นอนห้องเดียวกัน

“เดี๋ยวพวกเราก็มาจับฉลากเลือกห้องกันเลยดีไหมครับ”

“ดี!”

“งั้นมาเริ่มกันเลย หนึ่งห้องต่อสองคนนะ”

พอมาถึงค่ายที่เป็นจุดหมายปลายทาง รุ่นพี่ก็จัดการจับฉลากขึ้นเพื่อหาคนที่จะต้องนอนด้วยกันสองคนต่อหนึ่งห้อง ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นค่ายสันทนาการขนาดใหญ่ เพราะมีด่านต่าง ๆ มากมายตลอดทางที่นั่งรถบัสมา

“เชี่ยเอ๊ย! ทำไมกูได้นอนกับมึงวะเฉิน”

“คิดว่ากูอยากนอนกับมึงเหรอ”

“พวกมึงเลิกทะเลาะกันได้แล้ว กูนี่สิไม่รู้จะได้นอนกับใคร”

หลังจับฉลากเสร็จ ปรากฏว่าทั้งเชฟและเฉินต่างก็ได้นอนด้วยกัน เหลือแค่คิงที่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะได้นอนกับใคร ตอนนี้ทุกคนต่างก็เดินหารูมเมทของตัวเอง กันให้วุ่น แตกต่างจากคณะวิศวะที่รุ่นพี่เป็นคนกำหนดห้องให้ทุกคนเอง

“หื้ม...ทุกคนหารูมเมทเจอหมดแล้วเหรอ” คิงเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ ใครก็ตามที่เจอรูมเมตตัวเองแล้ว ต่างก็พากันนั่งลงหมด จะเหลือก็แต่คิงที่ยังยืนอยู่คนเดียว

“อะ พี่ลืมบอกไปว่ามีห้องเหลือห้องหนึ่งที่ไม่มีคู่ ต้องนอนคนเดียว น้อง...คิงนั่งลงได้” พี่มาร์กที่พวกเขาเคยเจอเป็นคนดำเนินกิจกรรมพูด คิงจึงนั่งลงกับที่ตัวเอง

“อิจฉาจริงที่มึงได้นอนคนเดียว เปลี่ยนกับกูไหมคิง”

“ทำไมมึงจะเปลี่ยน กูสิที่ต้องเปลี่ยนอะ”

“ไม่ต้องทะเลาะกันเลย กูไม่เปลี่ยนกับใครทั้งนั้นแหละ” คิงตัดบทสนทนาของทั้งคู่ก่อนจะหันหน้าไปมองทางคณะวิศวะที่เหมือนจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นกับพวกรุ่นพี่

“ทำไมห้องถึงไม่มี! นี่จองห้องกันยังไงให้ขาดไปห้องหนึ่ง คุณตอบผมมาหน่อย!”

แมนพูดเสียงดังต่อหน้ารุ่นน้องที่ทำหน้าที่จองห้องพักด้วยความโมโห จะไม่ให้โมโหได้ไงในเมื่อวันนั้นเขาก็บอกแล้วว่าให้จองห้องเพิ่มอีกหนึ่งห้อง อีกฝ่ายตกปากรับคำเขาแล้วแท้ ๆ แต่ในวันจริงห้องกลับขาดไปหนึ่งห้อง ซึ่งมันคือห้องของภาณุด้วย

“น่า ๆ อย่าไปโทษน้องมันเลย เดี๋ยวกูไปนอนห้องมึงก็ได้ กูไม่ติดอยู่แล้ว” ภาณุรีบห้ามเพื่อนตัวเองไม่ให้มีน้ำโห พยายามทำไม่ให้เรื่องมันใหญ่โตไปมากกว่านี้

“มึงจะนอนกับกูได้ไง กูนอนกับไอ้โจ้ แค่พวกกูสองคนเตียงนอนก็เต็มแล้ว” แมนมีสีหน้าลำบากใจขณะที่พูด เตียงขนาดพอให้สองคนนอน จะให้ผู้ชายร่างใหญ่สามคนไปนอนอัดกันบนเตียงเดียวก็อึดอัดตายแย่

