ฝันร้ายที่กลับมา

“เฮือก!”

คิงลืมตาตื่นลุกขึ้นนั่งบนเตียงหอบหายใจอย่างรัวเร็ว ภายในห้องที่มืดสลัวชายหนุ่มมีสีหน้าที่หลากหลายอารมณ์ เขาหายใจอย่างรุนแรง มือแนบหน้าอกจับบริเวณหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักเขาถึงจะทำตัวให้สงบลงได้สักที

“นี่ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ”

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คิงต้องฝันร้ายทุกคืน ตื่นขึ้นมากลางดึกในทุกวันเพราะฝันถึงเรื่องคราวนั้นที่เขาควรจะลืมมันไปได้แล้วสิ

ครั้งล่าสุดที่คิงฝันร้ายเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือสองสามปีก่อน ก่อนที่พ่อจะพาเขาไปรักษาจนหาย ไม่ฝันร้ายอีกต่อไป ทั้งที่ลืมความฝันนั้นไปแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมมันถึงวนกลับมาอีกรอบกันนะ นัยน์ตาเรียวแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินลงมา เขากอดเข่าตัวเองก้มหน้าซุกพร้อมกับร้องไห้เสียงเบาออกมาไม่หยุด

“มึงเป็นอะไรหรือเปล่าคิง ทำไมตามันแดง ๆ วะ นี่มึงร้องไห้เหรอ” เชฟหยุดมือที่กำลังเอาขนมปังทาเนยเข้าปากทันที เมื่อเห็นว่าเพื่อนอย่างคิงนั้นออกมาจากห้องด้วยนัยน์ตาที่แดงเหมือนคนพึ่งร้องไห้มาอย่างไรอย่างนั้น

ทันทีที่คิงเดินออกมาจากห้องก็เจอเชฟที่กำลังกินมื้อเช้าอยู่ และแน่นอนว่าไม่ได้มีแค่เชฟแต่ยังมีเฉินด้วยอีกคนที่พักอยู่ที่นี่ด้วย พวกเขาสามคนอยากจะพักอยู่ด้วยกัน จึงไม่ได้เข้าพักที่หอในแต่มาพักที่หอนอกแทน

แต่จะเรียกว่าหอก็แปลก ๆ เพราะที่นี่คือห้องพักสุดหรูที่ป๊าของเฉินเตรียมเอาไว้ให้พวกเขาอยู่ มีห้องพักส่วนตัวสามห้องพร้อมห้องส่วนกลางและห้องครัว ซึ่งจริง ๆ ป๊าเฉินก็แค่ไม่อยากจะให้เฉินไปนอนรวมกับคนไม่รู้จักก็เท่านั้น ซึ่งพวกเขาก็ไม่ติดที่จะต้องอยู่ที่นี่เพราะตอนแรกทุกคนก็ตั้งใจจะอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว

“จริง ๆ ด้วย นี่มึงร้องไห้มาใช่ไหม ไหนใครมันทำมึงร้องไห้บอกมาเลย ขอแค่ไม่ใช่พ่อกับแม่มึงกูจะไปหาเรื่องมันเอง” เฉินที่เดินออกมาจากห้องแล้วได้ยินที่เชฟพูด ก็รีบเข้าไปจ้องใบหน้าคิง เห็นว่าคิงร้องไห้จริง ๆ เขาก็รู้สึกโกรธแทนเพื่อน ออกตัวจะไปคิดบัญชีแทน

“ไม่มีใครทำอะไรทั้งนั้นแหละ แค่ฝันถึงเรื่องนั้นเอง พวกมึงรีบเตรียมตัวเถอะ พวกเราจะได้ไม่ไปสาย” คิงไม่อยากพูดอะไรมาก หยิบผ้าขนหนูมาแล้วก็เข้าไปอาบน้ำต่อจากเฉิน

“มันฝันถึงเรื่องนั้นอีกแล้วเหรอ” เฉินมองจนคิงปิดประตูห้องน้ำ จึงพูดขึ้นอย่างแปลกใจที่ช่วงนี้เพื่อนตัวเองกลับมาฝันร้ายบ่อยครั้งแบบนี้

“เฮ้อ! กูว่ามันแปลก...คิงมันไม่ฝันร้ายมานานแล้วนะ มีอะไรไปกระตุ้นมันหรือเปล่า” เชฟมองไปที่ห้องน้ำด้วยความเป็นห่วง

