Todos os capítulos de Love with friends |ไทม์•พระพาย|: Capítulo 51 - Capítulo 57

@ทะเลพอมาถึงที่ทะเลแล้วนั้นพวกเราก็พากันแยกย้ายกันเข้าไปที่ห้องพักของพวกเราแทนเพราะการมาครั้งนี้เป็นการมาที่รวดเร็วและต้องเตรียมตัวอะไรจนไม่ได้พักผ่อนเลยด้วยซํ้า ฉันได้เข้ามานอนอยู่กับพระรามและอชินอนกับไทม์ พวกมันเลือกที่จะจองเตียงคู่เพราะมีอะไรจะได้ช่วยกันได้ง่ายๆ และห้องพักของพวกเราก็อยู่ติดๆ กันอีกด้วยฉันเดินเข้ามาในห้องก็รีบเข้าไปทำการเก็บของทันทีก่อนที่จะขอออกมาเดินเล่นด้านนอกในระหว่างที่พระรามได้นอนหลับไปแล้วจากความเหนื่อยจากการขับรถ ฉันเดินออกมายืนอยู่ที่ริมหาดทรายเพียงลำพังด้วยชุดกระโปรงเดรสสีขาวสายเดี่ยวอย่างสบายๆ ชิวๆแต่พอออกมายืนสูดอากาศไปได้ไม่นานก็ต้องตกใจเมื่อหันหลังกลับไปและเจอเข้ากับไทม์ที่ยืนกอดอกมองอยู่พร้อมกับมือของมันที่กำลังถือมือถืออยู่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มของมัน ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหามันอย่างมึนงงในการกระทำของมันที่กระทำแบบนี้ ก่อนที่จะพบกับรูปของฉันที่มันแอบถ่ายเมื่อกี้นี้เอง"นี

เช้าวันต่อมาหลังจากที่ตื่นขึ้นแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาสาดดวงตาจนทำเอาฉันต้องยอมจำใจที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้านี้อีกครั้งร่างบางที่ตอนนี้เหมือนมีอะไรบางอย่างโอบกอดฉันไว้อยู่และร่างกายที่เหมือนถูกสัมผัสโดยตรงราวกับไม่ได้สวมใส่อะไรเลยทั้งนั้น ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นและพบกับว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนกอดไทม์อยู่และร่างกายของฉันและเขาที่เปลือยเปล่ากันทั้งคู่และมองไปรอบๆ นั่นคือห้องของฉันและพระรามนั่นเองแต่เพื่อนกลับไม่ได้อยู่ในห้องนี้เลยก่อนที่อีกฝ่ายเหมือนจะรู้สึกตัวและกอดฉันไว้แน่นกว่าเดิมพร้อมกับก้มตัวลงมาหอมแก้มฉันทันทีฟอดด"อื้ออ มอนิ่งครับ""เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นทำไมภาพฉันตัดไปเลย""เมื่อคืนพายปลํ้าไทม์ตอนนี้ยังง่วงอยู่เลย""ห๊ะ แกมั้งที่ปลํ้าฉะ....กรี๊ดด"ยังไม่ทันจะได้พูดจบจู่ๆ ไอ้ตัวดีก็รีบลุกขึ

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวร่างบางที่เอ่ยดังออกมาเมื่อดันถูกนํ้ากรดสาดเข้าไปที่ร่างกายของเธอจนหมดรวมถึงใบหน้าสวยของเธอด้วยเช่นกันในตอนนี้ ร่างเล็กที่ถูกนํ้ากรดสาดเข้าไปนั้นพยายามดิ้นรนและร้องไห้ออกมาอย่างทำอะไรไม่ได้เลยสักนิดในตอนนี้เพราะความเจ็บปวดและความทรมาน"กรี๊ดดดดด แสบไปหมดแล้ว"พอเห็นแบบนั้นแล้วฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปพยายามที่จะแกะเชือกของพ่อแม่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่เสียงกลไกปืนจะดังขึ้น ฉันค่อยๆ หันหลังไปดูและพบกับอีแป้งที่ตอนนี้กำลังยืนถือปืนจี้มาทางฉันอยู่ด้วยความโมโหเป็นอย่างมากในตอนนี้ที่ถูกนํ้ากรดสาดเข้าไปเต็มๆ"พวกมึงสองคนทำกู อย่าหวังว่าจะรอดเลย"เชือกที่ถูกแกะออกมาแล้วนั้นแม่รีบเข้ามาสวมกอดฉันไว้ทันทีอย่างไม่ทันได้คิดอะไรพร้อมกับพ่อที่วิ่งเข้าไปหาพระแพงที่ยืนตัวเกร็งอยู่ที่เดิมก่อนที่ปลายกระบอกปืนจะหันไปหาทางพระแพงด้วยเช่นกัน"พ่อ""พระแพงพ่อไม่ยอมให้ลูกเป็นอะไรเด็ดขาด"

หลังจากที่ไทม์แกะกล่องออกและหยิบที่ตรวจครรภ์ที่กำลังควํ่าหน้าอยู่ขึ้นมือของเขาสั่นคลอนไปเลยทันทีอย่าเกรงกลัวก่อนที่พวกมันเองจะแย่งไปดูและพากันตกใจเป็นอย่างมากกับผลลัพธ์ที่มันเกิดขึ้น"เชี้ย!!!//เชี้ย!!!"เสียงตื่นเต้นแบบนั้นทำเอาไทม์รีบแย่งกลับมาดูและพบกับที่ตรวจครรภ์ที่ขึ้นสองขีดทันที ฉันนั่งลูบท้องของตัวเองไปและยิ้มออกมาให้กับเขาก่อนที่ไทม์เองจะดึงร่างกายของฉันเข้าไปสวมกอดทันทีด้วยความดีใจ"พะ พาย ละ ละ ลูกของเราใช่ไหม""มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย ก็ต้องลูกของเราดิ นี่นะกูแทบจะไม่แพ้ท้องเลยนะเว้ย""แพ้ท้อง?""อือ กูไม่แพ้ท้องเลยนะมึงดีมากเลยอ่ะ"พอฉันบอกออกไปแบบนั้นพระรามและอชิก็หันไปมองหน้ากันและพากันหัวเราะออกมาอย่างดังทันที ไม่รู้ว่าเพราะอะไรด้วยก่อนที่ไทม์เองจะถอนกอดออกและนั่งดูที่ตรวจครรภ์อยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆ"ผัวมึงแพ้แทนล