Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

“ยะ... หยุด”หวังซินหยางเอ่ยห้ามเสียงแหบแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ยิ่งมือเล็กเคลื่อนไหวโลมเล้าร่างกายของเขาก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน แม้แต่แรงจะเอ่ยปากฉุดรั้งห้ามปรามนางก็ไม่มี ลู่ฟางหรงยามนี้แม้ร่างกายถูกครอบงำให้ต้องการเขาแต่สติอันน้อยนิดของนางก็ย้ำเตือนคำพูดของผู้เป็นพี่สาวให้นางจัดการปลุกเร้าเขาเสียก่อนหากเจ้าจัดการเขาไม่ได้ เจ้าอาจถูกเขาจัดการ"อ่ะ... ซี้ด... ไม่ไหวแล้ว"หวังซินหยางเอ่ยเสียงสั่นมือหนาข้างหนึ่งเคลื่อนมาจับมือบางให้เร่งจังหวะ อีกข้างดึงรั้งนางแนบชิดบดเบียดริมฝีปากดูดดึงลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อน ลู่ฟางหรงถูกเขาจู่โจมอย่าดุดันร่างกายก็แทบจะสิ้นแรง ลมหายใจพลันติดขัดไม่ได้หากเป็นเช่นนี้นางคงถูกเขาจัดการก่อนแน่ๆเมื่อคิดได้เช่นนั้นลู่ฟางหรงก็กระชับมือบางที่ถูกเขาชักนำให้แนบแน่นมากขึ้น พร้อมกับตวัดลิ้นเล็กดูดดึงโต้ตอบ ไม่นานนักร่างสูงก็เกร็งสั่นแหงนหน้าขบกรามร้องครวญ"อ่า... ซี้ด!"ลู่ฟางหรงสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่มือเล็ก ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เพียงแต่พี่เขยของนางสามารถปิดประตูเรือนหออยู่กับพี่สาวนางได้ถึงสามวัน เช่นนั้นแล้วนางก็อยากรู้ว่าอาจารย์หวังจะมีความสามาร

“อาจารย์... ข้าต้องการท่านแล้ว”ลู่ฟางหรงร้องครวญเสียงหวาน ยิ่งยามที่ยอดปทุมถูกนิ้วยาวของเขาบดคลึงเน้นทั้งสองข้าง ร่างกายของนางก็พลันร้อนผ่าว ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่นางพยายามข่มกลั้นถูกปลุกเร้าจนทั่วทั้งกายนางสั่นสะท้าน เรียกร้องให้เขาปรนเปรอมากกว่านี้หวังซินหยางเห็นคนบนตักเริ่มถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดครอบงำอีกครั้งก็ขยับขาของตนแยกออกเพื่อแยกเรียวขางามของนางออกตาม มือหนาข้างหนึ่งเคลื่อนลงต่ำสอดเข้าไปในกระโปรงสีหวานของนาง เข้าหากลีบบุปผาที่ยังมิผลิบานก่อนจะแทรกนิ้วยาวบดคลึงที่เนินบุปผาเบาๆ“อ่า... อาจารย์... ข้า... เสียวเจ้าค่ะ... ซี้ด!”หวังซินหยางได้ยินเสียงหวานร้องครวญสั่นสะท้านก็ค่อยๆ ขยับนิ้วแทรกผ่านกลีบบุปผาลงไปยังช่อเกสรที่เปียกชื้น ก่อนจะขยับแทรกเข้าไปในช่อเกสรนั้นช้าๆ ด้วยรู้ดีว่านี่คือครั้งแรกของนาง“ข้าจะช่วยเจ้าถอนพิษ นั่งนิ่งๆจะได้ไม่เจ็บมาก”หวังซินหยางเอ่ยเสียงเบา ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวอ่อนโยนนุ่มนวลทว่าตัวเขาหมายใจถนอมบุปผา ทว่าลู่ฟางหรงกลับมิคิดเช่นเดียวกัน ยามที่ปลายนิ้วของเขาค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่กลางกายนาง เอวบางก็ขยับเข้าหาเขาคราเดียวสุดถึงโคนนิ้วยาว“อ่ะ... อ่า... อาจารย์”

“อาจารย์ เมื่อครู่ท่านออกแรงไปไม่น้อยแล้วรอบนี้ท่านนั่งเฉยๆ ก็พอนะเจ้าคะ”หวังซินหยางได้ยินคำของลูกศิษย์ตัวน้อยก็ยกยิ้มพอใจ ปล่อยมือจากอกอวบอิ่ม เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อให้นางขยับตัวได้อย่างถนัด“หรงหรงวันนี้ข้าจะสอนเจ้าอีกหลายบท อย่าพึ่งรุนแรงให้มากนัก”หวังซินหยางเอ่ยบอกเสียงเข้ม ทว่าลู่ฟางหรงที่กำลังถูกสัมผัสวาบหวามเข้าครอบงำไม่ได้สนใจเสียงของคนด้านหลังแม้แต่น้อย นางขยับตัวโยกสะโพกกดเอวลงแนบชิดเขาถี่ระรัว พร้อมกับแหงนหน้าร้องครวญลั่นรถม้า ผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อหวังซินหยางก็เริ่มหมดความอดทน แรงปรารถนาพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด ร่างกายเกร็งกระตุก แหงนหน้าร้องบอกนางเสียงสั่นสะท้าน“อ่า... หรงหรง เบาแรงหน่อย ข้าจะไม่ไหวแล้ว”“อาจารย์ ท่าน... อ่า... ของท่านดีมากจริงๆ ข้าก็จะไม่ไหวแล้ว”ผ่านไปครึ่งชั่วยามรถม้าก็มาจอดที่หน้าสกุลหวัง หวังซินหยางถูกคนตัวเล็กกลืนกินจนนับไม่ถ้วน ทว่าแม้ร่างกายแทบหมดแรงแต่ก็ยังจับคนตัวเล็กสวมผ้าอย่างลวกๆ โอบกอดนางแนบอก ทะยานตัวพริบตาก็มาถึงยังเรือนนอนของตน“หากข้าไม่เรียกหา ห้ามผู้ใดมารบกวนข้าเด็ดขาด”เสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับประตูเรือนนอนที่ถูกปิดลงอย่างเร่งรีบ ไ

