All Chapters of Love with friends |ไทม์•พระพาย|: Chapter 21 - Chapter 30

"แม่เสียใจเรื่องลูกกับต้าด้วยนะ แม่พึ่งรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"วันนี้เป็นวันที่พ่อกับแม่จะได้กลับไปที่ต่างประเทศอีกครั้งและฉันก็โดนไอ้พวกเพื่อนตัวดีลากมาส่งพ่อกับแม่ท่านซะ ฉันไม่ได้พูดหรือกล่าวลาพวกท่านเลยด้วยซํ้าทำได้แค่เพียงยืนนิ่งๆ มองพวกเขาเท่านั้นเอง ส่วนพระแพงก็ทำตัวออดอ้อนพวกเพื่อนๆ และพ่อกับแม่ไปตามประสาของมันและคงมีแต่ไทม์ที่แยกออกมาและอยู่ใกล้ๆ ฉันเพียงเท่านั้น"แม่ขอโทษนะพายที่แม่ทำกับพายแบบนี้""ไม่เป็นอะไรค่ะ""แม่กับพ่อรักพายนะลูก ไม่มีพ่อแม่คนไหนรักคนอื่นมากกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองหรอกนะพาย""แต่ทำไม....พายถึงไม่เคยคิดแบบนั้นล่ะคะ อ้อพายลืมไป อีแพงต่างหากที่เป็นลูกสาวของพ่อกับแม่จริงๆ ไม่ใช่พาย"เมื่อฉันพูดออกมาแบบนั้นนํ้าตาก็ไหลคลอที่เกิดความน้อยใจในการกระทำของพ่อกับแม่ที่ได้ทำแบบนี้กับฉันก่อนที่อีนางตัวดีจะวิ่งเข้ามากอดแม่และทำเป็นอ้อนตีหน้าซื่อกับแม่ด้วยความอิจฉา

หลังจากตื่นนอนก็พบว่าตอนนี้ร่างกายของฉันได้สวมใส่เสื้อยืดตัวโคร่งไว้เพียงเท่านั้นและกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใครคนหนึ่งที่ไม่บอกก็รู้ว่าคือใคร ฉันทำได้แต่เพียงนอนมองหน้าของมันด้วยความสับสนและลังเลก่อนที่มันจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาประสานกับดวงตาของฉันที่จ้องมองอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว"ตื่นแล้วทำไม่บอก""กู.....ไม่อยากกวนมึง""อยากกินอะไรไหม ออกไปหาอะไรกินกันแล้วไปเอาเสื้อผ้ามึงมาไว้ที่ห้องกู"ฟอด~~~ใบหน้าหล่อเหลาทำการพุ่งเข้ามาหอมแก้มของฉันก่อนที่จะค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นออกไปจากเตียงนอนกว้างแต่ฉันก็จับแขนของมันไว้ซะก่อนที่จะพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ดูเป็นกังวลและสั่นคลอน"ไทม์""มีอะไร""กูว่า.....เราจบความสัมพันธ์ของเราไว้เพียงเท่านี้ดีไหม กูว่านับวันมันยิ่งจะตัดกันขาดยากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว"

ช่วงเช้าของการเตรียมตัวมาเรียนซึ่งฉันกับไทม์ก็มาพร้อมกับปกติเพราะจากการที่เคลียร์กันแล้วในเมื่อคืนและเพื่อนๆ ก็ดูจะไม่แปลกใจใดๆ ทั้งนั้นสถานการณ์ที่ไม่ใช่แฟนแต่เหมือนกับแฟนของพวกฉันทั้งไอ้ชิและไอ้รามก็ต่างพยายามจะทำใจกันทั้งคู่ในเรื่องนี้ไม่ว่าผลจะดีหรือแย่ยังไงมันก็พร้อมที่จะอยู่ข้างๆ พวกเราเสมอ"กว่าจะมาข้าวมึงจะบูดอยู่ละ""ทำเป็นบ่นอยู่ได้ รามกูไม่กินผักมึง..."ฉันที่เห็นผักอยู่ในถ้วยก็รีบหันไปหาเพื่อนข้างๆ ที่มันก็กินผักอยู่แล้วตามปกติ แต่ก็ช้ากว่าไอ้ตัวดีที่เร็วกว่าคว้าชามของฉันไปเคลียร์ผักออกให้หมด"ผัวมึงดูแลดีนะ""ผัวบ้านมึงดิไอ้ชิปากมึงนี่นะ""หรือไม่ใช่"แก้มเนียนนุ่มค่อยๆ แดงเถือกขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมะเขือเทศที่แดงอ่องต่องจนผิดสังเกต ก่อนที่พวกมันจะพากันหัวเราะออกมาเบาๆ เพียงเท่านั้น"พวกกูไม่ใช่เด็กๆ ที่จะดูไม่ออกเรื่องของพวกมึง"

