Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

เมื่อแสงของวันใหม่มาเยือน เสิ่นอวี้เหยาที่ปวดร้าวไปทั้งตัวก็ค่อยๆลุกขึ้นจากฟูกแข็งบิดตัวไปมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อย"ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำล้างหน้าและชุดผลัดเปลี่ยนเอาไว้ให้ฮูหยินแล้วเจ้าค่ะ" เสิ่นอวี้เหยาพยักหน้าตอบรับคำของสาวใช้คุณสนิทที่เข้ามาปรนนิบัติ ก่อนจะหันไปมองฟูกแข็งที่ทำนางปวดไปทั้งตัว"ให้คนไปซื้อเตียง แล้วก็ฟูกเตียงกับผ้าห่มอันใหม่มาให้ข้าที" เดิมทีเสิ่นอวี้เหยาก็คิดจะเปลี่ยนเพียงแค่เครื่องนอนเท่านั้น ทว่าอยากได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวนางก็ตัดสินใจ"เปลี่ยนทั้งหมด!"เพียงประโยคเดียวที่เสิ่นอวี้เหยาสั่งการ บรรยากาศอันสงบของกระท่อมไม้ไผ่บ้านตระกูลลู่ก็วุ่นวายขึ้นมาในทันที เสียงตอกตะปู เลื่อยไม้ และเสียงคนงานนับสิบชีวิตดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ รถม้าหลายคันทยอยขนเครื่องเรือนไม้หรูหรา ทั้งถังอาบน้ำใบใหญ่ เครื่องนอนผ้าไหมเนื้อดี และข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงเข้ามาจัดวางประหนึ่งกำลังเนรมิตคฤหาสน์ย่อมๆเสิ่นอวี้เหยา เป็นฮูหยินใหญ่ตระกูลหลิวผู้มั่งคั่ง สิ่งที่นางมีไม่ขาดมือก็คือเงินทอง ดังนั้นเพียงแค่สร้างบ้านหลังหนึ่งย่อมไม่กระทบกับเงินในถุงของงานมือสักนิดนางยืนก

"อ่า... ฮูหยิน... ท่านช่างสุดยอดจริงๆ " เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบบอกอย่างกระเส่า ยิ่งได้เห็นใบหน้างดงามที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายบิดเร่าบดเบียดตอบรับแรงรักของเขา อารมณ์ปรารถนาของชายหนุ่มก็ยิ่งถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวพุ่งทะยานเป็นทบทวีกดกระแทกเอวสอบเน้นหนักรุนแรงจนหญิงสาวตัวสั่นคลอน"ลู่เจิง... อ่ะ... แรงไปแล้ว " เสียงหวานบอกสั่นเครือเอ่ยห้ามปราม เมื่อร่างกายถูกชายหนุ่มกระแทกจนซวนเซเสียการทรงตัว แขนเล็กตวัดคล้องลำคอแกร่ง เรียวขาที่ถูกยกก็โอบรัดเอวหนาแน่น เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มไปเพราะแรงกดเน้นของเขา" จะ... เจ้าเบาๆ หน่อย เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก" เสิ่นอวี้เหยาพูดพลางกวาดตามองไปด้านนอก ความตื่นเต้นที่อาจจะมีคนเดินผ่านมาเห็นได้ทุกเมื่อ ทำให้กล้ามเนื้อของนางเกร็งกระตุกตอดรัดแก่นกายร้อนในช่องรักนุ่มจนลู่เจิงครวญกระเส่า ร่างกายสั่นสะท้านจนเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มวงหน้าเข้ม“ฮูหยิน ท่านรัดข้าแน่นขนาดนี้ หากข้าไม่ออกแรงให้หนักจะเข้าไปจนสุดได้อย่างไร อ๊า... ฮูหยิน ท่านทำข้าเสียวเหลือเกิน”"อ๊ะ... อ๊า... งะ... เงียบหน่อย... มะ... มีเสียงคนเดินมา..." เสิ่นอวี้เหยาเบิกตากว้างร้องห้าม เมื่อได้ยิ

"หลิวฮูหยิน ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน" เสียงของลู่เจิงดังขึ้นที่หน้าห้อง ริมฝีปากของเสิ่นอวี้เหยาก็พลันยกขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์ ปลดอาภรณ์ของตนเองออกจากกายแล้วเดินเข้าไปในถังน้ำใบใหญ่ซึ่งวางไว้หลังฉากกั้น"อบากคุยก็เข้ามาสิ" เสียงหวานแผ่วเบาตอบรับประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ ลู่เจิงก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีปั้นปึ่ง ใบหน้าคมเข้มมีความดุดันและไม่พอใจ"วันนี้ท่านทำให้หรงกรงเข้าใจผิด ท่านไม่ควร..." คำพูดตำหนิที่เตรียมมาพลันถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันทีที่ดวงตาของเขามองเห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและลาดไหล่ขาวผ่องที่พ้นขอบถังน้ำขึ้นมา"ในเมื่อตอนนี้ฮูหยินไม่สะดวก เช่นนี้นเอาไว้ข้าค่อยเข้ามาคุยใหม่" เขาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามไม่มองไปยังเรือนร่างอวบอัดที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำ"ทำไมเล่า ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลังเขินอายข้าอยู่หรอกนะ" เสิ่นอวี้เหยาเอี้ยวตัวมามอง ยิ้มยั่วที่มุมปาก ลู่เจิงขบกรามแน่น เขาเดินเข้าประชิดถังน้ำ "ร่างกายของท่านมีส่วนใดที่ข้าไม่เคยเห็นไม่เคยสัมผัสบ้าง ไยจะต้องเขินอายด้วย" "เช่นนั้นเจ้าก็พูดธุระของเจ้าไปพลาง ถูหลังให้ข้าไปพลางเป็นอย่างไร"เพราะต้องการสนทนาให้จบๆ มือหนาจึงเอืัอมไปหยิบผ้าไหมเนื้อดีที

