Alle Kapitel von Love with friends |ไทม์•พระพาย|: Kapitel 11 – Kapitel 20

"เจ็บไหมครับ ทนหน่อยนะพาย"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับเท่านั้นก่อนที่คนตัวสูงจะเริ่มทำการค่อยๆ ดันเอวของเขากระแทกเข้ามาในร้องรักของฉันเบาๆ แต่ก็ทำเอาเนินอกของฉันกระเพื่อมไปได้อย่างมันเขี้ยวมือหนายกขึ้นมาบีบเคล้นอย่างว่าเล่นพร้อมกับก้มตัวลงไปบดจูบฉันอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นรอยสักของเขาแต่ฉันเห็นอยู่เป็นประจำเพราะมันชอบถอดเสื้อเวลานอนแต่ทว่าทำไมรอยสักในวันนี้กลับสวยงามจนผิดสังเกตยังไงไม่รู้ตั่บ ตั่บ ตั่บ"อื้อออ พายเจ็บจัง""ไทม์ก็เจ็บไม่แพ้กันครับ อื้มม"บทรักที่กำลังเริ่มรุนแรงขึ้นเพราะจากรสนิยมของคนตัวสูงแล้วนั้นเขาไม่ใช่คนที่เซ็กส์เบาๆ แต่เขาเป็นพวกซาดิสม์ที่ชอบมีเซ็กส์ที่รุนแรงสาวๆ คนไหนที่โดนเขาเอาย่อมสลบคาเตียงกันตามๆ ไปกันทุกราย แต่เขาเลือกเฉพาะคนที่เคยโดนเปิดซิงมาแล้ว แต่สำหรับยัยตัวเล็กคนนี้กลับไม่ใช่เพราะเธอคือข้อยกเว้นและเขาก็เป็นผู้ชายคนแรกของเธออีกด้วยตั่บ ตั่บ ตั่บ"อื้ออ เจ็บไปหมดแล้ว""ไทม์ชอบมากเลยนะพาย อื้มม ร่างกายของพายมันเข้ากับไทม์มากเลย" เขายังคงกระแทกท่อนเอ็นของเขาเข้ามาในร่องรักของฉันด

พอรถหรูขับเคลื่อนเข้ามาจอดถึงที่บ้านฉันก็กลับกลายมาเป็นอีกคนที่เงียบและนิ่งเอามากๆ แต่ก็มีต้าที่คอยอยู่เคียงข้างฉันและจับมือฉันไว้ก่อนที่จะพวกเราสองคนจะพากันเดินเข้าไปด้านในและเจอเข้ากับพวกเพื่อนๆ ที่มาถึงแล้วเรียบร้อยฉันเดินเข้าไปในบ้านไหว้พ่อและแม่และพาต้าไปทำความรู้จักกับพวกท่าน พ่อกับแม่ไม่ได้ว่าอะไรสักนิดแถมยังชอบต้าอีกด้วยแต่พอเราคุยกันไปได้ไม่นานฉันก็สังเกตเห็นต้าที่จับมือฉันแน่นเอามากๆ แถมยังสะกิดฉันอยู่บ่อยๆ เพราะเหมือนยัยพระแพงจะคอยทำท่าจะอ่อยเขาอยู่ตลอดเวลา และสายตาของเธอที่จ้องมองไปที่ต้าก็แทบจะคนละคนเลยด้วยซํ้าที่มองมาทางฉัน"พ่อกับแม่ว่าจะมาอยู่ที่นี่สัก2อาทิตย์ แล้วจะต้องกลับไปทำงานต่อแถมพระแพงก็อาการไม่ค่อยดีขึ้นอีกด้วย""มันไม่ตายง่ายๆ หรอกแม่ ขนาดมันทำพายแล้วพายที่เป็นคนเจ็บมันยังสำออยตอแหลเจ็บกว่าพายเลย"ฉันพูดออกไปด้วยความอึดอัดใจจนทำเอาทั้งต้าและเพื่อนต่างพากันห้ามแทบไม่ทันกับอารมณ์ที่ร้อนแรงของฉันที่เผยออกมาอย่างชัดเจน

