All Chapters of Love with friends |ไทม์•พระพาย|: Chapter 41 - Chapter 50

"ไทม์รอกูก่อน"ไทม์ที่เดินออกไปด้วยความโกรธและโมโหเป็นอย่างมากด้วยความที่ขายาวกว่ามันจึงเดินได้เร็วเอามากๆ จนฉันที่วิ่งตามก็แทบจะไม่ทันมันอยู่แล้ว ก่อนที่กระโปรงที่สวมใส่มันจะขัดๆ และจึงทำให้การก้าวขาของฉันนั้นพลาดไปและหกล้มไปเลยทันที"โอ๊ยยยย!!"เมื่อล้มแล้วนั้นฉันก็พยายามจะลุกขึ้นเพื่อเดินตามไอ้ตัวดีไปให้ทันเพื่อไม่ทำให้มันต้องเครียดและโกรธไปนานมากกว่านี้"พาย!!""เชี้ยเอ๊ยย โอ๊ยยย"แต่ยังไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้นคนตัวสูงที่ได้ยินเสียงนั้นก็รีบหันมาทางฉันและวิ่งเข้ามาดูแลอย่างดีด้วยความเป็นห่วง มันไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากบอกหรือพูดอะไรเลยทั้งนั้นมันรีบก้มตัวลงมาและอุ้มร่างเล็กที่บาดเจ็บขึ้นทันทีและเดินพาไปยังโรงพยาบาลเพื่อทำแผล"พาย!! เป็นไงบ้าง เชี้ยเอ๊ยยรีบไปหาหมอเลย""ไทม์ กู...."

ตอนนี้พวกเพื่อนๆ ได้เริ่มกันทำงานที่บริษัทของตนเองแล้วเป็นที่เรียบร้อยเหลือเพียงฉันที่ยังคงไม่ได้เริ่มทำอะไรเพราะเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งอาทิตย์เองที่จะได้เริ่มบินไปต่างประเทศเพื่อเริ่มเรียนแล้วตามที่ได้วางแผนเอาไว้ก่อนหน้าฉันไปมาหาสู่ไทม์ที่บริษัทบ้างเป็นครั้งคราวเพราะการเริ่มต้นใหม่ของเขานั้นค่อนข้างยากลำบากอยู่พอสมควรและต้องเริ่มปรับตัวเข้าหากับอะไรในหลายๆ อย่างอีกด้วย ไทม์แทบจะไม่มีเวลาพักหรือเที่ยวเล่นเลยตามที่เขาบอกเพราะเอาแต่คลุกตัวอยู่ที่บริษัทอยู่สมํ่าเสมอและอยู่แต่กับงานของเขาอยู่ตลอดเวลาจนวันแล้ววันเล่าเมื่อมาถึงวันนี้วันที่ฉันต้องบินไปต่างประเทศแล้วจริงๆ เมื่อใกล้ถึงเวลาที่กำหนดแล้ว ใจแทบหายเมื่อถึงวันนี้ที่ฉันต้องบินไปแล้วจริงๆ แม้ว่าจะเตรียมใจมากบ้างแล้วแต่ทว่ากลับรู้สึกใจหายทุกที แฟนหนุ่มของฉันที่มาส่งฉันด้วยที่สนามบินโดยมันไม่ยอมปล่อยฉันไปไหนให้ห่างเลยแม้แต่น้อยมันเอาแต่นั่งกอดฉันอยู่ที่นั่งรอในระหว่างที่กำลังรอพวกเพื่อนๆ เดินเข้ามาส่งด้วยเช่นกัน

