนั้นมีเหรอที่พวกเขาสองคนจะกล้าไปรับปากกับป๊าของเฉิน ถ้าไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนสนิท ไม่ว่าจะเอาอะไรมาแลกพวกเขาก็ไม่มีทางทำหรอก

“เออ อย่าหาเรื่องให้พวกกูนะมึง พวกกูยังอยากมีชีวิตอยู่นะเว้ย ถ้ามึงเป็นอะไรไป ป๊ามึงไม่เอาพวกกูเอาไว้แน่” เชฟเองก็เข้าผสมโรงบ่นเฉินด้วยเหมือนกัน

“เออ ๆ รู้แล้วน่า กลัวไปได้ ป๊ากูไม่กล้าทำอะไรพวกมึงหรอก” เฉินสะบัดมือส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่อยากได้ยินชื่อป๊าอีกแล้ว ในที่สุดก็ได้ออกมาใช้ชีวิตตัวคนเดียวสักที มันก็ต้องทำอะไรที่ไม่เคยทำและสนุก ๆ สิ

“หน้าตาแบบนี้ ไม่เชื่อฟังพวกกูใช่ไหม กูมีเบอร์ป๊ามึงนะกูจะโทรให้ป๊ามารับมึงกลับไปเลย” คิงยกมือถือขึ้นมาขู่

“อย่า ๆ พี่คิงพี่เชฟปล่อยผมไปเถอะค้าบ พวกพี่จะบ่นจะว่าจะใช้อะไรผมก็สั่งมาได้เลย ผมจะทำตามทุกอย่างเลย แต่อย่าโทรหาป๊าเลยนะ”

เฉินรีบกดมือข้างที่ถือโทรศัพท์ของคิงลงอย่างไว พร้อมกับยกมือไหว้เพื่อนทั้งสอง เขาทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ ยอมถวายตัวเป็นเบ๊พวกมันทั้งคู่เลย ขอแค่ไม่ต้องกลับไปอยู่กับป๊าก็พอ

“เออ ให้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร” คิงยิ้มกริ่ม ยอมเก็บมือถือใส่กางเกงอย่างว่าง่าย

“ว่าแต่พวกเราจะไปกินอะไรกันดี กูหิวแล้ว” เฉินอาศัยจังหวะที่ช่ำชองเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว สอดมือเข้าไปควงแขนซ้ายขวาของเพื่อนอย่างคิงและเชฟด้วยใบหน้าอ้อนทำตาปริบ ๆ

ขณะที่ข้างหลังมีกลุ่มผู้หญิงคณะนิติสองสามกลุ่มที่เดินตามมานั้นกำลังจะเป็นลมแทบจับ เมื่อเห็นภาพที่เฉินควงแขนคิงและเชฟ เลือดสาววายที่มีพากันคิดถึงเรื่อง 3P ไม่หวาดไม่ไหว กรี๊ดกร๊าดกันเงียบ ๆ ตามหลังสามหนุ่ม

“ไปกินร้านพ่อไอ้เชฟกันดีไหมล่ะ” คิงคิดแล้วจึงเสนอออกไป

“ไม่! / ไม่เอา!” แต่ทั้งเฉินและเชฟต่างก็ปฏิเสธความคิดนั้นแทบจะทันท่วงที

“มึงช่วยคิดอะไรที่มันสร้างสรรค์หน่อยได้ไหม นี่กูไปกินข้าวร้านพ่อมันจนกูจะทำเองเป็นแล้วนะ ช่วงม. ปลายเนี่ย” เฉินหันไปพูดกับคิงที่ออกความคิดนั้นออกมา ไม่รู้ไปติดใจฝีมืออาหารร้านพ่อเชฟมันอะไรนักหนา ช่วงม.ปลายที่สดใสของพวกเขาจึงไปจมอยู่ที่ร้านนี้

“โห่วว เก่งจังคร้าบคุณเฉิน ถ้าขนาดมึงที่กินมาแค่สามปียังทำเป็น กูที่กินมาทั้งชีวิตไม่หลับตาใช้มือเดียวก็ทำเป็นเลยเหรอ”

แหม่ ช่างกล้าพูดออกมาว่ากินจนจะทำเป็น ทั้ง ๆ ที่ที่บ้านมันแค่จะเข้าครัวยังไม่ให้เข้าเลย ถามก่อนว่าตะหลิวอะมันรู้จักก่อนไหม อาหารฝีมือพ่อเชฟ ถ้าไม่ได้เรียนมาก็ใช่ว่าจะทำกันได้ง่าย ๆ ซะหน่อย