เมื่อจบประโยคนั้นแล้วนั้นสองสายตาก็มองบรรจบกันเพื่อเป็นสัญญาณของความเข้าใจกันในเรื่องนี้ ฉันไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้นว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง สิ่งที่สนใจคือความต้องการในตอนนี้ต่างหากที่เขามอบให้และอยากปลดปล่อยเต็มทน"กูรักมึงนะพาย"มันพูดออกมาพร้อมกับนัวเนียที่ลำคอของฉันไปมาและท่อนล่างที่เสียดสีกันไปมาอย่างโหยหา มันยังคงไม่ได้เริ่มสอดใส่แต่อย่างใดเพราะมันอยากเล้าโลมความต้องการของฉันให้มากกว่านี้"อื้ออ ไทม์กูไม่ไหวแล้วนะ""มึงพร้อมจะเป็นเมียกูแล้วใช่ไหม""กูพร้อมแล้วรีบไปใส่มา"รอยยิ้มแสยะของมันที่แสดงออกมามันก้มตัวลงมาจุ๊บฉันรอบหนึ่งก่อนที่จะดันตัวลุกขึ้นหยิบถุงยางอนามัยขึ้นมาสวมใส่และค่อยๆ ถูไถเจ้ามังกรยักษ์นั้นผ่านด้านนอกของน้องสาวฉันไปมาด้วยความเสียวซ่าน ฉันนอนดิ้นทรมานกับการกระทำของมันที่เอาแต่เล่นอยู่แบบนี้อยู่นิ้วเรียวยาวสอดใส่เข้ามาในร่องรักของฉันสองนิ้วและทำการสอดเข้

และหลังจากวันนั้นก็เหมือนจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงมากมายในชีวิตฉัน ต้าที่เคยตามติดฉันตอนนี้กลับค่อยๆ หายจากชีวิตฉันขึ้นทุกที เขาบอกว่างานที่คณะหนักต้องทำถึงเช้าและแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลยด้วยซํ้าฉันไม่อยากเซ้าซี้มากและเข้าใจอีกด้วยว่างานของพวกเราเยอะเลยปล่อยให้ต่างคนต่างใช้ชีวิตและโฟกัสกับงานของตัวเองไป"ช่วงนี้ไม่เห็นมึงกับไอ้ต้าอยู่ด้วยกันเลย ทะเลาะกันหรอวะ ปกติตามติดอย่างกับอะไรดี""ช่วงนี้พวกกูยุ่งๆ อ่ะต้าก็มีงานที่คณะ กูก็ติดงานกลุ่มกับพวกมึงเนี่ยเลยไม่ได้อะไรกันมาก""ติดงานหรือติดใคร อ่าแหกตาดู"อชิพูดเอ่ยออกมาพร้อมกับยื่นมือถือมาให้กับฉันได้ดูซึ่งนั่นเป็นรูปที่แฟนหนุ่มของฉันและน้องสาวบุญธรรมตัวดีนั่นเอง แต่ฉันก็นิ่งไปเพราะไม่ใช่พวกเพื่อนๆ ที่มีมาบอกให้รู้แต่ก็มีใครหลายคนเดินเข้ามาถามเช่นกัน แต่ที่นิ่งเพราะอยากจะทำใจเงียบๆ เฉยๆ และไม่อยากงี่เง่ามากจนเกินไปเหมือนที่ผ่านมา

"กลับได้แล้วเพื่อนรออยู่"มือหนาของเพื่อนสนิทเมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆ พวกเราสองคนก็รีบจับแยกและดึงร่างกายของฉันให้ออกมาจากต้าทันที ทั้งคู่ต่างจ้องมองกันนิ่งๆ และไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักนิดมีเพียงสายตาที่มองกันราวกับจะฆ่าแกงกันได้เลยด้วยซํ้าแม้ว่าฉันจะพยายามดึงไทม์ให้เดินออกไปแต่เขาก็นิ่งและไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิดและทำได้แค่เพียงจับมือฉันอย่างแน่นเท่านั้นเอง"เลิกกันแล้วก็ขอให้จบๆ กันไปแล้วอย่ามายุ่งกับเพื่อนกูอีก ไปไอ้พาย""เดี๋ยว! กูมีเรื่องจะคุยกับมึง"ไทม์ค่อยๆ คลายมือจากฉันออกและยื่นกุญแจรถให้กับฉัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ฉันไม่ได้รับกุญแจที่เขายื่นให้เลยก่อนที่ไทม์เองจะยัดเยียดใส่ในมือของฉัน"ไปรอกูที่รถ!""ไทม์""ไปรอกูที่รถ เดี๋ยวกูตามไป"ฉันลังเลใจอยู่สักนิดว่าจะทำตามที่เพื่อนขอหรือไม่ แต่ก็ต้องทำตามเมื่อสถานการณ์มันกลับเงียบลงและก