“เราต้องบอกพ่อกับแม่มันไหมวะ ว่าคิงมันกลับมาฝันร้ายอีกแล้ว”

“อย่าพึ่งเลย รอดูไปก่อน ถ้าคิงมันอยากบอกมันก็คงบอกแล้ว ตอนนี้เราก็ดูมันไปก่อนแล้วกัน ค่อยตัดสินใจกันอีกที”

“แล้วนี่มึงเตรียมของเสร็จยัง”

“เดี๋ยวจะรีบไปเตรียมเดี๋ยวนี้เลย!” เฉินที่พึ่งนึกขึ้นมาได้ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องตัวเอง เตรียมของที่จะเอาไปเข้าค่ายด้วย

“เร็ว ๆ นะเฉิน ถ้ามึงช้าพวกกูไม่รอนะเว้ย!”

“รู้แล้วน่า”

“เฮ้อ... ทำไมวันนี้มันวุ่นวายจังนะ” เชฟถอนหายใจออกมาก่อนเดินกลับไปนั่งกินอาหารเช้าของตัวเองต่อ

“ทำไมมึงเอาของมาเยอะจังเฉิน เข้าค่ายรับน้องนะเว้ย ไม่ใช่ไปเที่ยวพักผ่อน” เชฟบ่นเพื่อนสนิทตน ที่เตรียมของจะเอาไปเข้าค่ายรับน้องปีหนึ่งตั้งสามกระเป๋าใบใหญ่ ลำบากเขากับคิงต้องช่วยถือกระเป๋าที่ตัวเฉินเองแทบจะยกไม่ไหวคนละใบ ต่างกับพวกเขาสองคนที่มีเพียงกระเป๋าใบเดียวเท่านั้น

“น่า...อย่าบ่นมากเลย ที่มันเยอะก็เพราะเตรียมเผื่อพวกมึงทั้งนั้นแหละ ช่วย ๆ ถือหน่อยจะเป็นไรไป” เฉินพูดด้วยรอยยิ้มเพราะกระเป๋าที่ตนถือนั้นเบาที่สุด

คิงไม่ได้พูดอะไรเพราะถึงแม้ทั้งสองจะบ่นและทะเลาะกันแบบนี้ทุกวัน แต่ก็ยังรักกันดีเหมือนเดิม เป็นเพียงสีสันในวันธรรมดาของพวกเขาทั้งนั้น ตรงหน้าคิงคือภาพอันแสนวุ่นวาย มีนักศึกษาปีหนึ่งเดินไปมากันให้ควั่ก และยังมีรุ่นพี่และอาจารย์ที่เดินไปมา

รุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งเหมือนจะสังเกตเห็นพวกเขาสามคนจึงมุ่งหน้าเดินเข้ามาหา ส่วนที่รู้ได้ไงว่าอีกฝ่ายคือรุ่นพี่ ก็เพราะป้ายห้อยคออีกฝ่ายนั้นมีคำว่าพี่อยู่

‘พี่มาร์ก’

“น้องสามคนเป็นเด็กคณะนิติใช่ไหม” เดินมาถึงก็เอ่ยปากถามทันที พวกขาสามคนต่างก็ผงกหัวตอบรับ

“ดีเลย งั้นรับป้ายนี่ไปเขียนชื่อตัวเองนะ แล้วก็เดินไปหาที่นั่งตรงนู้นนะ ที่นั่นเป็นจุดรวมพลของคณะนิติเรา อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถก็จะออกสตาร์ตแล้ว เพราะงั้นถ้าจะเข้าห้องน้ำก็รีบเข้านะ”

“อย่าเดินเลยไปฝั่งนู้นล่ะ นั่นเป็นจุดรวมพลพวกคณะวิศวะ เฮ้อ...ปีนี้พวกน้องโชคไม่ดีจริง ๆ ที่คณะเราโดนเอางบรับน้องไปรวมกับพวกวิศวะที่ป่าเถื่อน แต่อย่าเป็นห่วงเลย พวกพี่จะทำให้พวกน้องมีความสุขในการเข้าค่ายเอง ไม่ต้องห่วง”

“อะ...พูดมากไปละ เดี๋ยวพวกน้องรีบไปนั่งนะ พี่คงไม่ได้พาไป พี่ต้องไปดูแลคนอื่น ๆ อีก”

“นี่น้องสองคนใช่เด็กนิติไหม...”

