Semua Bab ยอดภรรยา 3 สามี : Bab 71 - Bab 80

“คุณชายใหญ่ หากท่านรับเด็กคนนี้เป็นบุตร ภายหน้าก็สามารถแต่งผู้อื่นเป็นภรรยาได้ ขอเพียงภรรยาท่านเมตตาเขาให้มากหน่อยข้าย่อมไม่คัดค้าน”“ไม่เอา! ข้าไม่แต่งผู้ใดทั้งสิ้น”หลิวเฉินคังหน้าเปลี่ยนสีจนแทบจะดำสนิท น้องชายสองคนต่างยัดเยียดให้เขารับเด็กในท้องของลู่ฟางเหนียงเป็นบุตร เพื่อที่จะได้หาข้ออ้างอยู่ข้างกายนางเรื่องนี้เขาพอเข้าใจ แต่ลู่ฟางเหนียงนางเอ่ยให้เขาแต่งผู้อื่นมาเป็นภรรยาโดยไม่คัดค้าน ตัวเขาย่อมไม่เข้าใจและไม่ยินดี“ฟางเหนียงเจ้าได้ข้าเป็นสามีแล้วไม่คิดจะรับผิดชอบยังไม่พอ ยังคิดผลักไสข้าไปให้ผู้อื่น เจ้าเห็นข้าหลิวเฉินคังเป็นอะไร สิ่งของที่เจ้าใช้จนเบื่อแล้วก็คิดทอดทิ้งอย่างนั้นรึ”ลู่ฟางเหนียงถูกถ้อยคำตำหนิตัดพ้อของหลิวเฉินคังในใจก็พลันรู้สึกสับสน ไม่ใช่ว่าเขามีคนรักอยู่แล้วหรือไร“คุณชายใหญ่ ท่านไม่ใช่ว่ามีคนรักอยู่แล้วหรือ”“คนรัก? … คนรักของข้าก็คือเจ้า! เจ้ามาทำให้ข้ารักแล้วยังไม่คิดจะรับผิดชอบ ลู่ฟางเหนียงเจ้า... ใจร้าย! เป็นหญิงใจร้าย!”ยามที่ได้เห็นว่าผู้เป็นพี่เริ่มมีโทสะต่อลู่ฟางเหนียงอีกทั้งยังขยับเท้าเข้าหานางอย่างหาเรื่อง หลิวเฉินผิงและหลิวเฉินเลี่ยงก็เร่งขยับตัวลุกข

“ขี่ม้า เช่นนั้นเราก็ใช้ท่าที่สิบเอ็ดได้ใช่หรือไม่พี่รอง”หลิวเฉินคังเห็นใบหน้านางแดงก่ำที่ลามไปจนถึงใบหูเล็กของคนข้างกายก็ยกมุมปากขึ้นแล้วเอ่ยเสียงราบเรียบหยอกล้อ“เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ท่าที่สิบเอ็ดอันตรายไป ใช้ท่าที่สามสิบเจ็ด ก็แล้วกัน”ลู่ฟางเหนียงเบิกตากว้าง ท่าที่สามสิบเจ็ด หมายความว่าให้พวกเขาสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากันโดยมีนางอยู่ตรงกลางกลืนกินเข้าทั้งด้านหน้าด้านหลังโดยพร้อมกัน และอีกคนยืนให้นางใช้ริมฝีปากกลืนกินเขาอีกทางใช่หรือไม่ เพียงแค่คิดถึงท่วงท่าในตำราร่างกายของนางก็พลันร้อนผ่าว ส่วนกลางกายเต้นหนึบร้อนรุ่มในทันทีหลิวเฉินคังมองสายตาเร่าร้อนที่นางมองมาทางเขาแล้วพลันลำคอแห้งผาก สายตาคมเลื่อนมองที่ท้องน้อยของนาง หากไม่ใช่ว่าวันนั้นเขาได้ยินท่านหมอซ่งเอ่ยกับหูย่อมไม่เชื่อว่าในท้องแบนราบนี้ของนางกำลังมีทายาทสกุลหลิวเติบโตอยู่ถึงสามเดือนแล้ว“ท่านหมอซ่งกล่าวว่าครรภ์ของเจ้ายังน้อย ไม่ให้ใช้ท่วงท่าที่ยากนัก ฟางเหนียงเจ้าก็อย่าได้ออกแรงให้มากเกินไป...”“เช่นนั้นข้าจะทำเบาๆ นะเจ้าคะ”หลิวเฉินคังเอ่ยไม่ทันจบประโยคลู่ฟางเหนียงก็ขยับกายนั่งคร่อมบนตักกว้าง เอนแผ่นหลังบางกับอกแกร่งของเขา

