All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ข้าผู้นี้จะเกี้ยวคุณชายตระกูลเว่ย!!: Chapter 41 - Chapter 50

ก่อนออกไปขึ้นรถม้าเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง หร่วนเป่ยมอบยาลูกกลอนกลิ่นฉุนให้ทุกคนคนละเม็ด “นี่เป็นยาต้านพิษทำให้ร่างกายตื่นตัว ออกฤทธิ์สองชั่วยามหลังจากที่กินเข้าไป ไม่ว่าจะกำยานสลายกำลังภายใน ยาปลุกกำหนัด หรือพิษที่ร้ายแรง ยาจะช่วยชะลออาการเอาไว้ไม่ให้ร้ายแรงหรือแสดงอาการออกมาทันที อย่างน้อยก็จะช่วยไม่ให้หมดสติ ไม่กระวนกระวายทรมาน และ...จะไม่ตายในทันทีที่ถูกพิษ”อวี๋หลงจู๊เดินเข้ามาหานางด้วยท่าทีประจบประแจง “ประมุขขอรับ ท่านเจ้าเมืองส่งรถม้ามารับท่านกับคุณชายเว่ย เห็นชัดว่าท่านเจ้าเมืองให้ความสำคัญกับท่านมาก”“อืม ข้ารู้แล้ว จะรีบออกไป”“ขอรับ”นางเงยหน้าขึ้นมองเว่ยหรงเหยียน “เอาละ ละครฉากสุดท้ายที่เมืองเถาหยวน”ชายหนุ่มยื่นมือส่งมาให้นาง “อืม ไปกันเถิดข้าพร้อมแล้ว” หญิงสาวส่งมือให้เขาช่วยประคองออกเดิน ด้านหลังมีคนติดตามสี่คน อวิ๋นหลาง หร่วนเป่ย หร่วนซีและหร่วนฉิงหร่วนฉางเล่อสวมชุดสีม่วงไล่ระดับสีจากอ่อนลงไปจนถึงชายกระโปรงจึงเป็นสีเข้ม แพรพรรณสองชั้นที่มองทะลุจึงจะเห็นลายปักดอกอวี้หลาน เรือนผมม้วนเป็นมวยครึ่งหนึ่งยึดด้วยปิ่นหยกม่วงแกะสลักเป็นรูปปักษาโบยบิน อีกด้านมีหยกมันแพะเงาวับรูปเห

หลิ่วจิ้งเห็นพวกเขายังเป็นปกติก็ตะลึงตะลาน เขาถอยกรูดรีบยิงพลุไฟขึ้นท้องฟ้า และแล้ว...กลุ่มคนชุดดำก็ค่อยๆ ทยอยกันข้ามกำแพงมาเรื่อยๆ ราวกับไม่มีวันหมดเพียงเพื่อล้อมหร่วนฉิงเล่อพวกเขาใช้คนถึงห้าสิบคนในคราเดียว หร่วนฉางเล่อถูกดันเข้าไปยังกลางวงล้อม นางมองลอดกระบี่ในมือของเว่ยหรงเหยียน เห็นบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมา“หร่วนจิ่งอวี้?!” หร่วนฉิงเป็นคนที่อุทานออกมาเสียงเบา “เขายังไม่ตาย??”แซ่หร่วนก็ต้องเกี่ยวข้องกับหร่วนฉางเล่อ? หญิงสาวกลอกตา หร่วนฉิงกระซิบบอกนาง “เขาเป็นญาติผู้น้องของท่าน บิดามารดาของเขาเพราะมีส่วนในการตายของมารดาท่าน ดังนั้นทั้งสองจึงถูกประหาร มีข่าวว่าเขาถูกจับได้และถูกสังหารที่นอกเมืองฉางอัน”“เห็นชัดว่ามันคือข่าวลวง” นางพึมพำออกมาเสียงเบามองบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาอีกคน “ซู...อวิ้น??” ต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนที่นางคาดไม่ถึงที่สุด บิดาของเขาทั้งจริงใจและดีต่อนาง วันที่นางไปยังงานเลี้ยงที่จวนตระกูลซู เขาเองก็ไม่เคยมีท่าทีรังเกียจหรือโกรธขึ้งอะไร...ซูอวิ้นมีท่าทีจนใจเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาว เขาหลบตานางไม่พูดจา ไม่ส่งเสียง พยายามไม่แสดงท่าทีหวั่นไหว“หร่วนฉางเล่อในที่สุดพวกเราก็