พี่มาร์กมาเร็วไปเร็วไม่ปล่อยโอกาสให้พวกเขาได้พูดอะไรเลย อีกฝ่ายเล่นพูดคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ให้โอกาสพวกเขาสามคนได้พูดแทรก ทำเอาคิงและเพื่อนทั้งสองคนมองกันเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

“พวกเราไปหาที่นั่งกันดีกว่า” คิงดึงกระเป๋าอันหนักของเฉินที่วางเอาไว้ที่พื้นขึ้นมาถือ เดินนำไปที่จุดรวมพลตามที่พี่มาร์กพูด

ถามว่าทำไมงบการเข้าค่ายรับน้องของเด็กคณะนิติถึงโดนเอาไปรวมกับของคณะวิศวะนั้น เหตุผลมันก็ง่ายแสนง่าย ก็เพราะว่ามหา’ลัยมีงบสนับสนุนไม่เพียงพอให้พวกเขาสองคณะน่ะสิ

คณะหนึ่งมีนักศึกษาน้อยลงแต่ต้องการงบเท่าเดิม ส่วนอีกคณะหนึ่งก็อยากได้งบเพิ่มมากขึ้นเพราะจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นแต่ไม่ว่าจะหักเอางบสนับสนุนไปให้ใคร อีกคณะก็จะมีงบไม่พอเหมือนกัน

สุดท้ายไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงมายังไง หลังจากโต้เถียงกันมาหนึ่งเดือนในที่สุดก็ได้ข้อสรุป การเข้าค่ายของคณะนิติจึงถูกรวมเข้ากับของคณะวิศวะ ให้ไปเข้าค่ายในสถานที่เดียวกันเพื่อประหยัดงบ

นั่นเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมตอนนี้เด็กคณะนิติและวิศวะถึงได้เดินวุ่นกันไปมาไม่หยุด นั่นก็เพราะว่าวันนี้พวกเขานั้นจะต้องไปเข้าค่ายรับน้องร่วมกัน

“คิง นั่นไงพี่ภาณุคณะวิศวะ!” หาที่นั่งรวมกับคนในคณะได้ไม่นาน คิงก็ถูกเชฟสะกิดให้หันไปมอง

มีรถมอเตอร์ไซค์สีแดงที่คุ้นเคยจอดอยู่บริเวณคณะวิศวะ ผู้ชายร่างสูงใส่เสื้อช็อปคณะวิศวะสีแดงถอดหมวกกันน็อกออก ใบหน้าเรียว ผิวสีแทนที่ขับเปล่งท่ามกลางแสงแดดยามเช้า ขับเน้นให้อีกฝ่ายโดดเด่นจนไม่อาจละสายตาได้ เพียงแต่ใบหน้าหล่อนั้นกลับอึมครึมเหมือนอมทุกข์อย่างกับมีใครไปเหยียบหางเขาเอาไว้อยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นแหละ

ตึกตัก ๆ ตึกตัก ๆ

คิงใช้มือจับหัวใจตัวเองที่เต้นแรงอย่างผิดปกติเมื่อเห็นใบหน้านั้น

“เชี่ย! แม่งหล่อจังวะ ดูผู้หญิงคณะวิศวะดิ เข้าไปออกันเต็มเลย”

“มึงจะชมมันทำไมเฉิน บ้าเปล่า...มันเกือบชนพวกเรานะตอนนั้น”

คิงไม่ได้สนใจฟังที่เพื่อนทั้งสองคนพูดอีกต่อไป เขาทำเพียงมองใบหน้านั้นอยู่เนิ่นนาน

“พี่อยู่คณะเราเหรอคะ ทำไมพวกเราไม่เคยเจอเลย”

“ไปอยู่ที่ไหนมา นั่นพี่ภาณุไง พี่ภาณุหนูขอเฟซหน่อยได้ไหมคะ”

“พวกเธอมาทีหลังหลีกไปซะ ปีสามอย่างพวกเรายังไม่มีเลย พวกเธอกล้าขอได้ไง ภาณุฉันขอเฟซนายได้ไหม”

ภาณุทำตัวไม่ถูกหลังจากที่ถอดหมวกกันน็อกออกก็พบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้หญิงคณะวิศวะมากหน้าหลายตาแล้ว

“พอ ๆ ทั้งปีสองปีสามกระจายกันออกไปดูแลน้องปีหนึ่งซะ อย่าให้ผมได้พูดซ้ำนะ”