“แม่นางลู่ เราเปลี่ยนท่ากันดีหรือไม่”หลิวเฉินเลี่ยงขยับตัวช้อนแขนที่ใต้ขานางแล้วยกขึ้น กดแนบต้นขาเรียวของนางไว้กับข้างลำตัวบางเปิดเส้นทางด้านหลังให้เขาได้กดลึกง่ายมากขึ้น“น้องสามน้องตั้งครรภ์อยู่เจ้าอย่ารุนแรงนัก”“พี่ใหญ่ ช่องทางรักนางแน่นมากข้าขยับไม่ได้เลย”หลิวเฉินผิงมองเรียวขางามที่ถูกน้องชายจับฉีกออกจนเห็นกลีบกุหลาบสีหวานเบ่งบานอาบไปด้วยน้ำนมสีขาวของพี่ชายใหญ่ร่างกายที่พึ่งสงบก็ตื่นตัวอีกครั้ง“ข้าช่วยสอนท่าที่สามสิบเจ็ดเจ้าเองน้องสาม”เขาเอ่ยบอกเสียงแหบแห้งก่อนจะขยับแทรกตัวมาทางด้านหน้า กดสะโพกบุกเข้ากลางกลีบกุหลาบบางส่งแรงอัดไปยังน้องชายที่อยู่ด้านหลัง“อ่า... พี่รองท่านแรงดีมาก”ลู่ฟางเหนียงเม้มริมฝีปากบางแหงนหน้าพาดคอบนไหล่กว้างของหลิวเฉินเลี่ยง ยามที่หลิวเฉินผิงขยับเอวสอบเข้าทางด้านหน้านางทั้งเสียวทั้งจุกสะท้านทั้งหน้าหลัง เมื่อเห็นว่าหลิวเฉินคังขยับตัวไปนั่งบนที่นั่งอย่างผ่อนคลายก็ส่งสายตาหวานมองไปยังเขาอย่างยั่วยวน“คุณชายใหญ่ข้ายังไม่ได้กินน้ำท่านเลย”“ปากเจ้าบวมหมดแล้วพักก่อนเถิด”“ข้ายังไม่อิ่ม คุณชาย อ่ะ... ซี๊ด! ข้าอยาก... กิน... น้ำท่าน”“พี่ใหญ่ท่านเข้ามาเถิด เหน

ลู่ฟางหรงเดินทอดน่องอยู่ในเรือนโมลี่ เรือนพักที่ฮูหยินหลิวยกให้เป็นเรือนของนาง ใบหน้าหวานเช่นผู้เป็นพี่สาวมีอารมณ์เบื่อหน่ายฉายชัด นี่นับเป็นวันที่สามแล้วที่พี่สาวของนางแต่งเข้าสกุลหลิวและตัวนางก็ต้องย้ายติดตามพี่สาวมา หรือกล่าวให้ถูกก็คือย้ายติดตามพี่สาวและบิดา เพราะบิดานางเองก็แต่งเข้ามาเป็นนายท่านสกุลหลิวเช่นกัน เพียงแต่แม้นางจะพอรู้ว่าหลังแต่งงานพวกเขาต้องเข้าหอกันแต่นี่ก็สามวันแล้วมิใช่ หรือเหตุใดพี่เขยทั้งสามจึงยังไม่ปล่อยพี่สาวนางออกมาจากห้องหออีก“แม่นางลู่ อาจารย์หวังมารอท่านที่ศาลาแล้วเจ้าค่ะ”“ท่านพ่อของข้าเล่า”“เอ่อ... นายท่าน... ตั้งแต่เมื่อวานเย็นก็ยังไม่ออกมาจากเรือนนอนฮูหยินหลิวเลยเจ้าค่ะ”สาวใช้เอ่ยบอกด้วยท่าทางเคอะเขิน ลู่ฟางหรงถอนหายใจยาวอย่างไร้คำพูด ก็ผู้ใดใช้ให้บิดาของนางส่งตัวพี่สาวเข้าหอเสร็จก็ลากฮูหยินหลิวเข้าเรือนนอนของนางต่อหน้าผู้คนกันเล่า ยามนี้นอกเรือนสกุลหลิวล้วนเล่าขานกันสนุกปากว่าพวกนางสกุลลู่ล่อลวงสกุลหลิวตั้งแต่มารดายันบุตรชายหึ! ผู้ใดล่อลวงผู้ใดกันแน่ ท่านพ่อของนางพึ่งหายป่วยลงจากเตียงได้สามวันฮูหยินหลิวก็บุกไปหาถึงเรือน ปากก็บอกว่ามาเจรจาทาบทามสู่

"ข้าไม่ใช่คนยึดติดกับพิธีการ แม่นางลู่ลุกขึ้นมาเถิด"ลู่ฟางหรงได้ยินคนตรงหน้าเอ่ยเช่นนี้ในใจที่เศร้าหมองเมื่อครู่ก็พลันสดใสขึ้นมาบนใบหน้าจึงมีรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า"เป็นสตรีมิควรยิ้มกว้างจนเกินไป"ยามได้ยินคำตำหนิของบุรุษตรงหน้าลู่ฟางหรงก็พลันหุบยิ้มเม้มริมฝีปากในทันที หวังซินหยางเห็นท่าทางไร้เดียงสาของนางแล้วก็อดที่จะยกมุมปากอีกครั้งไม่ได้ "อาจารย์ข้าผิดไปแล้ว แต่หรงหรงเป็นเด็กดีขอเพียงเป็นคำสั่งสอนของท่านเรื่องใดใดข้าล้วนเชื่อฟังเจ้าค่ะ"ลู่ฟางหรงเอ่ยบอกเสียงหนักแน่น ตัวนางเติมโตมาโดยไร้มารดาเรื่องมารยาทของสตรีเหล่านี้ไหนเลยจะเข้าใจ อาจารย์หวังเป็นบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นยอดบัณฑิตที่แม้แต่องค์รัชทายาทก็ยังยกย่องให้เกียรติ เช่นนี้แล้วหากมีเขาคอยชี้แนะย่อมนับเป็นวาสนาของนาง ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรนางจะไม่มีวันยอมปล่อยอาจารย์รูปงามของตนไปแน่"เรื่องมารยาทเหล่านี้ข้าเป็นบุรุษมิสะดวกจะเอ่ยปาก...""แต่ข้าสะดวกเจ้าค่ะ"หวังซินหยางเอ่ยไม่ทันจบประโยคลู่ฟางหรงก็เร่งเอ่ยพร้อมกับวางมือเล็กลงบนหลังมือของอีกฝ่าย คิ้วเข้มของหวังซินหยางพลันขมวดเข้าหากันแน่น เป็นที่รู้กันว่าเขามิชื่นชอบให้ผู้ใดถูกตัวโ