"ท่านพูดถูก ฮูหยินตอนนี้... ข้าอยากมาก" พูดจบ ลู่เจิงก็ถอดเสื้อโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะใช้มือหนาดึงทึ้งสาบเสื้อของนางจนหลุดโยนทิ้งไปเช่นกัน ใบหน้าคมก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างตะกละตะกลาม เลื่อนลงขบเม้มและดูดดึงยอดปทุมถันที่นางบีบเคล้นยั่วยวนจนเกิดรอยแดงช้ำซ้ำรอยเดิม "อ๊ะ... ลู่เจิง... เจ้ามันป่าเถื่อนจริงๆ..." เสิ่นอวี้เหยาร้องครางออกมา ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความเสียวซ่านที่ถูกรุกรานอย่างป่าเถื่อน"ข้าป่าเถื่อนหรือ ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้ฮูหยินได้รอง ความป่าเถื่อนของจริงดู""อ่ะ!..." เสิ่นอวี้เหยาร้องด้วยความตกใจ เมื่อลู่เจิงผลักนางลงนอนหงายไปบนโขดหิน ก่อนจะทาบทับแนบชิดจนอกแกร่งบดเบียดเนื้อนุ่ม ลำคอระหงถูกเขาซุกไซร้ขบกัด อกอวบถูกมือหยาบบีบเคล้น ในขณะที่กลางกายสาวถูกบางสิ่งที่ไม่คุ้นเคยสอดใส่เข้าไป"ลู่เจิง... อ่ะ... เจ้าทำอะไรข้า" ลู่เจิงไม่ตอบคำถาม มือหนาขยับสอดสิ่งนั้นถี่ระรัว จนหญิงสาวเกร็งสะท้านปลดปล่อยน้ำหวานออกมา เขาจึงยอมเฉลยสิ่งที่เพิ่งถูกใส่เข้าไปในกายสาว"แตงกวา! นี่เจ้าถึงกลับใช้มันกับข้า""แต่ท่านก็ชอบมากไม่ใช่หรือ" เสิ่นอวี้เหยาเม้มริมฝีปากบางแน่น ด้วยไม่ส

"พายุใหญ่กำลังมา เราต้องหาที่หลบฝน"ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันขาดคำ หยาดฝนก็เริ่มโปรยปราย ลู่เจิงคว้าหน้าไม้และมีดสั้น ก่อนจะคว้าข้อมือของฮูหยินหลิวที่เพิ่งสวมผ้าเสร็จ ออกแรงดึงให้นางวิ่งตามเขาลัดเลาะไปตามแนวป่า"ลู่เจิง! ข้าวิ่งไม่ไหวแล้ว!" เสิ่นอวี้เหยาร้องตะโกนแข่งกับเสียงฝนที่ตกกระทบใบไม้ เสื้อผ้าและเส้นผมของนางเปียกปอนลู่แนบไปกับลำตัว เส้นทางที่ลื่นชันทำให้นางสะดุดรากไม้ล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายครั้งลู่เจิงหันกลับมามองสตรีสูงศักดิ์ที่บัดนี้สภาพมอมแมมราวกับลูกแมวตกน้ำ ก็อดที่จะสงสารเห็นใจไม่ได้ โดยไม่บอกกล่าว ท่อนแขนแข็งแกร่งก็ตวัดช้อนร่างอวบอิ่มของนางขึ้นอุ้มพาดบ่า แล้วออกวิ่งฝ่าสายฝนไปอย่างรวดเร็ว"ลู่เจิงทำอะไร ปล่อยข้านะ! ทำแบบนี้ข้าเวียนหัว!""หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ" เขาตะคอกดุคนบนบ่า หญิงสาวพลันเงียบเสียงลง ไม่ใช่เพราะเชื่อฟัง แต่เพราะเวียนหัวจนหน้ามืดพูดไม่ออกลู่เจิงแบกหญิงสาววิ่งฝ่าฝนราวครึ่งเค่อก็พบกับช่องหินแคบๆ ระหว่างชะง่อนหินขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเถาวัลย์หนาทึบ เขาเบี่ยงตัวแทรกผ่านเข้าไปด้านใน วางร่างของเสิ่นอวี้เหยาลงบนพื้นหินอย่างระมัดระวังภายในเป็นถ้ำหินปูนขนาดไม่ใ