ยัยตัวเล็กที่เดินออกไปด้วยความโกรธและความโมโหตามด้วยอชิที่วิ่งตามไปด้วย ผมจ้องมองเธอที่เดินจากไปอย่างใจชํ้าเมื่อดันไปเผลอต่อว่าเธอออกไปแบบนั้น ซึ่งตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะแค่อยากพูดเพื่อให้เธอมีแรงฮึกเหิมในการทำงานให้มากขึ้นแต่เปล่าเลยพระพายกลับน้อยใจและโกรธมากขึ้นกว่าเดิมและยิ่งได้เห็นนํ้าตาของเธอผมละอยากชกตัวเองซํ้าๆ ที่ทำให้เธอร้องไห้แบบนี้ทั้งไปที่เคยสัญญากับเธอไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้อีก"กูว่ามึงพูดแรงไปว่ะไทม์""กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย ไอ้รามมึงต้องช่วยกู""กูอีกแล้ว" นึกย้อนไปในตอนที่เราสองคนเลิกกันตอนนั้นพวกเรามีเรื่องให้ทะเลาะกันหนักมากในหลายๆ อย่าง ซึ่งผมน้อยใจที่เราสองคนแทบจะไม่มีเวลาให้กันเลยแม้แต่นิดเดียวและเธอก็ดันมีเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายอีกด้วยทั้งสองสนิทกันมากถ่ายรูปด้วยก

แกร๊กพอฉันเปิดประตูเข้าไปสองสายตาก็จ้องมองมาเป็นสายตาเดียวกันโดยที่ใบหนาของยัยนั่นเริ่มเปลี่ยนไปทันทีที่มองฉันตั้งแต่เดินเข้ามาแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจและเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองทันที"ไปอยู่ต่างประเทศตั้งนานไม่มีมารยาทเลยนะคะเข้าห้องมาไม่เห็นเคาะเลย""เจ้าของห้องเค้ายังไม่เดือดร้อนเลยแล้วหล่อนสะ....ยุ่งอะไรด้วยจ้ะ""นี่พี่ว่าแป้งเสือกหรอ""ฉันยังไม่ได้พูดเลย ถ้าจะพาสาวเข้าออกห้องอย่างว่าเล่นแบบนี้ครั้งหน้าก็ย้ายห้องให้ฉันนะ ฉันไม่อยากขัดหรือเป็นก้างนาย"ฉันนั่งทำงานของตัวเองต่อไปโดยไม่ได้สนใจในการกระทำของพวกเขาเลยทั้งนั้นและหยิบหูฟังขึ้นมาเปิดเพลงใส่ซะแม้ภายนอกจะนิ่งเฉยๆ และไม่ได้สนใจอะไรแต่ข้างในกลับร้อนวูบวาบและเป็นเดือดเป็นร้อนสุดๆ ในการกระทำของพวกเขาที่ทำแบบนี้แต่จะบอกว่าพวกเขาก็ไม่ได้พราะไทม์ไม่ได้เล่นด้วยเลยมีแต่ยัยเด็กนั่น

มือหนาของคนข้างกายของฉันแตะเข้ามาที่หัวไหล่ของฉันเบาๆ เพื่อสะกิดเรียกให้ฉันได้สติอยู่บ้างหลังจากที่หลุดเข้าไปในโลกแห่งความคิดไปแล้วอยู่นานอยู่พอสมควรโดยใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงที่อยู่ข้างกายถึงกับมึนงงในการกระทำของฉันเป็นอย่างมากในการกระทำของฉันที่เป็นอยู่"เป็นอะไรรึเปล่าพาย""เมื่อกี้พายเห็นพระแพงอ่ะ""หื้ม พระแพงเนี่ยนะ แล้วแพงจะเข้ามาในงานนี้ได้ไงกันล่ะ""นั่นสินะ"ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปเพราะไม่อยากให้ต้าต้องมาเครียดด้วยเช่นกัน ก่อนที่ไทม์โซนเองจะเดินเข้ามาหาทางพวกเราที่ยืนอยู่และลากพาฉันให้ไปอยู่กับเขาเพราะคุณหญิงคุณนายบางส่วนเริ่มพูดคุยเรื่องของฉันและต้ากันบ้างแล้วว่าพวกเรามีความสัมพันธ์ที่เกินเลยต่อกันและกันแล้วด้วยในตอนนี้"ห่างๆ มันหน่อยก็ดี ก่อนที่เธอจะมีเรื่องเสียหาย""ก็ดีสิมีข่าวกับต้าดีกว่ามีข่าวกับแกอ่ะ"