Semua Bab Love with friends |ไทม์•พระพาย|: Bab 31 - Bab 40

หลังจากที่เพื่อนๆ กลับออกไปแล้วแต่ฉันยังคงอยู่ที่เดิมจนกระทั่งต้าเดินเข้ามาเปิดประตูออกและลากพาฉันออกมาจากห้องทันที"เกือบโป๊ะแล้วสินะ""ขอบใจนะต้า""ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวต้าว่าจะออกไปทำธุระก่อนนะพายอยู่คนเดียวได้ไหมครับ""ได้สิ"พูดจบต้าก็เดินไปหยิบกุญแจรถและเตรียมตัวออกไปจากห้องเพื่อไปทำธุระทันที ฉันยังคงวนเวียนกับการทำนู่นทำนี่ในห้องของเขาให้สะอาดเรียบร้อยซะและก็มาดูหนังอีกตามเคย โทรศัพท์ก็เล่นไม่ได้เพราะไม่อยากเปิดให้ใครรู้หรือติดต่อเข้ามาจึงทำได้แค่นี้เท่านั้นเอง PART TIMEZONE"กูจนปัญญาจะหามันแล้วเนี่ย"พระรามเอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสียและฟุบไปกับโต๊ะทันทีหลังจากที่ไปตามหาพระพายจนทั่วทุกที่แล้วแต่ก็ไม่มีวี่เเววของเพื่อนสนิทสาวเลยสักนิดพระรามเป็นห่วงและรักพายมากเพราะความสนิทและ

สองชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันไปมาอย่างเมามัวชายหนุ่มในรูปคือเพื่อนสนิทที่ฉันแอบคิดไม่ซื่อมาโดยตลอดที่กำลังนัวเนียอยู่กับพระแพงน้องสาวบุญธรรมของฉันอย่างหื่นกระหายฉันยืนดูคลิปนั้นไปด้วยนํ้าตาที่ไหลนองออกมาก่อนที่จะกดปิดมือถือของมันและยื่นคืนให้กับมันไปเพราะไม่อยากรับรู้อะไรต่อไปแล้วคำพูดและคำสัญญาของไทม์โซนสุดท้ายแล้วมันก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับพระแพง ผู้ชายที่คิดว่าจะรักและซื่อสัตย์แต่ทว่าพอมีผู้หญิงถอดผ้าอยู่ตรงหน้ากลับทนไม่ไหวและยอมมีอะไรด้วยอย่างหน้าไม่อาย"หึ ทีนี้มึงก็รู้แล้วนะพายว่าใครอยู่เหนือใคร""กูยอมทุกคนให้กับมึง แต่จะไม่ใช่พ่อแม่กู""หึ มึงยังจะหวังกับพ่อแม่โง่ๆ ของมึงอีกหรอ มึงก็เห็นว่าที่ผ่านมากูหลอกพวกมันจนโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้ว แล้วมึงยังจะหวังอีกงั้นหรอพาย""คนที่โง่คือมึงต่างหากแพง""ห

ฉันใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองถึงจะไม่มากแต่มันก็ทำให้ฉันได้ทบทวนตัวเองอยู่ไม่น้อยในระยะเวลาสั้นๆ นี้เพื่อนๆ ทักถามเข้ามาอยู่ตลอดเวลา แต่ฉันก็ไม่ได้กดเข้าไปตอบเลยและไม่ได้ออกไปเจอพวกเพื่อนๆ เลยด้วยซํ้าจนวันนี้ที่มาถึงเป็นวันเปิดเรียนเทอมที่สองของพวกเราซึ่งพวกเราเลือกที่จะไม่ฝึกงานกันเลยต้องมาเรียนและทำงานส่งแบบนี้แทน พอมาถึงฉันก็เดินไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนตามปกติแต่ที่ไม่ปกติคือการพูดคุยกับอีกฝ่ายต่างหาก"สดใสขึ้นเยอะเลยหนิมึง""ไอ้พายกูซื้อเค้กมาง้อ มึงอย่าโกรธกูเลยนะกูผิดไปแล้ว"ฉันทำเป็นนิ่งและเงียบอยู่แต่จริงๆ แล้วฉันหายโกรธมันแล้วต่างหากและไม่ได้ถือโทษอะไรมันมากเพราะปกติพวกเราก็ทะเลาะกันแบบนี้ปกติอยู่แล้ว"ไอ้พายกูขอโทษ ดีกันนะๆๆ"การกระทำออดอ้อนของเพื่อนที่แสดงออกมาให้เห็นราวกับเด็กก็ทำเอาฉันอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้กับการกระทำของมันแบบนี้ไม่ได้"ฮ่าๆๆ กูหายโกรธมึงตั้งนานแ

เช้าวันต่อมาพอฉันตื่นขึ้นและแอบมองไปที่พื้นที่ดูเหมือนว่าอีกคนได้หายไปแล้ว ฉันยังคงนอนจมอยู่บนที่นอนไม่ลุกไปไหนเลยด้วยซ้ำในตอนนี้ เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีก็แทบจะทำอะไรไม่ได้เลยด้วยซํ้าก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบนํ้าอะไรให้เรียบร้อยและออกไปเก็บห้องแทนแต่พออาบน้ำแต่งตัวอะไรเสร็จฉันก็เดินออกไปนอกห้องและพบเข้ากับความสะอาดทุกอย่างที่ไม่มีแม้แต่ขยะและไรฝุ่นเลยด้วยซํ้า ฉันยืนตาค้างมองไปรอบๆห้องก่อนที่เสียงเปิดประตูจะดังเข้ามาและพบเข้ากับไทม์ที่เดินถือของเข้ามาเต็มไปหมดแกร๊ก"กูเห็นของห้องมึงดูโล่งๆอ่ะ เลยไปซื้อมาเติมหิวป่าวกูซื้อข้าวมาให้ด้วย""เท่าไหร่เดี๋ยวกูโอนให้""ไม่เป็นไรกูเต็มใจ รีบมากินข้าวได้แล้ว"ฉันยังคงยืนนิ่งและเข้าไปในแอพพลิเคชั่นธนาคารเพื่อโอนเงินให้กับมันเป็นจำนวนมากอยู่พอสมควร ก่อนที่จะเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อสูดบรรยายแทน

ฉันยังคงใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้คาดหวังอะไรทั้งนั้นก่อนที่เช้ามานี้ฉันจะกลับไปที่คอนโดของตัวเองและพบเข้ากับไทม์ที่นั่งอยู่ที่โซฟากำลังนั่งทำงานอยู่อย่างเงียบๆฉันเดินเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำแต่งตัวและจะออกไปทำงานที่อื่นแต่ทว่ายังไม่ทันได้ออกไปไหนจู่ๆ มือหนาของอีกฝ่ายกลับพุ่งเข้ามาจับแขนฉันไว้และจ้องมองฉันอย่างคาดโทษ"มีอะไร! กูรีบ""รีบอะไรวะมึงจะไปไหนอีก มึงไม่เหนื่อยหรอพายที่ทำตัวแบบเนี่ย""มันเรื่องของกูปะ"ฉันสลัดแขนออกจากมันไปและยืนจ้องมองมันกลับเช่นกันที่ตอนนี้ใบหน้าของมันเริ่มโกรธขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เปลือกตาทั้งสองค่อยๆ พยายามปิดลงเพื่อควบคุมสติและอารมณ์ของตัวเองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะไม่อยากแสดงอารมณ์ร้อนแรงออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น"พายกูรู้หมดแล้วว่ามึงไม่ได้ไปไหนกับไอ้ต้า มึงไปไหนมาไปอยู่ไหนกับใคร""กูไม่ได้