เขาอึ้งงันไปนานมากจากนั้นจึงมีท่าทีสงบ ถึงอย่างนั้นในดวงตาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ประมุขหร่วน” เขาโขกศีรษะให้นางอีกครั้ง “ข้าฝากจดหมายให้บิดากับฮูหยินหน่อยได้หรือไม่ ข้าจะทำตามที่ท่านแนะนำ ยอมรับความผิดที่ข้ากระทำ ทว่า...ขอท่านเมตตาช่วยท่านพ่อของข้า ช่วยฮูหยินกับบุตรชายของข้าด้วย พวกเขาเป็นผู้บริสุทธิ์”“ข้าจะทำสุดความสามารถ” นางรับปาก ตอนให้คนนำหมึกกับกระดาษพู่กันไปให้ซูอวิ้น นางเห็นท่าทางสำนึกผิดของเขาก็ได้แต่หนักใจ นี่ไม่ใช่เรื่องที่นางสามารถรับปากได้ นี่เป็นเรื่องใหญ่กว่าที่นางคาดตระกูลซูมีส่วนเล่นงานตระกูลหร่วนและตระกูลเว่ย หากเรื่องไปถึงเมืองหลวงนางไม่เอาความ ทว่าไม่ใช่ไทเฮาจะทรงปล่อยผ่าน องค์ชายสามจะไม่เอาเรื่องอีกทั้ง...หญิงสาวเบิกตามองจดหมายในมือรีบฉีกออกอ่านทั้งที่รับปากว่าจะนำไปส่งให้ฮูหยินและบิดาของซูอวิ้น---ท่านพ่อ ลูกอกตัญญูทำให้ท่านเดือดร้อนแล้ว ตายกี่ภพกี่ชาติก็ไม่สาสมกับความผิดพลาดครั้งนี้ ข้าทำให้ท่านผิดหวัง นำพาอันตรายมาสู่ตระกูลซู ชาตินี้ไม่ขอให้ท่านยกโทษให้ ขอชดเชยในชาติหน้า ซูอวิ้น---นางรีบหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในคุกอย่างรีบร้อน ทว่า...ไม่ทันแล้ว ซูอวิ้นถอดเ

“หร่วนฉางเล่อ” เสียงเย็นเยียบทำให้หญิงสาวขนลุกซู่ ทว่านางทำใจดีสู้เสือ“หม่อมฉันรู้ดีว่าตระกูลซูไม่อาจปัดความรับผิดชอบ นายท่านซูสั่งสอนบุตรไม่ดีย่อมเป็นความผิดของเขาด้วย หากไม่อยากให้ตระกูลคหบดีตระกูลอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง สมควรลงโทษอย่างหนัก ทว่าไทเฮาเพคะ นายท่านซูเป็นคนมั่นคงซื่อสัตย์มาโดยตลอด แม้แต่ในวันที่ซูอวิ้นตาย เขาก็ยังเขียนจดหมายทิ้งเอาไว้ หม่อมฉันอ่านแล้วก็มั่นใจว่าเขาลงมือกระทำเพียงคนเดียว หากไทเฮาทรงเมตตาไว้ชีวิต คิดว่าคนของเราอีกหลายตระกูลจะต้องสรรเสริญ และยกย่องว่าทรงมีเมตตาเป็นล้นพ้น ขอทรงตรึกตรองด้วยเพคะ”นางกลั้นหายใจเมื่อกล่าวจบ หร่วนฉางเล่อเครียดจนเหงื่อซึมออกจากฝ่ามือ นางขอบตาร้อนผ่าว ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเป็นกังวล“เพียงเพราะข้ารักและเอ็นดูเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงไม่เกรงกลัวข้าสินะ เรื่องนี้คิดหรือว่าข้าจะยอมปล่อยผ่าน ตระกูลซูกำเริบถึงขั้นพาตัวเองไปเข้ากับฝ่ายตรงข้าม กล้าซ่องสุมกำลังคนเพื่อสังหารเจ้า เจ้าบอกว่าข้าเมตตาเจ้า เช่นนั้นกล้าดีอย่างไรให้ข้าอภัยให้พวกเขา รู้หรือไม่ว่าหลายวันมานี้ข้าถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเจ้า!”“หม่อมฉัน...ขอพระทานอภัยเพคะ หม

“กลับจวนไปเปลี่ยนชุดไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”“ไปจวนตระกูลซู” นางก้าวขึ้นรถม้าจากนั้นนั่งรถม้าไปที่จวนตระกูลซู ที่หน้าจวนตบแต่งด้วยแถบผ้าสีขาวและโคมสำหรับไว้ทุกข์ นางค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้า เสื้อผ้าสกปรกมอมแมม ก้าวเข้าไปโดยไม่ได้มองผู้ใดจะว่าไปที่นี่ก็เงียบมาก ไม่มีองครักษ์คอยเฝ้า ไม่มีใครสักคนมาจุดธูปไว้อาลัย ซูจั้นชิงเป็นคหบดีที่มีความสามารถ เขาเป็นคนเปิดเผยจริงใจและยึดถือการค้าที่ยุติธรรมนำทาง สหายมีไม่น้อย คู่ค้าก็ยิ่งมากมาย วันนี้เขาสิ้นใจกลับร้างไร้ซึ่งผู้คน ในจวนเงียบกริบ... มีเพียงฮูหยินของซูอวิ้นที่อุ้มลูกน้อยนั่งอยู่กับแม่นมอีกฝ่ายเห็นนางก็ส่งบุตรชายให้แม่นม จุดธูปส่งให้หร่วนฉางเล่อรับมาด้วยสีหน้าที่ยังคงเหม่อลอย นางเดินไปคุกเข่าลง กราบไหว้ ปักธูป กระทั่งเดินไปยังโลงศพ บ่าวชายสองคนเดินเข้ามาเมื่อฮูหยินน้อยพยักหน้า พวกเขาเลื่อนฝาโลงเปิดแง้ม ซูจั้นชิงนอนหลับตานิ่ง ใบหน้าของเขาก็ยังคงเค้าของความใจดีหร่วนฉางเล่อน้ำตาริน... “ประมุขซู ข้ามาแล้ว” เสียงของนางแหบเบาหวิว ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ด้านหลังมีเสียงร่ำไห้ เป็นเสียงของฮูหยินน้อยตระกูลซูและแม่นม หญิงสาวเดินไปประคองอีกฝ่ายใ