All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ข้าผู้นี้จะเกี้ยวคุณชายตระกูลเว่ย!!: Chapter 51 - Chapter 60

“ได้ๆ เจ้าไม่ต้องกังวล ข้ายินดีขอเพียงช่วยแบ่งเบาภาระของประมุขหร่วน นางสบายดีหรือไม่ ข้าฝากสุราหมักไปให้นางด้วย มาครั้งก่อนนางบอกว่าชอบมาก”“ได้ขอรับ ข้าจะนำไปให้นาง”หร่วนฉางเล่อแต่งกายงดงามเพื่อไปเข้าร่วมงานเลี้ยง ตอนกำลังจะออกไปขึ้นรถม้า องครักษ์ทั้งสี่ของนางก็กลับมาและเปลี่ยนชุดเรียบร้อย หร่วนฉิงกระซิบรายงาน “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ไม่มีใครล่วงรู้ว่าฮูหยินน้อยตระกูลซูอยู่ที่ใดและหายไปไหน นางจะปลอดภัยที่นั่น”“มีคนจับตาดูเราหรือไม่”“เจ้าค่ะ พวกเขายังซุ่มดูอยู่นอกจวน”“อืมเช่นนั้นก็เล่นละครให้แนบเนียนหน่อย ไปกันเถิด”วันนี้มีงานเลี้ยงที่จวนตระกูลเหวิน เป็นงานฉลองการหมั้นหมายของเหวินเสวียนและคุณหนูจวนเจ้ากรมอาญา ไม่มีใครคาดคิดว่ารัชทายาทจะถึงกับทรงสนับสนุนให้ขุนนางใต้บังคับบัญชายอมให้บุตรสาวแต่งให้กับตระกูลคหบดี แม้ว่าจะไม่ใช่บุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอก ทว่าก็เป็นบุตรสาวของอนุที่เขาเอ็นดูรักใคร่เทียบเชิญถูกส่งมายังจวนตระกูลหร่วน ท่ามกลางข่าวลือว่านางไม่เป็นที่โปรดปรานของไทเฮาอีกต่อไป อีกทั้งยังมีข่าวลือว่านางอาจไม่ไปเพราะเกรงว่าจะเสียหน้า เนื่องจากหร่วนฉางเล่อเคยเอาแต่วิ่งตามเ

“คนนำมามอบให้ย่อมดีกว่า แต่...ท่านอาจพูดถูก ของขวัญแต่งงานบางครั้งก็มิใช่บ่าวสาวจะได้ไป ยังมีพ่อสามี แม่สามี ไหนจะคนในจวน เจ้าสาวมัวแต่นั่งอยู่ในห้องหอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าใครนำสิ่งใดมามอบให้ ไม่สนุกเลย ของมีค่าถูกขนเข้าจวนสามี แต่นางกลับนั่งอยู่ในเกี้ยวไม่ได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจินตนาการไม่ถูกเลยว่าหากข้านั่งเกี้ยวปิดผ้าคลุม ข้าจะได้เห็นเรื่องสนุกข้างนอกหรือไม่”หร่วนฉิงกุมขมับฟังบทสนทนาของคนทั้งสอง กระทั่งอยู่ๆ เว่ยหรงเหยียนก็หลุดปาก“จะแต่งก็ต้องแต่งสามีเข้าจวน ท่านเป็นประมุขของตระกูลหร่วน จะนั่งเกี้ยวออกจากจวนได้อย่างไร อีกอย่างหากท่านแต่งเข้าจวนอื่น มีหวังแม่สามีคงได้ปวดศีรษะไม่เว้นวัน”หร่วนฉางเล่อมองเขา “นั่นสิ แล้วบุรุษใดจะยอมแต่งเข้าจวนข้า” สองมือของนางคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของชายหนุ่ม “ท่านว่าจะมีหรือไม่ คนที่ยอมนั่งเกี้ยวเข้าจวนข้า” ไม่พูดเปล่ากลับยื่นหน้าเข้าไปหาเขา ดวงตาเปล่งประกายหยอกล้อเว่ยหรงเหยียนมองนางด้วยท่าทีจนใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นดันหน้าผากนางให้ถอยหลัง “สำรวมหน่อย ท่านเลิกเล่นได้แล้ว ที่นี่ไม่ใช่เมืองเถาหยวน ...มีคนเดินมาทางนี้แล้ว”“อ้อ” นางยอมล่าถอยในที่สุดห

