ลู่ฟางหรงนั่งรอผู้เป็นอาจารย์มาร่วมหนึ่งชั่วยามแล้ว สายลมยามบ่ายพัดผ่านเบาๆชวนให้รู้สึกหนักหนังตา ไม่นานนักร่างบอบบางก็เริ่มเอนเอียงสุดท้ายจึงขยับตัวไปนั่งชิดต้นเสาเอนศรีษะพิงหลับไปหวังซินหยางกลับมาถึงจวนบ่าวหน้าเรือนก็รายงานว่าลู่ฟางหรงมารอพบเขาอยู่ที่ศาลาปีกขวา หวังซินหยางถอนหายใจยาวคราหนึ่งก็สะบัดชายเสื้อหมุนกายเดินไปยังศาลาปีกขวาของจวน เพียงแต่ยามที่เดินมาถึงหน้าศาลาคิ้วเข้มก็พลันขมวดเข้าหากันแน่น สายตาคมมองเด็กสาวตรงหน้าที่ยามนี้นอนกางแขนกางขาอยู่กลางศาลาด้วยความขุ่นเคืองในใจ ก่อนจะตวัดตาคมส่งสายตาขับไล่บ่าวชายออกไป ไร้มารยาท ไม่สงวนท่าทีหวังซินหยางขบกรามข่มโทสะในใจก้าวเดินมาหยุดกลางศาลาข้างร่างเล็กที่หลับสนิทใช้เท้าสะกิดที่ขาเล็กเบาๆอย่างหงุดหงิด โดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนบนพื้น ทว่าขณะที่เขากำลังคิดตำหนิอีกฝ่ายในใจไม่ทันระวังตัวขาเล็กๆก็ยกขึ้นเตะบริเวณข้อพับหลังเข่า ร่างสูงพลันเซถลาล้มทับร่างเล็ก ใบหน้าคมแนบชิดบนอกอิ่มนุ่มนิ่ม ทั่วทั้งร่างของหวังซินหยางพลันแข็งค้าง ลมหายใจติดขัด ไม่ทันตั้งสติเสียงอู้อี้เหนือศีรษะก็ดังขึ้น"อาจารย์ท่านทับนมข้า"อาจารย์ท่านทับนมข้า เสียงแผ่วเบาข
Dernière mise à jour : 2026-04-20
Se connecter
