Love with friends |ไทม์•พระพาย| のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ชีวิตของฉันที่รายล้อมไปด้วยกับคำว่าเพื่อนเนื่องจากพ่อแม่ของฉันท่านต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ จึงทำให้ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เพียงลำพังกับกลุ่มเพื่อนเท่านั้นแต่ภายในกลุ่มเพื่อนก็มีแต่พวกผู้ชายที่สนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ก็จะมีพระรามเท่านั้นที่รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมจนมาถึงตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปีสี่คณะบริหารเนื่องจากที่บ้านทำธุรกิจบริษัทยักษ์ใหญ่ พอเรียนจบก็สามารถไปช่วยดูแลกิจการที่บ้านได้แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียวเพราะฉันดันมีน้องสาวบุญธรรมคนหนึ่งที่อยู่ด้วยกับพ่อแม่ที่นู่นด้วย นี่จึงเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ย้ายไปอยู่กับพ่อแม่ด้วยฉันชื่อพระพายเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อกับแม่ที่จัดตั้งบริษัทเจลลี่กรุป บริษัทเพชรนำเข้าระหว่างประเทศ ส่วนน้องสาวบุญธรรมของฉันแต่จะให้เรียกน้องก็ไม่ได้เพราะเราอายุห่างกันแค่ไม่กี่เดือนเองนางชอบทำตัวอ่อนแอให้พ่อแม่รักและเอ็นดูจนฉันแทบจะอยู่นอกสายตาของพ่อแม่ตลอดเวลาอยู่แล้ว นางชื่อพระแพง เราสองคนมีนิสัยที่แทบจะต่างกันสุดขั่วและด้วยนิสัยน่ารักแบบนั้นก็ทำให้พ่อกับแม่รักและเอ็นดูนางมากกว่าฉันที่เป็นลูกแท้ๆปึ้งเสียงหนังสือกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยนํ้าหนักมือของฉันที่เป็นฝ่ายก

ฉันนั่งรอเพื่อนจนแล้วจนเล่ากว่ามันจะมาก็เกือบจะดึกแล้วด้วยแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจและยังคงนั่งดื่มต่อไปก่อนที่จะแกะกระป๋องใหม่และยื่นให้กับมันที่หัวเสียตั้งแต่เข้ามา"เป็นเชี้ยอะไรเนี่ย""ทะเลาะกับแป้ง""เรื่องอะไรวะ"มันหยิบเหล้ากระป๋องนั้นขึ้นมาดื่มทันทีและยังคงไม่ได้ตอบกลับฉันแต่อย่างใดทำได้เพียงแค่มองหน้าฉันนิ่งๆ เท่านั้น"ก็....ช่างมันเหอะไม่มีอะไรหรอก""ไม่มีอะไรได้ยังไง มีอะไรเล่าให้กูฟังได้""ไม่มีอะไรหรอก แดกเหอะ"เพราะความแปลกไปของเพื่อนทำเอาฉันถึงกลับสงสัยเป็นอย่างมากเพราะกลัวว่าเพื่อนจะคิดมากและเป็นอะไรไปฉันนั่งเค้นความจริงของเรื่องทั้งหมดแต่มันก็ยังคงไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาทั้งนั้นจนฉันต้องยอมยกธงขาวยอมพ่ายแพ้ให้กับมันไป"มึงจริงจังกับไอ้ต้ามากรึยัง""อื้ม กูว่า.....กูจะลองคบกับต้าดูอ่ะมึง""เผื่อใจไว้บ้างก็ดี"มันพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงราบนิ่งแต่สายตาก็หันมองไปทางอื่นด้วยอารมณ์ที่ยังคงไม่ดีมากนัก"ทำไมอ่า""กูแค่อยากเตือนมึง...."ครืดดดดด ครืดดดดดเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาขัดจังหวะในระหว่างที่ไทม์กำลังพูดออกมา ปลายสายที่โชว์ขึ้นเป็นเบอร์ของแม่ฉันก็รีบกดรับสายนั้นทันทีอย่างไม่รอช้า"

