All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ข้าผู้นี้จะเกี้ยวคุณชายตระกูลเว่ย!!: Chapter 11 - Chapter 20

เว่ยหรงเหยียนเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาของเขามีประกายตกตะลึงเล็กน้อย นางกล่าวต่อ “คุณชายเว่ยท่านรู้หรือไม่ว่าบนโลกนี้สิ่งใดที่น่ากลัวที่สุด”“ความตาย??” เขาตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ผิดแล้ว” นางส่ายหน้า “ความตายไม่ได้น่ากลัวหรอก ท่านน่าจะรู้ว่าก่อนหน้านี้ลมหายใจของข้าเคยหยุดมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นข้าย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด มันไม่ได้น่ากลัวเลยก็แค่หลับไปตื่นหนึ่ง”“แล้วสิ่งใดที่น่ากลัว”“ความโดดเดี่ยว” นางสบตากับเขานิ่งตอนพูดออกมา ฉางเล่อร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็กๆ ทั้งยังต้องดิ้นรนทำงานหาเลี้ยงตัวเอง ทั้งต้องอดทนต่อความเจ็บป่วย เข้าๆ ออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ตัวคนเดียวโดดเดี่ยวอ้างว้าง ไม่มีที่พึ่งพิง ไม่มีใครให้ปรึกษา“ที่ท่านต้องใส่ใจไม่ใช่คำพูดของคนที่ไม่ได้รู้จักท่าน แต่เป็นคำพูดของคนที่ห่วงใยและจริงใจกับท่านต่างหาก”เขายิ้มบางดวงตาดูเหม่อลอย “นึกไม่ถึง...ท่านจะไม่เหมือนกับที่ได้ยินมา”นางถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ฟังคนอื่นให้น้อยลง ใส่ใจคนที่ห่วงใยท่านให้มากขึ้น” นางก้าวเดินจากจุดที่ยืนอยู่ “ข้าออกมานานแล้วคงต้องขอตัว”เว่ยหรงเหยียนไม่ได้ขยับ ไม่ได้กล่าวอะไรอีก ดังนั้นหญิงสาวจึงหมุนตัวเดินจากไป

หญิงสาวประคองเขาขึ้นให้เขาหนุนบนตัก ลูบหน้าอกพร้อมกับสูดหายใจเข้าออกเป็นเพื่อนเขา “ท่านมองข้า หายใจเข้า หายใจออก ช้าๆ เข้า...ออก มองข้าเอาไว้ อย่าหลับตั้งสติเอาไว้” ทว่าเขามีท่าทีอ่อนแรงแทบไม่อาจเรียกสติเอาไว้ได้ นึกถึงถุงหอมที่ห้อยข้างเอวกับชายหนุ่มที่กำลังจะช็อกจากการแพ้เฉียบพลัน หร่วนฉางเล่อรู้ซึ้งว่ามันทรมานและน่ากลัวเพียงใดถุงหอมถูกกระชากออกมาพร้อมกับเสียงห้ามของหร่วนฉิง ยาลูกกลอนเซิงหัวถูกป้อนเข้าไปในปากของเว่ยหรงเหยียน หญิงสาวประคองคางของชายหนุ่ม จ้องมองสายตาเลือนรางที่พยายามมองตอบ “อมเอาไว้ในปาก...ค่อยให้ปล่อยให้ละลายแล้ว...กลืน” นางบอกเขา“ประมุขไม่ได้นะเจ้าคะนั่นคือเม็ดสุดท้ายแล้ว!”ทุกคนมองไปยังหร่วนฉิงสลับกับหร่วนฉางเล่อ ตอนนี้แม้แต่เว่ยฮูหยินเองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ลืมดิ้นรนให้หลุดจากมือของบุตรชายคนโต“ที่ว่าเม็ดสุดท้ายคงไม่ได้หมายถึง...ลูกกลอนเซิงหัว??”ใครบางคนเอ่ยถามเสียงเบา ถึงอย่างนั้นเพราะต่างคนต่างกำลังตกตะลึง ดังนั้นในบรรดาคนที่กำลังห้อมล้อมจึงได้ยินกันถ้วนหน้าหร่วนฉางเล่อมือหนึ่งประคองศีรษะของเว่ยหรงเหยียน มืออีกข้างกำลังตั้งใจจับชีพจรและสังเกตอาการของชายหนุ่ม

ลานสวนเรือนหนานมู่เงียบสงบไร้สุ้มเสียงรบกวน เว่ยอวี้หลิงเดินออกมาสนทนากับเว่ยเจิ้งเซียวนอกห้อง หลังจากเห็นว่าเว่ยหรงเหยียนหลับไปแล้ว “พี่ใหญ่ท่านได้ยินเรื่องนั้นแล้วหรือยัง”“อืม พอได้ยินมาบ้างตอนไปที่ท่าเรือ”“หลายวันมานี้ข้ามาตรึกตรองดู บางทีข่าวลือที่ผู้คนล้วนพูดถึงก็...ยากจะเชื่อทั้งหมด”เว่ยอวี้หลิงถอนหายใจออกมาเสียงเบา เขาได้ยินตอนแรกก็หงุดหงิดโกรธกรุ่น แต่เมื่อนึกถึงท่าทีของหร่วนฉางเล่อที่ช่วยน้องชายของตนคืนนั้น เขากลับลังเล...คืนนั้นหร่วนฉางเล่อไม่ได้มีท่าทีเหมือนสตรีไร้ยางอายที่พอเห็นบุรุษถูกตาต้องใจก็ลงมือฉวยโอกาส ตรงกันข้ามนางกลับจริงจังและพยายามทุกทางเพื่อช่วยคน ท่าทางของนางไม่ได้ส่อถึงจุดประสงค์อื่นนอกจากช่วยชีวิตคนบทสนทนาที่ทำให้คนตระกูลเว่ยสงสัยเหมือนกันหมด ทำให้เขาเรียกอวิ๋นหลางมาสอบถาม ทว่าแม้แต่คนสนิทของน้องชายยังยืนยันว่าทั้งสองไม่เคยพบกันมาก่อน เรื่องนี้ทำให้เขางุนงงเว่ยหรงเหยียนยังนอนซมบนเตียง แม้ได้สติแต่ก็ยังไม่อาจสื่อสาร พิษในกายยังคงถูกขับออกมากับเหงื่อและของเสีย เขายังมีอาการท้องเสีย และเหงื่อออกมาก แถมไข้ก็ยังไม่ลดลง ตระกูลเว่ยให้คนเฝ้าเอาไว้ตลอดเวลาไม่ห่

