《ยอดภรรยา 3 สามี 》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

"พี่รองท่านลงมือได้เลย"หลิวเฉินผิงมองกลีบกุหลาบสวยที่ผลิบานจนเห็นช่อเกสรก็ยกยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะเลื่อนนิ้วยาวลงสอดแทรกทั้งสองนิ้วเข้ากลางช่อเกสรในคราเดียว"อ่ะ!... ซี๊ด คุณชายสามปล่อยข้าก่อน ให้ข้าทำให้พวกท่าน อ่ะ..."“อ่า... น้องสามเจ้าทำได้ดีมาก เหนียงเหนียงข้าจะทำให้เจ้าสุขสมจนแทบขาดใจเลย”หลิวเฉินผิงเอ่ยชมผู้เป็นน้องก่อนเร่งจังหวะนิ้วยาวถี่กระชั้น ลู่ฟางหนียงก่อนหน้านี้ถูกคุณชายสามเล้าโลมจนร่างกายถึงขีดสุด ยามนี้ถูกคุณชายรองสอดนิ้วยาวโจมตีอย่างหนักหน่วงมีหรือจะต้านทานไหว "คุณชายรองหยุดก่อนข้าจะไม่ไหวแล้วข้าอยากกินท่าน อ่ะ...""น้องสามจับนางไว้ให้แน่น น้องรองอย่าหยุดมือ"ยังคงเป็นหลิวเฉินคังที่เอ่ยบอกผู้เป็นน้องทั้งสอง หลิวเฉินเลี่ยงใช้มือหนาข้างหนึ่งจับยึดมือเรียวมาไว้ที่กลางแผ่นหลังเล็ก ขณะที่มืออีกข้างจับยึดเอวบางดึงนางเข้าแนบชิดอกแกร่ง สองขาก็แยกขาเรียวที่พยายามจะขยับเข้าหากันออกเอาไว้ลู่ฟางเหนียงแม้ถูกจับยึดจนแทบขยับกายไม่ได้ ทว่าก็ยังคงเคลื่อนไหวเอวบางเข้าหานิ้วยาวของคุณชายรองหลิว หลิวเฉินผิงมองท่าทางของนางแล้วยกยิ้มสอดนิ้วยาวเพิ่มเข้าไปอีกนิ้ว"เหนียงเหนียงเจ้าชอบหรือไม่"ล

“น้องสามเจ้าจัดการเปิดเส้นทางรักของนางด้วยตนเองไปก่อน ข้าจะสั่งสอนนางสักรอบแล้วเราค่อยมาต่อท่าที่สามสิบเก้าพร้อมกัน”กล่าวจบหลิวเฉินคังก็จับเรียวขานางแยกออก ใช้สองมือกดสะโพกของนางลงพร้อมกับขยับเอวหนาเข้าโจมตีฝังตัวตนของเขาเข้าไปในกายนางจนสุดในครั้งเดียวยามท่านกำราบสตรีมิต้องใช้ความเร็ว แต่จงใช้ท่วงท่าที่หนักแน่นและเน้นน้ำหนักให้หนักหน่วง ข้ารับรองไม่เกินครึ่งเค่อพวกนางล้วนสิ้นฤทธิ์หลิวเฉินคังนึกถึงคำที่ท่านหมอซ่งเอ่ยชี้แนะแล้วยกยิ้มมุมปาก ครั้งนี้เขาไม่ได้เร่งจังหวะเช่นครั้งก่อนๆ ทว่าทุกครั้งที่โจมตีล้วนเน้นหนักไม่มีผ่อนแรงแม้เพียงนิด ลู่ฟางเหนียงถูกเขาใช้จังหวะที่ปลุกเร้าลึกซึ้งไหนเลยจะทนไหว แม้สองแขนจะยังโอบกอดต้นคอของคุณชายสามทว่ากลับขยับแอ่นอกอวบอิ่มบดเบียดอกแกร่งของคุณชายใหญ่ หลิวเฉินคังยกยิ้มพอใจเมื่อเห็นท่าทางเรียกร้องบดเบียดของนาง“คุณชายใหญ่ เร็วหน่อยเจ้าค่ะข้าใจจะขาดแล้ว”ลู่ฟางเหนียเอ่ยเรียกร้องอ้อนวอน หากแต่หลิวเฉินคังกลับยังคงไม่เร่งจังหวะ สายตาคมมองท่าทางราวจะขาดใจของนางเอ่ยอ้อนวอนร้องขออย่างพึงพอใจ แก่นกายร้อนถูกนางตอดรัดเร่งเร้าหากแต่ยิ่งนางตอดรัดเขายิ่งเน้นน้ำหนักจน