“งั้นพี่ภาณุไปนอนห้องเดียวกับผมก็ได้นะครับ”

“ไม่ได้ จะไปนอนเบียดกันได้ไง เฮ้อ... เดี๋ยวกูไปลองขอฝั่งนิติดูว่าพวกนั้นพอจะมีห้องเหลือบ้างไหม” แมนรีบตัดสิ่งที่กานพูดทิ้งไปเขาเป็นคนเชิญภาณุมาเข้าร่วมค่ายด้วย จะให้มันไปนอนอัดสามคนก็คงไม่ใช่เรื่อง

แมนเดินไปหามาร์กที่เป็นคนคุมกิจกรรมของคณะนิติ เพื่อลองถามดูว่าอีกฝ่ายยังมีห้องเหลือไหม

“มาร์ก คณะนิติของมึงได้จองห้องเหลือเอาไว้สักห้องไหมวะ”

“หื้มมม ไม่มีอะ ทำงานกันยังไงให้ห้องขาดวะ ไม่เช็กห้องก่อนจองกันหรือไง ทำงานชุ่ยจริง ๆ เป็นประธานรุ่นประสาอะไรกัน” มาร์กได้ยินสิ่งที่แมนพูดก็บ่นขึ้นมาทันทีตามนิสัย

“พอ ๆ ไม่มีก็ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ ไม่ต้องมาบ่นกูมันแค่ความผิดพลาด กูไปละ” เพราะความขี้บ่นของมันนี่แหละแมนถึงไม่อยากมา ห้องก็ไม่มี ยังต้องมาโดนเจ้ามาร์กบ่นอีก เสียหน้าฉิบหายเลย

“ห้องอะไม่มี แต่รูมเมตรุ่นน้องอะไม่มีคนหนึ่ง ถ้าเจ้าคนไม่มีห้องวิศวะไม่รังเกียจ ก็ให้มันไปนอนร่วมกับรุ่นน้องกูก็ได้ เดี๋ยวกูบอกให้ อะนี่ รับกุญแจไป”

“เออ ขอบใจ เพื่อนกูไม่รังเกียจอยู่แล้ว” แมนรับกุญแจห้องมาแล้วก็รีบเดินกลับคณะของตัวเอง

“อะนี่กุญแจห้องมึงภาณุ แต่จะมีรุ่นน้องนิตินอนด้วยนะ มึงไม่ติดใช่ไหม”

“กูไม่ติดอยู่แล้ว”

“เอองั้นก็ดี จะได้เริ่มสักที เลตมาพอสมควรแล้ว” แมนพูดจบก็หันหน้าไปมองรุ่นน้องปีหนึ่งที่นั่งเรียงรายอยู่ ก่อนพูดขึ้นเสียงดัง

“อะทุกคน งั้นก่อนจะเริ่มกิจกรรมรับน้องก็ให้ทุกคนเอาของไปเก็บที่ห้องกันก่อนนะ เข้าใจไหม!”

“ครับ/ค่ะ”

“ผมถามว่าเข้าใจไหม ตอบให้มันเสียงดัง ๆ หน่อย”

“ครับ! / ค่ะ!”

“มีเวลาสิบนาที รีบไปแล้วก็รีบกลับมาที่นี่ล่ะ”

“เดี๋ยวมึงค่อยเอาไปเก็บตอนเย็นทีเดียว มาช่วยกูวางแผนก่อน” ขณะที่ภาณุเตรียมที่จะเอาสัมภาระไปเก็บที่ห้อง ก็ถูกแมนจับแขนเอาไว้ก่อน

“มึงนี่กะใช้งานกูให้คุ้มเลยใช่ไหมเนี่ย”

“เออสิ ฮ่า ๆ รีบมาช่วยกูวางแพลนกิจกรรมได้แล้ว”

อีกฟากหนึ่งที่คณะนิติ พอคณะวิศวะปล่อยปีหนึ่งให้เอาสัมภาระไปเก็บ คณะนิติเองก็ปล่อยนักศึกษาของตัวเองเหมือนกัน