เช้าวันต่อมาฉันเมื่อรู้สึกตัวขึ้นและพบกับตัวเองที่กำลังนอนกอดร่างหนาของเพื่อนสนิทอย่างแน่น พอรู้สึกตัวแบบนั้นก็รีบขยับตัวออกไปทันทีเพราะเกรงว่าเพื่อนจะตื่นเอาได้แต่พอขยับตัวไม่ได้ไม่เท่าไหร่อีกฝ่ายก็เหมือนจะละเมอกลิ้งมากอดฉันแทน ฉันยังคงนิ่งเพราะไม่รู้จะทำยังไงต่อดีกับเหตุการณ์นี้ก่อนที่เสียงหัวใจมันจะเต้นรัวอีกครั้งที่ฉันอยากทำตัวสนิทสนมกับต้าเพราะใจหนึ่งก็อยากขยับความสัมพันธ์สักทีและอีกอย่างหนึ่งคืออยากเลิกรู้สึกอะไรกับเพื่อนสนิทอย่างไทม์โซนได้แล้ว พวกเราเป็นได้มากสุดก็แค่เพื่อนเท่านั้นฉันไม่อยากต้องมาแอบชอบเพื่อนอยู่ฝ่ายเดียวเลยกริ่งงงงเสียงนาฬิกาปลุกช่วยชีวิตฉันพยายามขยับตัวออกพร้อมกับเพื่อนที่ลุกขึ้นไปปิดนาฬิกาปลุกให้ก่อนที่จะนอนลงต่อมีเพียงฉันที่ตื่นขึ้นเพื่อที่จะได้ไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปเรียนแต่พยายามลุกยังไงก็ลุกไม่ขึ้นเพราะวันนี้แฮงค์มาก"มึงไปเรียนไหวไหมเนี่ยไอ้พาย""ไหวมั้ง ตื่นเหอะไปกินข้าวใต้หอกันแล้วจะได้มาเตรียมตัวไปเรียน""อือๆ สิบนาที"สิบนาทีที่ไม่มีอยู่จริงเพราะเราสองคนก็ต่างพากันแฮงค์จริงๆ แต่ก็ต้องตัดสินใจลุกขึ้นเดินลงไปใต้ตึกเพื่อหาข้าวกินก่อนที่จะพากันไ

เมื่อมาถึงที่ผับฉันก็เห็นเข้ากับสภาพของเพื่อนที่เมาเละอยู่ที่โซฟาพร้อมกับพวกมันที่นั่งกุมขมับอยู่ข้างๆ พอพวกมันเห็นแบบนั้นก็รีบดีดตัวลุกขึ้นทันทีเพื่อตรงมาหาฉัน"ไอ้พายมาสักที""ทำไมมันเมาขนาดนั้น แล้วพวกมึงปล่อยให้เพื่อนเมาแบบนี้ได้ไง""มันบอกว่าแข่งรถแพ้ไอ้ต้ามา แต่ปกติมันแพ้ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะเว้ย""นั่นดิ แล้วนี่มึงหายหัวไปไหนมา""กูอยู่กับต้าอ่ะ"พอบอกออกไปแบบนั้นเพื่อนทั้งสองคนก็ต่างมองหน้ากันอย่างไม่น่าเชื่อก่อนที่จะกระซิบกระซาบกันต่อหน้าฉันนี่แหละ ฉันทำได้แค่กลอกตามองบนไปกับการกระทำของพวกมันที่ทำแบบนี้ต่อหน้าต่อตาฉัน"ต้าชวนกูไปดูแข่งรถอ่ะกูเลยไป""มึงจะเอาไงกันแน่เรื่องไอ้ต้าจริงจังงั้นหรอ""อือ กูกับต้าก็รู้จักกันมานานแล้วแถมต้าก็ไม่ใช่คนไม่ดีด้วย

 ฉันยืนมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องนอนที่ตอนนี้ได้สวมใส่ชุดนักศึกษาของตัวเองในวันนี้ที่ดูแสนจะพิเศษขึ้นมาหน่อยเพราะวันนี้มีนัดกับต้าเพื่อไปดูหนังกันราวกับเดทแรกที่เจอกันเลยด้วยซํ้า ถ้าถามว่าตื่นเต้นไหมก็ตื่นเต้นทุกครั้งและครั้งนี้เหมือนกับว่าจะมีอะไรพิเศษไปมากกว่าปกติอีกต่างหาก เมื่อเห็นว่ามันโอเคแล้วนั้นฉันจึงมุ่งหน้าไปที่มหาลัยทันทีเพราะมัวแต่แต่งหน้าแต่งตัวจนเกือบสายเอาจนได้ รองเท้าผ้าใบคู่ใจไม่ได้เป็นอุปสรรคในการวิ่งเลยแต่เป็นเพราะกระโปรงนักศึกษาทรงเอที่วันนี้ฉันเลือกจะหยิบอันสั้นสิบหกมาใส่จากปกติที่ใส่แค่เพียงทรงพลีทเท่านั้น "ทำไมมาสายวะ" "นั่นดิ แล้วนี่แต่งตัวสวยแปลกๆ ว่าปะไอ้ไทม์" "อือ มึงจะไปไหน" "หุ้วว รู้ทันกูด้วยแบบนี้สิเพื่อนกู"เมื่อเห็นเพื่อนพูดแบบนั้นฉันจึงพยายามทำตัวให้ดูปกติกับเพื่อนเพื่อไม่ให้เพื่อนไ