“แค่เปรียบเปรยน่ะแค่เปรียบเปรย รู้จักกันมามึงคิดว่ากูจะทำได้ไหมล่ะ”

“เออ ทีหลังก็อย่าปากเก่งนัก ถ้าแค่ห้องครัวยังไม่เคยเข้าอะ มึงอะ อาหารพ่อมึงใช่ว่าจะทำกันได้ง่าย ๆ ที่ไหนเล่า”

“พอ ๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว นี่พวกเราก็เดินกันมาไกลแล้วนะ ตกลงจะไปที่ไหนกัน จะพากันหลงแล้วเนี่ย” คิงขี้เกียจฟังทั้งสองคนทะเลาะกันจึงพูดขึ้นแทรก ถ้าเขาไม่พูดแทรก ตามนิสัยเพื่อนตัวเองวันนี้คงไม่ต้องกินอะไรกันละ

“งั้นไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะนิติกัน” เชฟเหลือบสายตาไปเห็นป้ายชี้ทางไปโรงหารหารของคณะ ก็ชี้นิ้วไปที่ป้ายแล้วพูดขึ้น

“เออ ไม่เคยกินข้าวโรงอาหารมาก่อนเหมือนกัน ไปกินกัน ๆ” เฉินเห็นป้ายก็ตื่นเต้น เขย่าแขนของคิงและเชฟที่จับอยู่อย่างตื่นเต้น จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ไงเพราะตั้งแต่เกิดมาเฉินยังไม่เคยไปกินข้าวโรงอาหารเลยสักครั้ง ทุกครั้งเวลากินข้าวเที่ยง ป๊าจะให้คนขับรถมารับไปกินข้าวข้างนอกตลอด

“ตัดสินใจกันได้แล้วงั้นก็ไปกัน” คิงเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน เมื่อเป็นอันได้ข้อตกลง พวกเขาก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหารของคณะนิติ

ขณะที่ทั้งสามคนเดินมาถึงทางแยก กำลังจะข้ามถนนไปอีกฝั่งหนึ่งนั้น

“เห้ย! เฉิน”

“ระวัง!”

คิงและเชฟต่างโพล่งขึ้นมาเสียงดังแทบจะพร้อมกัน เมื่อเห็นว่ารถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วโดยไม่มีทีท่าว่าจะชะลอตัวลงแต่อย่างใด ทั้งคู่รีบดึงตัวเฉินและพาตัวเองหลบเร้นทางวิ่งของมอเตอร์ไซค์อย่างหวุดหวิด

เขากับเชฟนั้นจะบาดเจ็บหรือเป็นอะไรพวกเขาไม่สนใจหรอก เพราะต้องสนใจและเป็นห่วงนั้นก็คือเฉิน เพราะถ้ามันเจ็บตัวขึ้นมา เกรงว่าแม้พวกเขาจะไม่บาดเจ็บอะไรแต่หัวคงได้หลุดออกจากบ่า

“เชี่ย! จะรีบขับไปหาพ่องมึงเหรอ! ไอ้สัตว์!” เฉินที่พึ่งรู้ตัวว่าเกือบถูกชนก็หัวร้อน ด่ากราดตามหลังมอเตอร์ไซค์คันสีแดงไป

“มึงอะอย่าห้าว เชฟมึงรู้ไหมว่าไอ้วิศวะนั่นคือใคร” คิงใช้มือดันอกเฉินที่ทำท่าจะวิ่งตามไปหาเรื่องรถมอเตอร์ไซค์เอาไว้ ปรายตามองหนุ่มวิศวะที่ขับรถมอเตอร์ไซค์คันสีแดงค่อย ๆ หายลับตาไปก่อนเอ่ยปากถามเชฟผู้มีเครือข่ายกว้างขวางด้วยน้ำเสียงนิ่ง

เชฟและเฉินที่ได้ยินน้ำเสียงที่คิงใช้พูดต่างก็พากันกลืนน้ำลายลงคอ ถ้าเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันดี จะรู้เลยว่าคิงในตอนที่ใช้น้ำเสียงนี้นั้นน่ากลัวแค่ไหน ขนาดพวกเขาที่เป็นเพื่อนยังกลัวเลย

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่มึงรอไม่นานหรอก รถแบบนั้นหาได้ไม่ยากในมอ ให้เวลากูไม่เกินวัน มึงจะรู้แน่ว่าไอ้หนุ่มวิศวะนั่นเป็นใคร” เชฟพูดขึ้นขณะที่หยิบมือถือมาเริ่มใช้เครือข่ายของตัวเอง หาตัวคนโชคร้ายที่โดนคิงหมายหัวแล้ว