All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ข้าผู้นี้จะเกี้ยวคุณชายตระกูลเว่ย!!: Chapter 31 - Chapter 40

ยังไม่ทันที่หร่วนตงและหร่วนหนานจะส่งข่าวกลับมา เรือขนส่งสินค้าของตระกูลเว่ยก็มีอันถูกไฟไหม้ล่มลงกลางแม่น้ำ ครั้งนี้ใบชาของตระกูลหร่วนเสียหายทั้งหมด อีกทั้งยังเป็นสินค้าที่กำลังจะถูกส่งเข้าวังหลวงกำไรจากการส่งสินค้าเข้าวังหลวงครานี้มหาศาลจนแทบจะทำให้บัญชีของตระกูลหร่วนเสียหาย หร่วนฉางเล่อถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงไปเข้าเฝ้า ไทเฮาสั่งให้นางเดินทางไปยังเมืองเถาหยวนด้วยตัวเอง สืบหาต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด ที่สำคัญไปว่านั้นหากยังไม่ได้คำตอบ นางยังถูกสั่งห้ามเข้าใกล้คนตระกูลเว่ยโดยเฉพาะเว่ยหรงเหยียนไม่รอให้พ้นวันหร่วนฉางเล่อภายใต้คนคุ้มกันทั้งสามก็ออกเดินทางจากเมืองฉางอัน ในเมื่อไม่อาจเข้าใกล้คนตระกูลเว่ย อีกทั้งยังต้องปิดบังการเดินทาง หญิงสาวจึงเลือกที่จะเดินทางด้วยรถม้า ช้าหน่อยแต่ก็ปิดบังตัวตนได้ง่ายกว่ารถม้ากลางเก่ากลางใหม่ไม่สะดุดตาวิ่งออกจากเมืองหลวงก่อนพลบค่ำ ช่วงที่ประตูเมืองกำลังจะปิด ผู้คนพลุกพล่านไม่มีใครสังเกตเห็น หร่วนฉางเล่อนำไปเฉพาะของใช้จำเป็น นางเลือกแต่งกายด้วยชุดบุรุษเรียบง่าย ของมีค่ายิ่งไม่นำไปให้เกะกะ นำไปเพียงเงินที่จำเป็นต่อการเดินทางเดินทางไปได้ไม่เท่าไรก็หยุดพักเนื

เว่ยหรงเหยียนมองหร่วนฉางอัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงลังเล “ข้ายังไม่พบหลักฐานเชื่อมโยง แต่... คนของตระกูลเว่ยพบว่าถูกฆ่าหลังจากประมุขหร่วนถูกเรียกตัวเข้าวังหลวง พวกเขาล้วนเป็นคนตรวจสอบสินค้าขึ้นเรือของตระกูลเว่ย ใต้เท้าอันระบุว่าคนหนึ่งตายด้วยอุบัติเหตุ อีกคนดื่มสุราแล้วจมน้ำ ข้าให้คนไปสืบดูพบว่าทันทีที่ลงเรือพวกเขาก็ใช้เงินเป็นจำนวนมากซื้อทั้งที่ดิน ซื้อทั้งของใช้ รวมไปถึงใช้หนี้สิน”พูดเพียงเท่านี้หญิงสาวก็เข้าใจทันที “ดังนั้น...มีคนติดสินบนพวกเขาเพื่อทำให้ใบชาของตระกูลหร่วนเสียหาย และหากจะติดสินบนและลงลายมือปิดผนึก...”“ก็ต้องทำตั้งแต่ต้นทางคือท่าเรือเมืองเถาหยวน” เว่ยหรงเหยียนต่อประโยคของนางหร่วนฉางเล่อละสายตาจากเขา ดวงตาของหญิงสาวดูเหม่อลอยเล็กน้อยตอนกล่าว “คนที่ลงลายมือปิดผนึกทั้งหมด เราต้องหาพวกเขาให้พบก่อนที่พวกเขาจะถูกปิดปาก”มือสังหารที่หมายเอาชีวิตนาง ร้านใบชา “ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจว่า...นี่เป็นกับดัก”“กับดัก? กับดักอะไร สำหรับใคร” หร่วนซีเป็นคนถามคำถามนั้น“ข้า” หร่วนฉางเล่อถอนหายใจออกมาเสียงเบา“ข้ากับหร่วนเป่ยจะกลับเข้าเมืองเถาหยวนตามหาคนของเราที่ทำหน้าที่ปิดผนึกสินค้า” หร่วนซี

“ใช่แล้ว ปล่อยข่าวว่าข้ากับท่านอยู่ที่นี่ร่วมมือกันตรวจสอบเรื่องใบชามีปัญหา แต่ว่าวันๆ กลับเอาแต่เที่ยวชมทิวทัศน์ ไม่เคยเข้าใกล้ไร่ชา ไม่เคยไปที่ท่าเรือ ไม่แม้แต่จะสนใจเรื่องกิจการของตระกูล ยังมี...ให้เน้นเป็นพิเศษด้วยว่าเจ้าเมืองดูแลดูข้ากับท่านเป็นอย่างดี ทุกคืนมีงานเลี้ยงดื่มสุรากินอาหารเลิศรส เสพสุขราวกับจะไม่กลับเมืองฉางอัน อีกทั้งช่วงนี้เขายังดูมั่งคั่งผิดปกตินับตั้งแต่ข้ามาถึงเถาหยวน”“อะ...อะไรนะ?!” ทุกคนล้วนมีท่าทีงุนงง“เอาอีกแล้ว...” หร่วนเป่ยถอนหายใจ “ข่าวลือที่มียังไม่เลวร้ายพอหรือไร” เขาส่ายหน้าแต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม ไม่ถามถึงเหตุผลเว่ยหรงเหยียนขมวดคิ้วมองนาง “ไทเฮาจะไม่ทรงกริ้วหรือหากท่าน...”“นั่นละที่ข้าต้องการ” นางยิ้มเว่ยหรงเหยียนมองนาง “หลังจากนั้นเล่า”“รบกวนพี่ชายของท่านจงใจปล่อยข่าวลือให้คนอีกสามคนได้ยิน ยิ่งเข้าใจผิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี คนหนึ่งก็คือเจ้ากรมโยธา อีกคนก็คือเสนาบดีสำนักตรวจการ”เว่ยหรงเหยียนเลิกคิ้วในที่สุด “ท่านคิดจะ...ทำให้คนเข้าใจว่าท่านติดสินบนท่านเจ้าเมือง??”“ถูกต้อง!” นางหัวเราะเรื่องการขนส่งของตระกูลเว่ยมีปัญหา เกี่ยวข้องกับใต้เท้าเจ้ากรมโยธ

