Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

บทสุดท้ายยามที่เท้าแตะพื้นลู่ฟางหรงก็พลันเบิกตากว้าง มองหวังซินหยางด้วยท่าทางตื่นตระหนก แปลกใจ นี่อาจารย์ของนางเก่งกาจถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน“อาจารย์ท่านมีวรยุทธ์ด้วยหรือเจ้าคะ!”“ข้าไม่ใช่อาจารย์ของเจ้า”ข้าไม่เคยรับน้ำชาคารวะอาจารย์จากเจ้า ย่อมไม่อาจเรียกว่าเป็นอาจารย์ของเจ้าลู่ฟางหรงนึกถึงประโยคนี้ของเขาแล้วพลันอมยิ้มยกสองแขนเรียวขึ้นคล้องคอหนา เอ่ยน้ำเสียงแหบพร่า ส่งสายตายั่วยวน“เช่นนั้นท่านเป็นอันใดกับข้าดีเจ้าคะ อืม... ข้าไม่มีพี่ชาย ท่านเป็นพี่ชายของข้าดีหรือไม่เจ้าคะ”หวังซินหยางได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้นก็ขบกรามแน่น ตวัดแขนแกร่งโอบร่างเล็กเข้าแนบอกอีกครั้งก่อนจะใช้เท้าถีบประตูเรือนนอนพุ่งตรงไปยังเตียงกว้างทันที“ปิดประตู!”เสียงเข้มตวัดดังลั่น ก่อนที่ประตูหน้าเรือนนอนของหวังซินหยางจะถูกปิดลง“ลู่ฟางหรง! ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าข้าควรเป็นอันใดกับเจ้า”หวังซินหยางวางร่างเล็กลงบนเตียง ดึงปิ่นหยกขาวออกจากมวยผมนุ่มพร้อมกับปิ่นผีเสื้อของนาง ทันทีที่ปิ่นทั้งสองหลุดออกจากมวยผม เส้นผมยาวสลวยก็ทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังกว้าง ใช้เวลาเพียงพริบตาก็สลัดเสื้อผ้าของตนออกจากกาย“หรงหรง ข้าพึ่งเดิน

“ก่อนหน้าพระองค์ทรงแตะต้องผู้หญิงของกระหม่อม เช่นนั้นวันนี้กระหม่อมก็จะทวงคนของกระหม่อมคืน”“หวังซินหยาง ข้าเพียงชื่นชอบฟางฟาง ไม่ได้...”“นางแซ่ลู่ ชื่อฟางหรง องค์รัชทายาทได้โปรดเรียกขานให้เหมาะสมด้วย”“เจ้า!”องค์รัชทายาทขบกรามแน่น ยกนิ้วชี้หน้าสหายรัก ใบหน้าคมเข้มมืดคล้ำด้วยความโมโห ทว่าแต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยโต้ตอบชนะสหายเจ้าเล่ห์ผู้นี้สักครา ยิ่งยามนี้อีกฝ่ายยังเอามู่หลันมาเป็นเครื่องมือเขายังจะสามารถต่อกรอันใดได้อีก“ได้! ข้าเพียงเห็นว่าแม่นมชื่นชอบนาง แล้วข้าก็ไม่ได้รู้สึกว่านางย่ำแย่จึงอยากรับนางมาเป็นพระชายา แต่หากเจ้าไม่ยินดีข้าก็จะไม่ยุ่งกับนางอีก”“ขอบพระทัยองค์รัชทายาท”หวังซินหยางเอ่ยเสียงนอบน้อมยกมือประสานเอ่ยขอบคุณอย่างมีมารยาท ทว่าในสายตาของสหายสนิทเช่นเขากลับมองว่านี่คือการข่มขู่จากอีกฝ่ายผู้ใดอยากยุ่งกับผู้หญิงของเขากัน“เช่นนี้แล้วคืนคนของข้าได้หรือยัง”“มู่หลันเป็นคนของพระองค์เมื่อไหร่กัน นางเป็นคนของกระหม่อมและเวลานี้กระหม่อมก็จะแต่งนางเป็นฮูหยินรอง”“หวังซินหยาง! เจ้าอย่าให้มันมากไปนัก คนของเจ้าข้าก็ไม่ยุ่งเกี่ยวแล้วคืนเมียข้ามาเดี๋ยวนี้!”เมีย! ยามที่ได้ยินคำนี

