All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ข้าผู้นี้จะเกี้ยวคุณชายตระกูลเว่ย!!: Chapter 21 - Chapter 30

หร่วนฉางเล่อยังคงกล่าวต่อไป “ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดบุตรนอกสมรสเช่นข้าจึงก้าวขึ้นมาเป็นประมุขตระกูลหร่วน หากคุณชายอันอยากทราบรายละเอียด มิสู้ไปที่กรมอาญาเพื่อขอบันทึกคดีฆาตกรรมปีนั้นมาลองศึกษาดู เพราะเมื่อได้กระทำความผิดไม่ว่าจะฮูหยินเอก บุตรฮูหยินเอก บุตรที่เกิดจากอนุ หรือแม้กระทั่งขุนนางที่ร่วมปกปิด ในยามรับโทษล้วนไม่มีแบ่งแยกว่าพวกเขาเป็นบุตรที่ถูกต้อง หรือว่าเป็นบุตรนอกสมรส” กล่าวจบนางก็ยิ้มกว้าง “หนึ่งศพสองชีวิตหนึ่งคดี อำพรางศพก็อีกหนึ่งคดี หลอกลวงเบื้องสูงอีก...หนึ่งคดี”หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่ได้ใช้เสียงสูง ไม่ได้พูดเสียงดัง แต่ละประโยคกลับทำให้ผู้คนรู้สึก...ตื่นตระหนกเงียบกริบ...บางคนเคยสงสัย บางคนเคยได้ยิน บางคนล่วงรู้แต่เพราะเห็นว่าเรื่องไม่ชอบมาพากล ดังนั้นจึงคล้อยตามข่าวลือโดยง่าย เรื่องคดีฆาตกรรมที่เป็นดังจุดเริ่มต้นการล่มสลายของคนตระกูลหร่วน“นาง...รับมือได้อย่างเยือกเย็นนัก อันที่จริงข้าไม่เคยรู้ว่านางไหวพริบดีเช่นนี้ ไม่โวยวายอาละวาด ไม่จำเป็นต้องเสียงดัง อธิบายช้าๆ พูดถึงทีละเรื่องทว่ากลับทำให้ผู้คนอึดอัดไม่อาจตอบโต้” เว่ยฮูหยินกระซิบกับบุตรชายคนโต “

“เช่นนั้นข้าเองก็อยากแสดงความจริงใจ หรือมิสู้ให้พวกข้าร่วมแสดงความจริงใจกับคุณชายสาม”“ไม่ละขอบคุณ ข้ากับเขาจำกัดการจ่ายอาหารมื้อนี้”“ตระหนี่ถึงเพียงนี้? หรือว่าคุณชายสามใช้เงินจากน้ำพักน้ำแรงของเขาจริงๆ? หร่วนฉางเล่อเจ้าไม่คิดว่ากำลังรังแกกันเกินไปหรือ แม้เจ้าช่วยชีวิตเขาเอาไว้ หากจริงใจก็ไม่ควรบีบให้เขาตอบแทน”นางหยุดเดินหมุนตัวกลับไปมองเหวินเสวียน “คุณชายเสวียนท่านรังเกียจที่มีข่าวลือกับข้าไม่มากพอหรือ ข้ามีนัดกับคุณชายสามแต่ท่านก็กล่าวโน่นนี่ถ่วงเวลาข้า ทำไม หรือว่าท่านกำลังกินน้ำส้ม?”เหวินเสวียนเปลี่ยนสีหน้า “ข้าทำอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ข้าไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้า เหตุใดต้องกินน้ำส้ม!”“ก็นั่นน่ะสิ ท่านไม่ได้เป็นอะไรกับข้าแต่ยังดึงดันจะไปกับข้าและคุณชายสามให้ได้ ข้าปฏิเสธอย่างสุภาพก็แล้ว หาข้ออ้างก็แล้วท่านก็ยังหาโน่นนี่มาอ้างเพื่อจะไปกับพวกเราให้ได้ เช่นนั้นท่านต้องการอะไร”“ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด เจ้ากับเขานัดหมายเข้าไปในห้องสองต่อสอง คิดจะทำอะไรกัน ชื่อเสียงของเจ้ายังเสียหายไม่มากพอหรือไร”“นั่นมันเรื่องของข้า อีกอย่างที่นี่คือสถานที่อะไรท่านไม่รู้หรือ นัดกันมาร้านอาหารก็ต