แล้วข่าวลือที่เป็นเช่นเรื่องตลกขบขันนี้ก็ค่อยๆ แพร่ออกไป ยังไม่รวมท่าทีสนิทสนมเอาอกเอาใจที่หญิงสาวแสดงออกต่อเว่ยหรงเหยียน กระทั่งในที่สุดจวนว่าการก็รับรู้ข่าวลือนี้หลิ่วจิ้งกำลังเดินไปเดินมาอย่างใช้ความคิด เขาปรึกษากับกุนซือคู่ใจด้วยความสงสัย ทว่าไม่ว่าคนของเขาขะเฝ้าติดตามดูหร่วนฉางเล่ออย่างไร ท่าทีของหญิงสวก็ยังเป็นเช่นเดิม ไม่ออกไปเที่ยวก็พาเว่ยหรงเหยียนไปนั่งยังหอสุรา ไม่ไปหอสุรานางก็ออกไปซื้อแพรพรรณชุดใหม่ เครื่องประดับงดงามสูงค่า กระทั่งไม่สนใจแม้แต่จะสืบสาวหรือติดตามหาคนของนางที่หายไป“ไม่ได้แล้ว สองวันแล้วนางกลับไม่ทำอะไรเลย บางทีเขาอาจคาดการณ์ผิด สตรีนางนี้ก็สมดังสมยานามสตรีแพศยาอันดับหนึ่งของเมืองฉางอัน วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากวิ่งตามบุรุษที่นางชมชอบ ข้าจะไปที่กระท่อมริมแม่น้ำเสินเหอ”“แต่เขาสั่งเอาไว้ว่าหากไม่มีเรื่องด่วนก็ห้ามติดต่อช่วงนี้”“เขาเป็นเพียงสามัญชน ข้าเป็นถึงเจ้าเมือง เหตุใดข้าต้องฟังเขา”“แจ่เขาเป็นคนของ...”“หุบปาก หากเขาเดาผิด สตรีนางนั้นไม่ได้มาเพื่อสอบสวนเรื่องที่เกิด เช่นนั้นลงมือไปก็เท่ากับรนหาเรื่อง!” หลิ่วจิ้งเดินออกไปจากห้อง เขามองไปยังระเบียงทางเดิน “คน

“ที่แท้ก็คนกันเอง เช่นนั้นไปนั่งด้วยกันเถิด ข้ากระหายแล้วเดินมาครู่หนึ่งรู้สึกเหนื่อยด้วย” นางกอดแขนเว่ยหรงเหยียนให้ออกเดิน ถามไถ่เขาด้วยท่าทีห่วงกังวลคอยยกผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่แทบไม่มีของชายหนุ่ม แม้แต่ตอนที่นั่งลงก็คอยรินชาส่งของว่างให้หลิ่วจื่อเวยมองท่าทีของคนทั้งสอง มือบิดผ้าเช็ดหน้าในมือจนแทบขาดจึงสามารถเก็บอาการริษยาเอาไว้ได้ ยิ่งเห็นท่าทีอ่อนโยนของเว่ยหรงเหยียน นางก็ให้รู้สึกว่าชีวิตของนางในเมืองเถาหยวนนี้ดูคับแคบนักได้ยินมาว่าในเมืองฉางอันเต็มไปด้วยบุรุษล้ำเลิศมากมาย เว่ยหรงเหยียนเป็นแต่เพียงคุณชายสามตระกูลเว่ยที่ไม่เคยอยู่ในสายตาผู้ใด ทว่าเขากลับทั้งหล่อเหลาและสุภาพอ่อนโยนถึงเพียงนี้ เห็นชัดว่าที่ผ่านมานางเห็นโลกมาน้อยมาก“ได้ยินมาว่าในเมืองฉางอันนั้นคึกคักนัก ข้าเองก็อยากไปเยือนสักครา”“ไปสิ ที่นั่นคึกคักจริงๆ” หร่วนฉางเล่อตอบจากนั้นจึงชี้ชวนชายหนุ่มมองดอกซุ่ยเหลียน กล่าวว่าอยากให้ในจวนของนางมีสระบัวเช่นนี้บ้าง เบ่งบานแดงฉานเต็มสระ“ท่านชอบดอกอวี้หลานสีขาวมิใช่หรือ”“ขอเพียงเป็นดอกไม้ข้าก็ชอบทั้งนั้น อวี้หลานสีขาวข้าก็ชอบเพราะว่าท่านชอบ” นางยิ้มเอาอกเอาใจ “ในเรือนของข้าม