All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ข้าผู้นี้จะเกี้ยวคุณชายตระกูลเว่ย!!: Chapter 1 - Chapter 10

แฮ่ม...วกกลับมาที่แคว้นเก่อเก๋อที่มีเมืองฉางอันเป็นเมืองหลวง โลกที่คล้ายคลึงกับโลกแห่งอดีตของยุคจีนโบราณ ทั้งการแต่งกายแบบฮั่นฝู อักษรก็ใช้อักษรแบบสิงเฉ่า[1]ขนบธรรมเนียมและวัฒนธรรมเองก็คล้ายคลึงกัน ภาษาพูด สิ่งที่ยึดถือปฏิบัติ ทุกอย่างล้วนคุ้นเคยจนยากจะแยกแยะว่าไม่เกี่ยวข้องกันในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย หร่วนฉิงผู้นี้ก็คือคนที่เอายาลูกกลอนเซิงหัวป้อนให้หญิงสาวกินเข้าไป ทั้งที่องครักษ์ของนางอีกสี่คนนั้นล้วนมั่นใจว่านางสิ้นใจไปแล้ว...พวกเขาไม่ผิด... หร่วนฉางเล่อตายไปแล้วจริงๆ และอาจเพราะยาล้ำค่าเม็ดนั้น บวกกับโชคชะตาที่ทำให้ฉางเล่อได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน นางยืมร่างเพื่อคืนวิญญาณและมีชีวิตอยู่ต่อในฐานะ...ประมุขตระกูลหร่วนเพราะได้ยินบทสนทนาหญิงสาวจึงรู้สึกไว้ใจหร่วนฉิง ดังนั้นในช่วงพักฟื้นเพื่อรอให้ร่างกายหายดี ห้องพักของนางมีเพียงหร่วนฉิงเท่านั้นที่เข้าใกล้ได้เว้นเพียงในเวลาทำความสะอาด หรือเวลาเปลี่ยนยาทำแผลที่จะมีหมอหลวงถูกส่งมาที่จวน หร่วนฉิงจะอยู่ด้วยทุกครั้ง ราวกับกลัวว่าจะมีสิ่งใดผิดพลาดในทุกๆ วันหมอหลวงถูกส่งมายังจวนตระกูลหร่วน ขันทีคนสนิทของไทเฮาจะถูกส่งมาคอยติดตามการรัก

หร่วนเป่ย... ชายหนุ่มหล่อเหลาเก่งกาจทั้งเรื่องพิษและกำลังภายใน หนึ่งในองครักษ์สี่ทิศของหร่วนฉางเล่อ โดนเด่นสูงใหญ่ไม่เป็นสองรองใคร ใบหน้าดุดันรูปร่างกำยำล่ำสัน เดิมทีเคยเป็นคนของแคว้นโยวโจวทางเหนือ แต่เพื่อยาถอนพิษของคนรักเขายอมแลกอิสระของตัวเองอยู่ข้างกายหร่วนฉางเล่อยี่สิบปี หรือหากนางตายเขาก็จะเป็นอิสระหร่วนซี... ทวนทมิฬแห่งตะวันตก ใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาล้ำเลิศ เขาเป็นหนึ่งเดียวที่ยอมก้าวเข้ามาในจวนตระกูลหร่วน เพราะต้องการเงินสามรถม้า!!! หร่วนฉางเล่อไม่ถาม ไม่ซักไซ้ว่าเงินนั้นเขาจะเอาไปทำอะไร แต่ตกลงทำสัญญาทันทีพร้อมเงินสามรถม้าและสัญญาหนึ่งฉบับ!!!คนสุดท้ายหร่วนตง... องครักษ์ผู้นี้ซับซ้อนกว่าผู้ใด เขารักใคร่ชอบพอกับแม่ครัวของตระกูลหร่วน จินอวี๋... สัญญาขายตัวของจินอวี๋ให้อย่างไรหร่วนฉางเล่อก็ไม่ยอมยกให้ ไม่ยอมขาย ดังนั้นหร่วนตงจึงเข้ามาเป็นองครักษ์ของตระกูลหร่วน ทว่าคนนอกกลับคิดว่าเขาเองก็มีสัญญาบางอย่างกับหร่วนฉางเล่อหร่วนฉิงกล่าวว่า...หร่วนฉางเล่อท้าทายเขาทางวาจา ไม่มีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร หากเขาอยู่ข้างกายหญิงสาวครบสิบปี สัญญาขายตัวเป็นทาสของจินอวี๋กับบิดามารดา หร่วนฉางเล