“มึงมองอะไรอยู่วะไอ้คิง ไม่รีบเอาของไปเก็บเหรอ”

“เออ กูรู้แล้ว” คิงละสายตาที่มองคณะวิศวะ กลับมาถือสัมภาระของตัวเองและเฉินเดินตามเพื่อนไป

“เอ้า! พวกคุณเร็ว ๆ กันหน่อย ความกระฉับกระเฉงหายไปไหนกันหมด”

“พวกคุณก็เชียร์เพื่อน ๆ เสียงดังหน่อย อย่าเอาแต่นั่งเงียบ”

“นั่งให้ตรงแถวกันด้วยสิ”

กิจกรรมรับน้องของคณะวิศวะในช่วงเช้านั้นแสนจะวุ่นวาย พอเริ่มกิจกรรมแล้วเหล่าเฮดว้ากต่างก็ส่งเสียงตะโกนดุกันอย่างเต็มที่ รวมทั้งภาณุเองด้วย

ส่วนกิจกรรมรับน้องก็ไม่ใช่อะไรที่หนักหนา เป็นเพียงการแข่งขันคาบช้อนตักปิงปองส่งต่อกันเท่านั้น ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป การรับน้องจึงกลายเป็นกิจกรรมสันทนาการที่สนุกสนานแทนไม่ใช่แบบเมื่อก่อน

“นี่น้องคนนั้นอะ รีบลุกขึ้นมาแนะนำตัวเลย”

“คิง พี่เขาเรียกมึงอะ”

คิงที่กำลังนั่งเหม่อมองไปยังฝั่งคณะวิศวะถูกเฉินสะกิดให้รู้ตัว จากที่มองคณะวิศวะอยู่ก็ละสายตาจากมา ก่อนพี่มาร์กจะเดินเข้ามาหาพร้อมพูดใส่ไมค์

“เอ้า! ทุกคนพร้อมกันนะ”

“ชื่ออะไร เอ้า! น้องชื่ออะไร น้องชื่ออะไร อะ น้องชื่ออะไร”

“ชื่อคิงครับ”

“ชอบทำท่าอย่างนี้ ชอบทำท่าอย่างนี้”

“ว้าย ๆ”

“กรี๊ดด ๆ”

คิงเพียงเต้นท่าง่าย ๆ เท่านั้นแต่เสียงกรี๊ดกร๊าดที่ดังขึ้นเมื่อตัวเองเต้นก็ทำเอาเขาหน้าแดง พอเต้นเสร็จก็รีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะถึงคิวของเฉินและเชฟที่เป็นคนต่อไป พวกเราทั้งสามคนพอเต้นแล้ว ก็เรียกได้ว่าทำเอาทุกคนในคณะกรี๊ดกร๊าดกันเสียงดังเลยทีเดียว

ไม่ทันไรกิจกรรมช่วงเช้าก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอถึงช่วงเที่ยง คณะนิติและวิศวะต่างก็พากันแยกย้ายไปกินข้าวเที่ยงของใครของมัน หลังจากนั้นก็เป็นกิจกรรมช่วงบ่ายในการเข้าเล่นกิจกรรมต่าง ๆ ภายในค่ายที่พักแห่งนี้ ซึ่งเป็นเหมือนค่ายสันทนาการที่มีกิจกรรมต่าง ๆ แบบเดียวกับการเข้าค่ายลูกเสือ

ด้วยความที่นี่นั้นใหญ่มาก จึงทำให้คณะนิติและวิศวะสามารถที่จะเล่นพร้อม ๆ กันในตอนบ่ายได้ โดยภายในคณะจะแบ่งแยกกันเป็นกลุ่มเพื่อไปเข้าเล่นกิจกรรมแต่ละด่านที่แตกต่างกันไป ไม่ให้คนไปรุมเล่นที่เดียวกันจนอึดอัด โดยแต่ละกลุ่มก็จะมีรุ่นพี่เป็นหัวหน้าคอยคุม นำไปจุดเล่นกิจกรรมในด่านต่าง ๆ ที่มีอาจารย์คณะวิศวะและนิติเป็นคนดูแล