หน้าจวนตระกูลเหวินตอนที่หร่วนฉางเล่อกำลังจะกลับ นึกไม่ถึงว่าเหวินเสวียนจะตามหญิงสาวออกมา “ข้าขอสนทนากับเจ้าสักครู่ได้หรือไม่”หร่วนฉางเล่อมองเขา สงสัยว่าเขาคงได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นที่เรือนหลัง “ได้สิ” นางแยกตัวออกมายังมุมประตูจวนด้านใน กระทั่งเห็นว่าเว่ยหรงเหยียนเดินออกมามองหานางหญิงสาวยิ้มให้เว่ยหรงเหยียน เขายืนรอนางอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะการสนทนา เหวินเสวียนเห็นรอยยิ้มของหญิงสาว ทั้งยังเห็นว่าเว่ยหรงเหยียนจงใจรอนางกลับไปพร้อมกัน ความหงุดหงิดก็ยิ่งปะทุ“หร่วนฉางเล่อ สำรวมหน่อยได้หรือไม่! เจ้าเป็นถึงประมุขของตระกูลใหญ่ ที่แล้วมาก็ถูกกล่าวถึงว่าเป็นสตรีแพศยา อย่าทำให้ผู้อื่นเห็นว่าเจ้าสมควรถูกเรียกเช่นนั้นนัก...มันน่ารังเกียจ”นางเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย “ท่านเพิ่งรู้จักข้า? ข้าก็เป็นของข้าเช่นนี้ รังเกียจข้า?...นั่นเป็นปัญหาของท่าน ข้าต้องใส่ใจด้วยหรือว่าผู้ใดไม่ชอบข้า? ข้าสนเพียงคนที่ชอบข้าเท่านั้น เรื่องอื่นข้าล้วนไม่แยแส”เหวินเสวียนมีท่าทีโกรธกรุ่น เขามองเว่ยหรงเหยียนที่ยืนมองอยู่ไกลๆ “แต่เจ้าเกี้ยวพาบุรุษอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ไม่รู้สึกหรือว่าตัวเองทำตัวราวกับไร้การอบรม เป็นสตร

“เว่ยหรงเหยียน ไม่มีใครต้องการท่านไม่เป็นไร ท่านไปอยู่กับข้าดีหรือไม่ ข้าจะเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดี ดูแลไม่ให้ผู้ใดกล้ารังแกท่านเป็นอันขาด!”หร่วนซีได้ยินประโยคนั้นของผู้เป็นนายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา “ดูว่าพรุ่งนี้หากรู้ว่าพูดอะไรออกไปจะทำหน้าอย่างไร”“อย่างไรเล่า ก็ต้องรีบยกเกี้ยวไปหน้าจวนตระกูลเว่ย แต่งคุณชายเว่ยเข้าจวนน่ะสิ” หร่วนฉิงหัวเราะคืนนั้นกว่าจะกลับถึงจวนก็ดึกมากแล้ว ทว่าเมื่อชายหนุ่มกลับไปถึงเรือน เขาก็พบว่ามารดารออยู่ “กลับมาแล้วหรือ เหนื่อยหรือไม่ แม่ให้คนเคี่ยวน้ำแกงเอาไว้เจ้าดื่มสักหน่อยช่วยให้นอนหลับ”เขารู้สึกประหลาดใจแต่ก็ยังไม่เอ่ยถาม ดื่มน้ำแกงของมารดาจนหมดชาม จากนั้นมองมารดาส่งสายตาไล่สาวใช้และคนสนิทออกไปจนหมด“เจ้าสาม”“ขอรับท่านแม่”“หากแม่ถามตรงๆ เจ้าตอบแม่ตรงๆ ได้หรือไม่”“เรื่องประมุขหร่วนหรือขอรับ”“ใช่เรื่องของนางก็ด้วย”“ท่านแม่คิดอย่างไรกับนางหรือขอรับ”“แม่จะถามเจ้าคำถามเดียวกันพอดี”เขามองมารดาครู่หนึ่ง “ข้าเห็นว่านางไม่เหมือนกับที่ผู้คนกล่าวถึง ไม่ใกล้เคียงสักเรื่อง”“แล้ว...ในสายตาเจ้านางเป็นอย่างไร”เขานิ่งคิดจากนั้นหรุบตาลงแล้วยิ้มบาง “นางแตกต่าง

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้า หร่วนซีกำลังเดินนำสาวใช้สองคนเข้ามา “โจ๊กปลากับยาขอรับ”แล้วเว่ยหรงเหยียนก็รับมา ป้อนนางทีละคำ “กินอะไรหน่อยจากนั้นจะได้ดื่มยา กินได้เยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งหายเร็วเท่านั้น”“ไม่หิวเลย” นางบ่น“กินสักหน่อย ข้าป้อนเอง” เขาจับช้อนตักโจ๊กส่งมาถึงปาก หญิงสาวอ้าปากรับตอนเคี้ยวก็ยังพิงไหล่ของชายหนุ่ม“เว่ยหรงเหยียน”“หืม? ไม่เรียกคุณชายสามแล้ว?”“ไม่อยากเรียก ดูห่างเหินอย่างไรไม่รู้ ตอนนี้สนิทกันแล้วเรียกท่าน...อาเหยียนก็แล้วกัน”“เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่า...”“อย่าได้คิดจะเรียกข้าว่าเล่อเล่อเชียว”เขาหัวเราะ “ทำไมเล่า”“มันน่าขนลุก เรียกข้าว่าฉางเล่อก็พอ”“ได้ ตอนที่มีคนอื่นข้าเรียกท่านว่าประมุขหร่วน ตอนที่ไม่มีคนอื่นข้าเรียกท่านว่าฉางเล่อ” นึกไม่ถึงสนทนากันไปมานางกลับกินโจ๊กที่เขาป้อนจนหมด เว่ยหรงเหยียนดูจนมั่นใจว่านางดื่มยาจนหมด กระทั่งตอนนั้นเองที่เขามองเห็นกองสมุดบัญชีของจวน “นั่นอะไร”“งาน” นางถอนหายใจจากนั้นขยับตัวให้พิงเขาได้สบายขึ้น “อย่าถามเลยไม่อยากรับรู้ ไว้เลิกขี้เกียจค่อยดู”“บัญชีหรือ”“อืม”“ข้าช่วยดูให้ดีหรือไม่ วันนี้ข้าไม่ต้องไปที่ใด อยู่เป็นเพื่อนท่านได้ครู่