แม้แต่บิดาของเขาก็ยังมีท่าทางกลัวนาง หร่วนฉางเล่อหันไปมองหร่วนซีด้วยรอยยิ้ม “ข้ากินปลาเป็นมื้อเย็นได้หรือไม่”เห็นรอยยิ้มของนางหร่วนซีถึงกับพูดไม่ออก “แต่ที่นี่ไม่มีข้าวสวยเช่นที่ท่านชอบกิน อาหารอาจไม่ถูกปาก ท่านอาจ...”“ข้าไม่ถือ พวกเขากินอย่างไรข้าก็อยากลองกินเช่นนั้น ข้า...ดูพวกเขาจับปลาได้หรือไม่ ท่านรีบไปเตรียมสถานที่เถิด อะไรขาดเหลือก็ไปหามา พวกเราถึงหกคนอาจรบกวนบิดามารดาของท่าน อะไรที่จ่ายเงินได้ก็จ่ายอย่าได้ตระหนี่”หร่วนซีถอนหายใจออกมาเบาๆ“ข้าไปช่วยเจ้าก็แล้วกัน” หร่วนหนานอาสา“ห้ามนางไม่ง่ายกว่าหรือ ใกล้พลบค่ำแล้ว”“คิดว่าจะโน้มน้าวนางได้หรือ ดูท่าทางนึกสนุกนั่นสิ”หร่วนฉิงหัวเราะ “ไปเถิด ข้ากับพวกเขาจะดูแลนางอยู่ที่นี่ ท่านไปที่บ้านบอกท่านป้าล่วงหน้าก็ดี หาไม่เห็นนางเข้าคงวุ่นวายกันน่าดู”พวกเขารู้ดีว่าหร่วนฉางเล่อไม่ใช่คนเดิมคนนั้น นิสัยที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ทำให้นางเข้าถึงได้ง่ายกว่าเมื่อก่อน นางมีเหตุมีผลทั้งยังเห็นหลายเรื่องเป็นเรื่องสนุก ไม่เท่านั้นนางยังไม่ขี้หงุดหงิด ไม่เอาแต่ใจ อีกทั้งยังกล่าวได้ว่านางในเวลานี้ รู้จักเห็นอกเห็นใจ และเข้าใจคนรอบข้างมากขึ้นเสีย

“ได้ยินมาว่าช่วงนี้เจ้ากำลังสนิทสนมกับคุณชายสามตระกูลเว่ย”“หม่อมฉัน...”“ช่างเถิดข้าก็ไม่ได้จะตำหนิ รู้อยู่แล้วว่าคุณชายสามตระกูลเว่ยนั้นหล่อเหลาอ่อนโยน หายากที่เจ้าจะเอาใจออกห่างคุณชายตระกูลเหวิน เขาเป็นคนของรัชทายาท เจ้าเองก็คงโกรธข้ากระมังที่ข้าไม่เต็มใจส่งเสริม” นางถอนหายใจได้หรือไม่?! “มิใช่ว่ามีข่าวลือว่าเขา...ไม่อาจมีบุตร?”หร่วนฉางเล่อตัดสินใจก้มหน้าเงียบ“เช่นนั้นหากเจ้าไม่ถือสา มิสู้ข้าช่วยสนับสนุนให้เขาแต่งเข้าจวนตระกูลหร่วนเป็นอย่างไร...”“หม่อมฉันยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเพคะไทเฮา หม่อมฉันเพียง...” นางถึงกับลืมตัวเสียมารยาทตัดบทไทเฮาหรือนี่!!! “หม่อมฉันขอพระราชทานอภัยเพคะ!!” นางคุกเข่าลงก้มหน้าประสานมือหมอบลงบนพื้นเงียบ...นานมากกว่าที่จะมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาจนใกล้ ไทเฮาประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน เสียงถอนหายใจดังขึ้น “ชอบเขาสินะ”หร่วนฉางเล่อส่ายหน้า “ไม่ถึงขั้นนั้นเพคะ เพียง...เพียงอยากให้ตัวเองได้พบผู้อื่นที่ไม่ใช่คุณชายเหวิน หม่อมฉัน...”“เข้าใจได้ ...หลายปีมานี้เจ้าปักอกปักใจกับเหวินเสวียนผู้นั้นเพียงคนเดียว พอชอบพอใครเข้านอกจากเหวินเสวียน เว่ยหรงเหยียนผู้นี้ก็ไม่

หร่วนฉางเล่อกลับมายังโกดังสินค้าอีกครั้ง นางเปิดหีบใบชาที่ยังไม่มีใครแตะต้อง แม้แต่ผนึกก็ยังไม่ฉีกขาด เมื่อเปิดดูก็พบว่าหีบมีราเช่นกัน ลองค้นลึกลงไปพบว่าด้านล่างบางส่วนยังไม่มีรา ตรงกลางแทบจะเป็นจุดสีขาวทั้งหมด ด้านบนเองก็เช่นกันถึงอย่างนั้นบางหีบด้านล่างกับด้านบนเป็นรา แต่ตรงกลางกลับแทบไม่มีความชื้น นางไม่ได้พูดอะไรทว่าครุ่นคิดคนเดียวเงียบๆ“ข้าขอดูบันทึกการส่งสินค้าขึ้นเรือได้หรือไม่”“ได้ขอรับ ประมุขหร่วนเชิญทางนี้”หญิงสาวดูจนทั่วกระทั่งมั่นใจ “ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะการขนส่ง”“มั่นใจถึงเพียงนั้น?” หร่วนซีสงสัยเว่ยหรงเหยียนยืนสนทนาอยู่กับอวิ๋นหลาง ชายหนุ่มสั่งให้คนปิดโกดังเก็บสินค้า จากนั้นเดินกลับมาหาหญิงสาว “ข้าสั่งให้ปิดโกดังแล้วรอทางการเข้ามาตรวจสอบ หากเกิดขึ้นเพราะ...”“ไม่ใช่เพราะการขนส่ง แต่เพื่อให้เกิดความกระจ่างท่านจะให้ใต้เท้าอันตรวจสอบย่อมได้”“ไม่ใช่เพราะการขนส่ง?”“ใบชานั้นขึ้นราในหีบ ตอนส่งสินค้ามาไม่มีบันทึกว่ามีปัญหา คนตรวจสอบลงชื่อทั้งคนของตระกูลเว่ยและคนของตระกูลหร่วน ใบปิดผนึกมีลงรายชื่อคนถึงห้าคนตรวจสอบร่วมกัน ไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นตอนขนสินค้าขึ้นเรือ อีกทั้งข้าดู