"เช่นนั้นเจ้าลองใช้ท่าที่หกดีหรือไม่"หลิวเฉินเลี่ยงที่เมื่อครู่แยกไปล้างตัวได้ยินผู้เป็นพี่ชายชี้แนะท่วงท่า ในแววตาคมก็พลันเปล่งประกายตื่นเต้นพยักหน้าถี่ระรัว ก่อนจะช้อนแขนแกร่งใต้ขาเรียวรับร่างบางเข้าอิงแอบแนบอกกำยำเดินไปที่โต๊ะตรวจงานของพี่ชาย ใช้มือข้างหนึ่งรวบเรียวขาสองข้างไว้ อีกข้างหนึ่งปัดทุกอย่างลงไปจากโต๊ะยาว ก่อนวางร่างที่อ่อนแรงลงยื่นบนพื้น กดทาบแนบลำตัวครึ่งบนของเขาและนางไว้บนโต๊ะยาว มือหยาบฉีกกระโปรงด้านหลังของนางเผยสะโพกและก้อนเนื้อขาวเนียนเย้ายวนตา มือหนาอดไม่ได้ที่จะลงแรงตีที่ก้อนเนื้อกลมทั้งสองข้าง"โอ๊ย!คุณชายสาม ข้าเจ็บเจ้าค่ะ"หลิวเฉินเลี่ยงยกมุมปากขึ้นยามได้ยินเสียงนางร้อง ออกแรงตีอีกสองสามทีจนก้อนเนื้อขาวขึ้นริ้วแดงจึงหยุดมือ ใช้สองขาแกร่งขยับแทรกเรียวขางามให้นางแยกขาออกเปิดทางให้เขาได้แนบชิด กดแก่นกายร้อนถูไถหยอกล้อกับก้อนเนื้อขาวทั้งสองก้อน"แม่นางลู่ เจ้าอยากให้ข้ามอบทายาทสกุลหลิวให้ หรืออยากให้ข้าช่วยเปิดเส้นทางด้านหลังอีกครั้ง""คุณชายสาม ข้าอยากได้บุตรจากท่านเจ้าค่ะ... ""เช่นนั้นข้าจะมอบให้เจ้าสักสี่ห้าคนดีหรือไม่"กล่าวจบหลิวเฉินเลี่ยงก็ใช้มือหนาจับยกสะโ

"เจ้าหิวน้ำหรือไม่"หลิวเฉินคังเอ่ยเสียงแหบพร่าก่อนจะตวัดลิ้นร้อนที่ใบหูเล็ก พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ มือหนึ่งเลื่อนมาโอบกอดบีบเคล้นอกอวบอิ่ม อีกมือขยับไปเค้นคลึงกลางกายสาว ยามหางตามองไปเห็นน้องชายสองคนตื่นตัวขึ้นมาอีกคราก็เอ่ยเย้าเสียงสดใส"น้องรอง น้องสาม พวกเจ้าป้อนน้ำนางสักรอบเป็นอย่างไร""คุณชาย ข้าหมดแรงแล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆเจ้าคะ"ลู่ฟางเหนียงเอ่ยอ้อนวอนเสียงเบาคล้ายคนละเมอ ครั้งนี้นางถูกคุณชายใหญ่ลงมือเคี่ยวกรำเน้นหนักจนสิ้นท่าไปร่วมสามครา นับรวมที่พวกเขาสามพี่น้องร่วมมือกันจัดการกับนางใช้ทั้งนิ้วมือนิ้วเท้ารวมกันก็ยังไม่พอ"ลู่ฟางเหนียงอีกรอบแล้วพวกข้าจะหยุดมือ"เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของหลิวเฉินคังนั้นทำให้ลู่ฟางเหนียงไม่อาจเอ่ยปฏิเสธได้อีก สุดท้ายริมฝีปากเล็กก็กลืนกินสายน้ำอุ่นไปอีกหลายอีก เช่นเดียวกับที่นางเองก็ป้อนพวกเขาไปหลายครั้ง เพียงแต่ อีกรอบ นั้นไม่มีอยู่จริง ลู่ฟางเหนียงได้แต่จดจำคำนี้ไว้เป็นคำต้องห้าม เพราะหลังจากที่คุณชายใหญ่กล่าวคำนี้ ถัดมาก็เป็นคุณชายรอง คุณชายสาม สุดท้ายพวกเขากล่าวกันคนละกี่ครั้งนางก็จดจำไม่ไหว จำได้เพียงในครั้งสุดท้ายนางถูกพวกเขาป้อนน้ำอึกใหญ่ทั้งสามท

ลู่ฟางเหนียงมองดูหลิวเฉินเลี่ยงและหลิวเฉินผิงที่สลับหมุนเวียนกันมาดูแลตนเองแล้วอดที่จะสงสัยไม่ได้ ทั้งที่เรือนพักหลังนี้เป็นของคุณชายใหญ่หลิวเฉินคังแต่หลายวันมานี้นางกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา“คุณชายเจ้าคะ เหตุใดข้าจึงไม่เห็นคุณชายใหญ่เลย”“พี่ใหญ่กำลังคุมงานสร้างเรือนหอ”สร้างเรือนหอ ยามได้ยินคำนี้ของคุณชายสามลู่ฟางเหนียงก็หวนคิดไปถึงหญิงสาวปริศนาที่หลิวเฉินคังเคยเอ่ยเรียกหา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกเจ็บปวดผิดหวังก่อตัวอย่างไร้เหตุผล หากแต่ยามตระหนักถึงสถานะของตนแล้วลู่ฟางเหนียงก็ได้แต่กลืนความเจ็บช้ำนั้นแล้วหันมายิ้มอ่อนโยนให้คนตรงหน้า“คุณชายตอนนี้ข้าสบายดีแล้ว พวกท่านไม่ต้องลำบากมาดูแลข้าก็ได้เจ้าค่ะ”“ข้าไม่ลำบาก อีกทั้งยังเต็มใจดูแลเจ้า”น้ำเสียงอ่อนโยนห่วงใยของหลิวเฉินผิงทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อครู่เบาบางลงไปถึงหกส่วน หากแต่ยามตระหนักถึงสถานะตนเองอีกคราความเจ็บปวดที่ลดลงก็เพิ่มเป็นทวีคูณหญิงสามัญเช่นนั้นจะคู่ควรกับพวกเขาได้อย่างไร เมื่อใดที่นางมอบทายาทสกุลหลิวให้ฮูหยินหลิวแล้วความสัมพันธ์เหล่านี้ก็คงถึงคราวสิ้นสุดมือบางเผลอยกขึ้นวางลงบนหน้าท้องของตน หลิวเฉิน