คิง เชฟและเฉินต่างก็อยู่กลุ่มเดียวกันร่วมกับเพื่อนในคณะอีกสามสี่คนและรุ่นพี่ปีสองอีกคนหนึ่ง กิจกรรมด่านแรกที่พวกเขาจะต้องเล่นก็คือการไต่เชือกข้ามแม่น้ำด้วยเชือกสองเส้นที่ขนานกันไปอีกฝั่งหนึ่ง

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับน้อง”

ขณะที่คิงกำลังจะไต่เชือกนั้นก็ถูกจับแขนเอาไว้ซะก่อน คนที่จับก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นพี่ภาณุที่เป็นรุ่นพี่คณะวิศวะที่เกือบเฉี่ยวชนเขา

“ไม่ครับ ผมว่าเราไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนนะครับ”

“แล้วทำไมน้องถึงได้จ้องหน้าพี่อยู่ตลอดเลยล่ะ พี่เห็นนะว่าน้องมองหน้าพี่อยู่บ่อย ๆ”

“เพราะพี่หล่อมั้งครับ ผมเลยมองเพราะมันสบายตาดี”

“แต่สายตาน้องไม่เหมือนคนที่มองหน้าพี่เพราะคิดว่า พี่หน้าตาดีเลยนะ สายตาแบบนั้นมันเหมือนมีบางสิ่งที่อยากจะพูดออกมากับพี่มากกว่า”

คิงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของพี่ภาณุตรงหน้า สายตาแบบนั้นเหมือนจะไม่รู้จักเขาจริง ๆ นัยน์ตาคิงสั่นไหวเมื่อพบกับความจริงที่ทำให้ผิดหวัง คนตรงหน้าอาจไม่ใช่คนคนนั้นในความทรงจำของตัวเอง

“คิง!”

“ไอ้คิง! เมื่อไรจะรีบมาวะ”

เสียงเชฟและเฉินตะโกนเรียกดังขึ้นจากอีกฝั่งของแม่น้ำดูเหมือนว่าเขาจะยืนคุยกับพี่ภาณุอยู่นาน จนคนที่ไต่เชือกไปก่อนเขาต่างก็ไปถึงอีกฝั่งไปหมดแล้ว จะเหลือก็แต่คิงที่ยังคงไม่ได้ไปไหนสักที

“พี่ภาณุแค่หน้าคล้ายคนที่ผมเคยรู้จักครับ” พูดจบคิงก็แกะมืออีกฝ่ายออกและเริ่มไต่เชือกอย่างรวดเร็วเพื่อไปอีกฝั่ง

“ลืมถามไปเลยว่าน้องมันรู้จักชื่อเราได้ยังไง...” พึ่งจะนึกได้ ภาณุก็เห็นรุ่นน้องที่เคยอยู่ตรงหน้านั้นไต่เชือกไปได้ครึ่งทางแล้ว แค่ในคณะคนที่รู้จักภาณุก็ว่าน้อยแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เด็กปีหนึ่งคณะอื่นจะรู้จักเขาได้

“ดูเหมือนจะชื่อคิงสินะ”

ภาณุยืนกอดอกจ้องมองรุ่นน้องที่ชื่อคิงไม่ละสายตา พยายามนึกให้ออกว่าตัวเองเคยรู้จักคนที่ชื่อว่าคิงไหม เพราะสายตาของอีกฝ่ายที่มองมานั้นบ่งบอกได้เลยว่าพวกเขาจะต้องเคยเจอหน้ากันมาก่อนแน่ ๆ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เขาก็จำไม่ได้เลยว่าเคยรู้จักคนคนนี้มาก่อน

ไม่ทันไรกิจกรรมช่วงบ่ายก็สิ้นสุดลง ด้วยขนาดพื้นที่ที่ใหญ่ของที่นี่ และคนจำนวนมากของทั้งสองคณะรวมกัน ทำให้เล่นไปได้เพียงคนละครึ่งของด่านทั้งหมดที่มี เพียงแค่นี้ก็กินเวลาตั้งแต่ตอนบ่ายถึงเย็นที่เป็นเวลากินข้าวแล้ว