เสียงเข้มของผู้ชายดังขึ้นข้างหลังกลุ่มผู้หญิง เสียงนั้นเหมือนเสียงสวรรค์ที่พอดังขึ้นก็ทำให้ผู้หญิงที่ล้อมรอบตัวภาณุพากันหน้าเปลี่ยนสีทันที กระจายตัวหายไปกันอย่างรวดเร็วจนไม่มีเหลือสักคน

ซึ่งคนนั้นก็ไม่ใช่ใครนอกจากเพื่อนของภาณุเอง ประธานรุ่นคณะวิศวะปีสามอย่าง ‘แมน’ ที่สมกับชื่อของมัน ร่างกายสูงโปร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามใหญ่ ๆ เท่าหัวเด็ก ด้วยรูปร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ดูแลมาอย่างดี ทำให้แม้หน้าตาแมนจะไม่ได้โหดแต่ก็ทำให้คนหลาย ๆ คนหวาดกลัว

“มึงนี่ฮ็อตเหลือเกินนะ ทำไมคนหล่อแบบมึงถึงใช้ความหล่อให้เป็นประโยชน์ไม่ได้นะ...”

“ชู่...มึงอย่าพูด เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน”

“แถวนี้มีคนอื่นที่ไหนล่ะ ทำไมกูถึงไม่เกิดมาหล่อแบบมึงบ้างนะ”

“เลิกพูดมากได้แล้ว มึงจะยืนคุยกับกูตรงนี้เหรอ”

“เออ ๆ รู้แล้ว ไปที่จุดรวมพลกัน”

ภาณุเดินตามแมนเข้าไปรวมกลุ่มกับเด็กปีสองปีสามคณะวิศวะที่รวมกันอยู่ หลายคนพอเห็นว่าเป็นภาณุต่างก็เอ่ยทักทายแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ อาจเพราะมีแมนที่คอยเดินข้าง ๆ กันอยู่ด้วย

“พี่ภาณุสวัสดีครับ พี่ภาณุก็จะไปเข้าค่ายเหรอครับ แล้วเรื่องคุณแม่...” กานที่เป็นน้องรหัสพอเห็นพี่ภาณุเดินเข้ามาก็รีบเข้าไปทักทายอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องห่วงหรอก แม่พี่แข็งแรงดีแล้วตอนนี้ แล้วพี่ก็เป็นเฮดว้ากด้วย จะไม่ไปก็ไม่ได้สิ” ภาณุรีบเอ่ยตัดบท ไม่อยากให้น้องรหัสแสนดีของตัวเองต้องเป็นห่วง

“งั้นเหรอครับ แต่ถ้าพี่มีเรื่องอะไรบอกผมได้เสมอนะครับผมพร้อมช่วย”

“อื้ม พี่ขอบใจมาก แต่ตอนนี้พี่ขอไปประชุมกับแมนก่อนนะ มันทำหน้าตาไม่พอใจละ ไป ๆ อย่ามาขู่น้องรหัสกู” ภาณุตบไหล่แมนที่ยืนรอนานให้รีบเดินนำทางไป

“หื้มม”

ภาณุรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมองมาที่ตนจึงหันไปมองที่จุดรวมพลคณะนิติ พบเข้ากับใครคนหนึ่งที่จ้องมองเขาไม่ละสายตานั่น ในดวงตาอีกฝ่ายนั้นแตกต่างกับคนอื่น ๆ ที่มองใบหน้าเขาเพราะความหล่อ สายตาที่อีกฝ่ายมองมานั้นให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากคนอื่น ๆ

พอได้สบตากัน คนคนนั้นก็จ้องมองอย่างไม่ลดละ ก่อนต่อมาจะรีบหลบสายตาหันไปมองทางอื่นแทน

“มีอะไรเปล่ามึง เจอโจทก์เก่าที่คณะนิติเหรอ ให้กูช่วยไหม” แมนหันมองตามสายตาภาณุที่มองไปยังจุดรวมพลคณะนิติ

“โจทก์บ้าอะไร กูไม่มีแล้ว กูเลิกต่อยตีมานานแล้วนะเว้ย พวกเรารีบไปกันดีกว่า” ภาณุปฏิเสธแมนไปดันหลังพากันเดินต่อไป โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคนหนึ่งจ้องมองอยู่ตลอด ไม่ละสายตา

ไม่นานคณะนิติและวิศวะต่างก็พากันขึ้นรถบัสของตัวเอง ก่อนจะพากันออกเดินทางไปสู่ค่ายที่เป็นจุดหมายปลายทางของการรับน้องในครั้งนี้