ร้านหมอตระกูลหร่วนมีหมอฝีมือดีถึงสิบคน ทุกคนล้วนได้รับส่วนแบ่งค่าจ้างสูงลิ่ว อีกทั้งยังมีสัญญายาวนานถึงสิบปี ผู้คนในเมืองฉางอันล้วนตระหนักดี หร่วนฉางเล่อไม่ทำการค้าที่ขาดทุน ค่าจ้างสูงลิ่วล้วนถูกหักออกกึ่งหนึ่ง เนื่องจากหมอแต่ละคนทำสัญญากู้เงินก้อนใหญ่ไปจากตระกูลหร่วน ช่วงที่จ่ายคืนก็ทำงานและทยอยหักพร้อมดอกเบี้ย สัญญาทาสที่ไม่ว่าผู้ใดล่วงรู้ล้วนก่นด่าสาปแช่งถึงอย่างนั้นในแต่ละปีก็มีหมอที่ไม่มีทางเลือกมากนัก ยินดีทำสัญญาทาสนี้ขึ้นมา จากนั้นก็รั้งอยู่ในเมืองฉางอัน กลายเป็นคนของตระกูลหร่วน ด้วยชีวิตการเป็นอยู่ภายใต้การดูแลของหร่วนฉางเล่อนั้น ไม่มีทางลำบากหรืออดอยากแร้นแค้นรุ่งเช้าวันถัดมาเป็นวันครบรอบวันตายของมารดา หร่วนฉางเล่อเตรียมของไหว้และนั่งรถม้าออกนอกเมืองพร้อมองครักษ์ทั้งห้า วันนี้นางสวมชุดสีขาวอมเทาไร้ลายปัก ไร้เครื่องประดับ ตรงไปยังสุสานของมารดา บรรยากาศนอกกำแพงเมืองฉางอันงดงามและเงียบสงบตอนที่จุดธูปคารวะมารดาของหญิงสาว หร่วนฉางเล่อแอบดึงผมมาเส้นหนึ่ง ฝังลงไปบนพื้นดินใกล้ๆ กับที่ปักธูป รับปากกับมารดาของหร่วนฉางเล่อ‘ท่านน้า ข้า...ไม่ใช่นาง ไม่ใช่หร่วนฉางเล่อ บุตรสาวของท่านสิ

ชายหนุ่มมองรถม้าของตระกูลหร่วน ตระกูลเว่ย จากนั้นละสายตาจดจ้องเสื้อผ้าของหญิงสาวกับเว่ยหรงเหยียน “พวกเจ้า...ไปไหว้หลุมศพ?”“ใช่แล้ว และกำลังจะกลับแล้ว” หญิงสาวกล่าวจบก็เงยหน้าขึ้นมองเว่ยหรงเหยียน “ข้ากลับจวนก่อนท่านเองก็รีบกลับไปพัก”“น้อมส่งประมุขหร่วน”หญิงสาวเดินผ่านเหวินเสวียนไปขึ้นรถม้า นึกไม่ถึงว่าเขาจะเดินตามมาทั้งยังส่งเสียงเรียก “หร่วนฉางเล่อ”นางหันกลับมาเลิกคิ้วมองเขา“ข้า...”“ท่านมีเรื่องอะไรหรือ”เห็นนางมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ท่าทางที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวนับจากวันนั้นในวังหลวง ทำให้เหวินเสวียนรู้สึกสับสนเล็กน้อย “เจ้ายังขุ่นเคืองเรื่องในวันนั้นหรือไม่ เหตุใดจึง...”“คุณชายเหวินคิดมากไปแล้ว ข้าไม่ได้ขุ่นเคืองท่าน แต่กลับเข้าใจท่านได้เป็นอย่างดี ไม่ต้องกังวลเพราะข้าคงไม่รบกวนท่านเช่นในวันวานอีก เรื่องการค้ายังคงเป็นเช่นเดิม เรื่องความสัมพันธ์อันดีก็ยังเป็นเช่นนั้น จะอย่างไรข้าก็ต้องขออภัยท่านสำหรับเรื่องที่ผ่านมาที่ข้าทำให้ท่านอึดอัดและลำบากใจ ข้ากลับก่อน”“ช้าก่อน ประมุขหร่วนเจ้า...” เหวินเสวียนมองนางสลับกับหันไปมองเว่ยหรงเหยียน “เจ้าคิดอย่างไรกับคุณชายสาม...”“คิดอย่างไ