หลังจากเล่นสนุกและเหน็ดเหนื่อยจากกิจกรรมต่าง ๆ ตลอดทั้งบ่าย อาจารย์ของทั้งสองคณะจึงปล่อยให้นักศึกษาปีหนึ่งไปอาบน้ำล้างคราบเหงื่อคราบโคลนที่เปื้อนตามตัว ก่อนที่จะรวมตัวกันกินข้าวเย็นร่วมกันและเล่นกิจกรรมสันทนาการ ทำความรู้จักเพื่อน ๆ และรุ่นพี่แต่ละคน

ไม่ทันไรก็สามทุ่มกว่า ทั้งสองคณะต่างก็ปล่อยให้นักศึกษาปีหนึ่งกลับห้องพักของตัวเองหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

“กูง่วงจะตายแล้ว กิจกรรมรับน้องทำไมเหนื่อยจังวะ”

“นั่นก็เพราะตอนอยู่โรงเรียน ป๊ามึงไม่ให้เล่นกิจกรรมหนัก ๆ ไง พวกกูไปห้องก่อนนะคิง มีอะไรก็โทรมานะ” เชฟพูดกับคิงจบก็ลากเฉินที่ตาแทบจะปิดหลับอยู่แล้วกลับห้อง

“เออ รีบนอนกันล่ะ พรุ่งนี้จะได้มีแรง”

แม้แต่เปิดไฟคิงก็ไม่ยักจะทำ เมื่อเข้ามาในห้องเรียบร้อยจึงกดล็อกประตู ถอดรองเท้าเดินตรงไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอนทันที อย่าว่าแต่เฉินเลย คิงเองก็เหนื่อยมาทั้งวันเช่นกัน ร่างกายอ่อนล้าจนอยากจะนอนตั้งนานแล้ว ล้มตัวลงนอนบนเตียงได้ เด็กปีหนึ่งก็หลับลึกจนเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

“หื้มม ประตูห้องล็อกเอาไว้เหรอ”

ภาณุที่แยกตัวออกมาจากช่วงปาร์ตี้หรรษาของรุ่นพี่วิศวะมาได้ แบกสัมภาระของตัวเองมาที่ห้องเพื่อเตรียมตัวนอน แต่ประตูห้องดันล็อกเอาไว้ซะอย่างนั้น ดีนะที่แมนมันให้กุญแจห้องมาแล้ว ไม่อย่างนั้นมีหวังคืนนี้เขาคงได้นอนนอกห้องแน่

“ปิดไฟนอนแล้วเหรอ มีใครอยู่ไหมครับ น้องนิติ

พี่เป็นรูมเมตห้องน้องนะ คงจะหลับแล้วสินะ...” เปิดห้องมาก็ต้องพบกับความมืดมิด ไร้สัญญาณตอบกลับใด ๆ จากคนในห้อง

“ดูเหมือนจะเหนื่อยจนหลับไปแล้วสินะ” เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนในห้องที่นอนหลับไปแล้ว ภาณุจึงไม่ได้เปิดไฟ

หลังจากล็อกประตูห้องเรียบร้อย เขาก็ถือสัมภาระเดินเข้าไปในความมืดเพื่อหาที่วาง บนเตียงนอนในตอนนี้นั้นมีร่างใครบางคนนอนคว่ำหน้าหลับอยู่ กินพื้นที่ไปครึ่งเตียง

“โอ๊ยย ปวดไปทั้งร่างเลยเว้ย” ภาณุบิดตัวไปมาจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น ใครว่าเป็นรุ่นพี่ไม่เหนื่อยกัน ต้องคอยคุมเด็กที่อายุห่างจากตัวเองสองปีเป็นร้อย ๆ คน มันใช่เรื่องง่าย ๆ ที่ไหนกัน

“งั้นขอนอนก่อนละกัน พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยจัดของ” ว่าแล้วภาณุก็ทิ้งตัวลงนอนที่พื้นที่ว่างของเตียง ก่อนนอนหลับตามคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ไปในเวลาไม่นาน