“แล้วนางมีท่าทีอย่างไร”“แปลกขอรับ” เว่ยอวี้หลิงเป็นคนตอบ “ลูกรู้สึกว่านางแปลกไป แต่อธิบายไม่ถูกว่าแปลกอย่างไร”“ลูกคิดว่าหลังถูกปฏิเสธในงานเลี้ยงวันนั้น แถมยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด ในที่สุดประมุขหร่วนก็เปลี่ยนใจไม่ชอบพอคุณชายเหวินแล้ว”“หืม” เว่ยฮูหยินเลิกคิ้ว “จะเป็นไปได้อย่างไร นับตั้งแต่นางก้าวขึ้นเป็นประมุข กี่ครั้งแล้วที่นางต้องขายหน้าเพราะถูกปฏิเสธ แต่นางก็ไม่เห็นเปลี่ยนไปสักนิด เคยชอบอย่างไรก็ยังชอบ เคยไร้ยางอายอย่างไรกยังเหมือนเดิม”“แต่คราวนี้ไม่เหมือนกันขอรับท่านแม่ นางไม่เหลือบมองพี่เหวินสักแวบ มองผ่านไปเหมือนคนไม่รู้จัก”“บางทีอาจแสร้งทำไปเช่นนั้น สตรีผู้นี้ร้ายกาจลุ่มลึก ขนาดบิดายังโดนนางสังหาร...”“ฮูหยินไม่มีหลักฐานอย่าได้กล่าวไปเรื่อย” เว่ยอวี๋กล่าวจบก็ไอออกมาจนหน้าซีด เขาลุกขึ้นจิบชาจากนั้นถูกประคองขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เขามองฮูหยินของตนที่มีท่าทีเกลียดชังหร่วนฉางเล่อ สาเหตุน่ะหรือ??มองไปยังบุตรชายคนที่สาม เว่ยหรงเหยียน ปีนี้อายุเพิ่งยี่สิบและเพิ่งผ่านพิธีสวมหมวก ทว่าปอยผมบางส่วนกลับหงอกขาว ร่างกายอ่อนแอทรุดโทรม ใบหน้าขาวซีด แม้หล่อเหลาทว่ากลับไม่มีชีวิตชีวาย้อนกลับไปเ

ถัดออกไปสามร้านเป็นร้านที่อยู่เยื้องๆ ฝั่งตรงข้ามร้านบะหมี่ อวิ๋นหลางเพ่งมองรถม้าหรูหราที่จอดอยู่ เขาคิ้วขมวดมุ่นสายตาคล้ายไม่อยากจะเชื่อ“มีอะไรหรือ” เว่ยหรงเหยียนเอ่ยถามคนสนิท วันนี้เขาออกมาเลือกซื้อพู่กันใหม่แทนอันเก่าที่ใช้มานาน นึกไม่ถึงเมื่อมองตามสายตาคนสนิท เขากลับได้เห็นรถม้าของตระกูลหร่วน อีกทั้งยังได้เห็นหร่วนฉางเล่อนั่งอยู่ที่ร้านบะหมี่ข้างทางชุดสีฟ้าของนางโดดเด่นมองเห็นแต่ไกล ม้วนมวยผมมีปิ่นทองรูปผีเสื้อที่สะท้อนกับแสงแดด หญิงสาวก้มลงเป็นระยะเพราะกำลัง... “นางกินทังปิ่งข้างถนน??”“ขอรับ” อวิ๋นหลางตอบสายตายังไม่อยากเชื่อ “ผู้ใดจะเชื่อ”“ร้านนั้นข้าเคยกินเมื่อนานมาแล้ว รสชาติดีทีเดียว” ชายหนุ่มพึมพำ “พวกเรากลับกันเถิด”ตอนนั่งรถม้าผ่านร้านทังปิ่งเขายกม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อยเพราะอยากมองสตรีชุดสีฟ้า ทว่าน่าเสียดายที่นางใช้สองมือประคองยกชามทังปิ่งขึ้นดื่มน้ำแกง กว่านางจะวางลงรถม้าก็ผ่านไปแล้ว...อวิ๋นหลางแค่นเสียงเบาๆ “แม้แต่ชู้รักก็พามาครบทั้งสี่คน” เว่ยหรงเหยียนจัดแขนเสื้อไม่ได้พูดอะไรออกมา “คุณชายจะแวะไปที่ร้านสมุนไพรก่อนหรือไม่ขอรับ”“เอาสิ อำพันแดงเกือบหมดแล้ว ไปดูว่าที่ร้า

“เฮ้อ...” นางมองหร่วนฉิงจากนั้นจิบสุราไปคำหนึ่ง ละสายตาไปมองนางรำที่กำลังเดินออกไปจากลาน ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าการร่ายรำจบลงตั้งแต่ตอนไหนตอนนั้นเองคุณหนูสิบตระกูลเหวินกลับลุกขึ้นเสนอตัวดีดพิณเพื่อเป็นการอวยพร ทว่าเพลงที่นางเลือกเล่นกลับเป็นเพลงที่ซาบซึ้งกินใจระหว่างคนรัก ระหว่างที่เล่นพิณก็เอาแต่ชม้ายชายตามองไปยังคุณชายตระกูลหยาง“ข้าไปสุขาครู่เดียวไม่ต้องตามมา” นางลุกขึ้นจากนั้นยกมือห้ามหร่วนฉิงจากนั้นเดินออกไปเงียบๆ งานเลี้ยงก็คืองานเลี้ยงแต่ที่นางอยากหลบออกมาก็เพราะ...เหนื่อยปั้นหน้า เมื่อยที่ต้องนั่งฝืนทำตัวสูงส่งสง่างามงานเลี้ยงด้านนอกยังคงดำเนินต่อไป ขณะที่หร่วนฉางเล่อนั้นหลบออกมาเดินสูดอากาศ นางยืนพิงต้นฮว๋ายริมทางเดินเงียบๆ ครู่ต่อมาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินผ่านไป“คุณชายท่านรู้สึกไม่สบายหรือ สีหน้าของท่าน...”“ข้าก็ดูเหมือนคนป่วยเช่นนี้ทุกวัน ไม่ต้องกังวลข้าไม่เป็นไรเพียงรู้สึกไม่สบายท้องเท่านั้น สงสัยไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงนานกินเยอะไปจึงอึดอัด ขอข้าเดินเล่นตรงนี้สักครู่แล้วจะตามกลับเข้าไปในงาน”“ให้ข้า...”“อวิ๋นหลางข้าขออยู่คนเดียวสักครู่”“ขอรับ”หญิงสาวแอบหลบอยู่หลังต้นฮว๋