“ท่านจุนซีหรือ เขาอยู่ที่ไหน ข้าจะไปพบเขาเดี๋ยวนี้”“ท่านจุนซีรออยู่ที่ศาลาเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินคำของสาวใช้ลู่ฟางหรงก็ฉีกยิ้มกว้าง วิ่งตรงไปหาอีกฝ่ายในทันที พริบตานางก็มาถึงศาลาหลังเรือน โดยไม่รู้เลยว่าทุกอาการของนางล้วนอยู่ในสายตาของผู้เป็นอาจารย์หวังซินหยางมองท่าทางดีอกดีใจของลู่ฟางหรงยามที่ทราบว่าคนสนิทของเขามาพบนางแล้วขบกรามแน่น ในใจปวดร้าวราวถูกบีบคั้นให้แหลกเหลว ท่าทางยินดีจนออกนอกหน้าเช่นนี้ของนางล้วนตอกย้ำความคิดก่อนหน้าของเขาในใจของนางมีจุนซี ไม่ใช่เขา“ไปบอกองค์รัชทายาท เรื่องโจรภูเขาที่หัวเมืองใต้ข้าจะไปจัดการให้ด้วยตนเอง”หวังซินหยางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแฝงความปวดร้าว ก่อนจะทะยานตัวจากไป มู่หลันที่ก้มหน้ารับคำสั่งถอนหายใจยาว มองดูชายหญิงในศาลาแล้วส่ายหน้าไปมาความรักทำให้คนตาบอด โง่งม ได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ....................................................จุนซี เหงื่อชื้นขึ้นทั่วใบหน้า ก่อนหน้านี้คุณชายหวังซินหยางเรียกหาเขาเอ่ยเพียงประโยคเดียวก็หันหลังจากไปหรงหรงชื่นชอบเจ้ามากต่อไปดูแลนางให้ดี หากเจ้าทำให้นางมีน้ำตาหนึ่งหยดข้าจะกรีดเลือดเจ้ามาทดแทนหนึ่งถังแม่นางลู่ฟา

อาจารย์... ข้าจะลงแข่งขันประชันบุปผา เพื่อช่วงชิงบุรุษที่ดีที่สุดเช่นท่านมาเป็นสามี ท่านต้องเร่งกลับมานะเจ้าคะช่วงชิงบุรุษที่ดีที่สุดเช่นท่านมาเป็นสามี นางหมายความว่าอยาก... นางอยากได้เขาเป็นสามีใช่หรือไม่ใบหน้าที่ตึงเครียดมาร่วมครึ่งเดือนพลันเบิกบานขึ้นทันที ริมฝีปากยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีจนเผลอหัวเราะออกมา สร้างความงุนงงให้กับทุกคนในกระโจมเป็นอย่างยิ่ง นางอยากได้เขาเป็นสามี ไม่ใช่จุนซีจอมน่าโมโหนั่น ยิ่งคิดหวังซินหยางก็ยิ่งยิ้มกว้าง ยิ่งสร้างความสับสนงุนงงให้คนรอบตัวมิใช่ว่าเมื่อครู่คุณชายหวังยังขุ่นเคืองหงุดหงิดอยู่หรือไร สายตาเป็นคำถามหลายคู่พลันหันมาทางจุนซี ทว่าเขาทำหน้าที่เพียงส่งจดหมายจะรู้เนื้อความในจดหมายได้อย่างไร“โง่งมยิ่ง”เสียงตำหนิของหวังซินหยางดังมาจากเบื้องหน้า จุนซีเร่งทรุดตัวคุกเข่าโขกศีรษะ“ข้าผิดไปแล้ว คุณชายโปรดเมตตาด้วย”จุนซีเอ่ยเสียงสั่น แม้ภายนอกหวงซินหยางจะเป็นบัณฑิตอ่อนโยน ที่แสนบอบบางจนองค์รัชทายาทต้องประทานคนติดตามมาคอยอารักขา ทว่าแท้จริงแล้วคุณชายหวังผู้นี้กลับเป็นหัวหน้าหน่วยอินทรีที่มีหน้าที่ดุจมือสังหารส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาท แม้แต่องครักษ์รอบตัวขอ