"ไร้ยางอายแล้วอย่างไร? เพื่อความสุขของลูกชาย ข้าผู้เป็นแม่ย่อมทำได้ทุกอย่าง" เสิ่นอวี้เหยาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนเตียงไม้แคบๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ร่างอวบอิ่มตวัดเรียวขานั่งคร่อมทับลงบนท่อนขาแกร่งของลู่เจิงอย่างจงใจสัมผัสนุ่มหยุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นของดอกมู่หลานที่ลอยแตะจมูก ทำเอาสติของชายที่เป็นหม้าย ร้างราสตรีมานับสิบปีถึงกับขาดผึง ลู่เจิงพยายามยกมือขึ้นผลักไส แต่มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยหยาบกร้านกลับสั่นเทาเมื่อสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนละเอียดที่หัวไหล่กลมกลึงของนาง"ทะ... ท่านออกไป..." เสียงตวาดก่อนหน้ากลายเป็นแหบพร่า"ปากของเจ้าช่างแข็งกร้าว แต่ร่างกายของเจ้ากลับซื่อตรงยิ่งกว่า" เสิ่นอวี้เหยาfดโน้มตัวกระซิบชิดริมหู มือเรียวบางเลื่อนลงไปตามหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ซึมซาบความร้อนผ่าวจากอุณหภูมิร่างกายของเขา ก่อนจะลูบไล้ต่ำลงไปถึงแก่นกายที่กำลังพองขยาย ดุนดันกางเกงผ้าฝ้ายเนื้อหยาบจนเห็นขนาดอย่างชัดเจนลู่เจิงสะดุ้งเฮือก กัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความเป็นชายที่หลับใหลมาเนิ่นนานถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเพียงแค่ปลายนิ้วของสตรีแปลกหน้าลูบคลำพาดผ่าน เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านจนหลงลืมคว

"หยุดหรือแต่ดูเหมือนส่วนล่างของเจ้าจะสวนทางกับคำพูดของเจ้านะ ลู่เจิง"นางโน้มตัวลงมา บีบเค้นหน้าอกอวบใหญ่ของตนเองให้เบียดชิดกับใบหน้าของเขา มอบความนุ่มหยุ่นและหอมกรุ่นให้ชายหนุ่มได้สูดดม ลู่เจิงที่ตั้งใจจะหันหน้าหนีกลับเผลอฝังจมูกลงบนเนินเนื้อขาวผ่อง ความเป็นชายของเขาขยายขนาดขึ้นจนคับแน่นไปทั่วร่องรักของนาง เสิ่นอวี้เหยาสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ อยู่ภายในกายสาว มันช่างใหญ่โตและร้อนผ่าวชวนกระสันยิ่งนักปึก! เอี๊ยด! ปึก! เอี๊ยด! เสียงเตียงไม้เก่าสั่นสะเทือนตามจังหวะแรงกระทบของเนื้อเปลื่อยเปล่า เสิ่นอวี้เหยาเปลี่ยนกลับมาเป็นฝ่ายคุมจังหวะ นางยกตัวขึ้นสูงแล้วกดกระแทกลงมาอย่างหนักหน่วง ขยี้จุดกระสันด้านในซ้ำๆ จนลู่เจิงถึงกับตาพร่ามัว เสียงครางที่เขาพยายามกลั้นไว้หลุดรอดออกมาเป็นระยะ"อ่ะ... ซี้ด...""อ๊า... ลู่เจิง... ดูสิ... ของเจ้ากำลังสั่นอยู่ในตัวข้า" นางแกล้งถอนกายออกเกือบสุดแล้วกดพรวดลงไปจนสุดทาง ความลึกซึ้งนั้นทำให้ลู่เจิงสำลักความเสียวซ่าน เขาไม่อาจทนนิ่งสงบได้อีกต่อไป พ่อหม้ายพรานป่าพลิกกายอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณที่ตื่นตัวอย่างสุดขีด พริบตาร่างอวบอิ่มของเสิ่นอวี้เหยาก็ถูกกดลงไป

"ลู่เจิงบอกข้ามา ว่าตอนนี้เจ้ายังอยากให้ข้าลุกออกไปอยู่หรือไม่" เสียงหวานเอ่ยถาม ขณะที่มือนุ่มขยับจับแก่นกายร้อนผ่าวของเขาลูบไล้ขึ้นลงอย่างยั่วยวน จนร่างหนาบนเตียงเกร็งสั่น แม้ว่าเขาจะเคยแต่งงานมีภรรยา และบุตรีถึงสองคน แต่เรื่องสัมพันธ์ชายหญิงก็มักเป็นไปตามแบบธรรมชาติ ราวกับร่วมกันทำหน้าที่ แตกต่างจากยามนี้อย่างสิ้นเชิง"ฮูหยิน หยุด! อ่ะ..." เสียงเข้มหายไปในลำคอ มือหนาขยุ้มฟูกนอนเก่าจนขาดวิ่น แหงนหน้ากัดฟันกลั้นเสียงครวญ ยิ่งหญิงสาวใช้ลิ้นเล็กตวัดลิ้มเลียไปตามร่างกายของเขา พร้อมทั้งขยับมือเนียนโอบรัดแก่นกายร้อนเป็นจังหวะขึ้นลง ทั้งตัวของเขาก็ราวกับจะปริแตก"ลู่เจิง ตัวเจ้าสั่นไปหมดแล้ว อย่างนั้นให้ข้าช่วยนะ" ถามจบไม่รอคำตอบ นางก็จับแท่งรักของเขาตั้งตรง จ่อเข้ากับปากทางรักที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานที่เอ่อล้นออกมาจากความต้องการของนางเอง ก่อนจะค่อยๆ กดสะโพกลงไปช้าๆ กลืนกินความใหญ่โตของเขาเข้าไปจนหมดลำ"อึก... อ๊า... ฮูหยิน..." ลู่เจิงเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความอุ่นร้อนและคับแคบที่บีบรัดตัวตนของเขาทำให้ความอดทนที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา"อ๊ะ... ลู่เจิง... ของเจ้ามั