"ขอบคุณนะต้าที่ให้พายมาพักด้วย""ไม่เป็นอะไรเลยครับต้าเต็มใจ"ฉันเชื่อใจและไว้ใจเขามากว่าเขาจะไม่ทำอะไรฉันแน่นอนและต้าก็ให้เกียรติฉันมาอยู่ตลอดเวลามันจึงทำให้เขาเป็นที่พึ่งที่สุดท้ายของฉันไปแล้วตอนนี้"ต้าอย่าบอกใครนะว่าพายอยู่ที่นี่""พายแน่ใจหรอครับว่าทำแบบนี้แล้วจะดี""อื้ม พายคิดดีแล้ว"เขาบอกว่าให้ฉันพักนอนที่ห้องของเขาได้ส่วนเขาจะไปนอนห้องเพื่อนที่อยู่ข้างๆ นี้เองเพราะอยากให้ฉันได้อยู่ด้วยความเป็นส่วนตัวแค่เวลานอนเท่านั้นส่วนเวลาที่เหลือจะเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนฉันเอง"กูทำได้ดีสุดแค่นี้แหละไทม์"PART TimeZonหลังจากคืนนั้นผมคิดว่าถ้าปล่อยเธอให้อยู่เงียบๆ คนเดียวเพื่อที่ให้เธอได้คิดทบทวนตัวเองกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำไป ผมไว้ใจและเชื่อใจเธอและสิ่งที่ผมไม่ชอบในตัวพายคือการควบคุมอารมณ์เท่านั้นเองทั้งๆ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมพยายามควบคุมและทำให้เธอกลายเป็นคนใจเย็นให้ได้เมื่อต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้แต่ก็ไม่ สิ่งที่ผมพยายามที่ผ่านมามันกลับสูญหายไปหมดผมกลับมาที่ห้องของผมก็ไม่เจอเธอที่ดูไม่ชินและเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปในชีวิตเลยด้วยซํ้าแต่ก็ต้องจำใจยอมนอนหลับตาไปเพราะตื่นเช้ามาจะได้มีแรงต่อแต

"สร้อยสวยดีนะ ไทม์ให้หรอ""......"ฉันเลือกที่จะเงียบและรีบจัดการส่วนตรงนั้นให้เสร็จสิ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ก็มีเสียงวอแวของอีแพงพูดออกมาไม่ยอมหยุด"แพงอยากได้จัง ขอได้ไหมหมายถึงคนให้อ่ะแต่พายไม่ให้ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวแพงแย่งมาเองแบบนี้สนุกกว่าเยอะเลย""มึงจะไปไหนก็ไปดิอีแพง น่ารำคาญ!!""จุ๊ๆๆ ไม่โวยวายสิไม่น่ารักเลยนะ มึงจำไว้นะอีพายอะไรที่เป็นของมึงกูจะแย่งมาให้หมดให้มึงแม่งไม่เหลือใครเลย"คำพูดที่โดนข่มขู่มาตลอดโดยที่ผ่านมาฉันต้องเป็นฝ่ายที่เริ่มตบมันก่อนแล้วแต่นี่ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงกับนิ่งและไม่โต้ตอบกลับก็ไม่รู้เหมือนกันในตอนนี้"กูจะทำให้มึงตํ่ากว่ากูให้ได้ หึ! มึงทนไม่ไหวก็โวยวายมาสิพ่อกับแม่จะได้เห็นว่ามึงทำน้องแบบกู แถมพ่อกับแม่ผัวอนาคตกูก็จะเกลียดมึงด้วย เอาดิตบกูเลยอีพาย"ทุกอย่างที่ฉันเจอมาสอนให้ฉันกลายเป็นคนใจเย็