Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

“MISS DEMOR...”Magalang na ngumiti ang dealer habang itinutulak palapit kay Lucille ang mga chips na muli na naman niyang napanalunan.Lalong lumapad ang ngiti ng babae. Alam niyang siya pa rin ang magwawagi sa pagkakataong ito.“Sinabi ko naman sa inyo,” mayabang niyang sabi habang kinakamkam ang mga chips sa gitna ng mesa, “swerte ako ngayong gabi.”Nagkatinginan ang ilang manlalaro. “Parang hindi nauubos ang suwerte mo ah.”“Baka ikaw na ang bagong reyna ng casino.” Natatawang sabi ng isa.Lahat ng mga naroroon ay bago sa paningin ni Lucille. Si Bruno lang ang nagdala sa kanya dito, upang masubukan ang swerte sa kuta ng isang Roman Valezarte.Napatawa si Lucille.Hindi niya napansin ang mga makahulugang tingin ng mga tao sa paligid niya. Ang mga lihim na senyas ng mga mata at kamay.“Another round?” nakangiting tanong ng dealer. "Okay pa ba kayo, Miss Demor?"“Of course.”Agad siyang tumango. Mabilis pa sa alas kuwatro.Muling nagsimula ang laro.Deal.Deal.Deal.At gaya ng mga

"Ba-bakit ka narito?" tanong ni Bruno sa akin. Marahil, hindi niya inaasahan na matatagpuan niya ang isang tulad ko sa ganoong lugar.Hindi naman alam sa labas, na sumasali ako sa mga ganitong ilegal na gawain. Mas kilala ako, bilang isang cold hearted boss, na parang walang pakialam sa lahat ng bagay sa aking paligid.Mahinang mag isip ang taong ito. Hindi niya naisip, na sa lugar ng mga mayayaman, ganito talaga ang buhay. Literal na nakikiride lang siya sa buhay dito sa loob ng kuta ni Roman. Isang small time gold digger na nagtatapon ng pera."Pinagsasabihan mo ang asawa ko ng masasamang bagay. Kung anu ano ang lumalabas sa madumi mong bunganga. Masyado ka namang masamang mag isip. Kilala mo ba personally si Chantal?" tanong ko sa kanya. Habang nakatingin sa kanya paibaba. Sa aming posisyon, malalaman agad kung sino ang nasa itaas at kung sino ang hampas lupa.Napayuko si Bruno. Marahil ay hindi niya inaasahan na naroroon ako."Asawa ko siya!" sinipa ko siya sa balikat."Aaaah!" d

Nahintakutan si Lucille sa kanyang narinig. Nanginginig ang kanyang mga labi, at ang kanyang baba.Halos hindi na siya makagulapay sa sakit na kanyang nadarama, dahil sa pagkaputol ng kanyang dalawang daliri.Nakatitig siya sa akin, na tila ba kumukuha ng lakas para makapagsalita."Jeremiah.." mahina niyang sambit sa aking pangalan, "wala-- wala akong alam sa sinasabi mo.."Tumalikod ako ng bahagya, saka sinenyasan ko ang isa kong tauhan na suntukin siya sa panga."Aaaah!" sigaw niya sa tindi ng tama. Agad na dumugo ang kanyang pisngi. Napaubo pa siya dahil sa mga dugo na kanyang nalunok.Dahan dahan niya akong tiningnan. Puno ng sakit at galit."Jeremiah.. baka nakakalimutan mo, iniligtas ka ng tatay ko noon.. Siya ang nag alaga sayo noon. Namatay siya dahil sayo!" mahina ang kanyang tinig."Ang-- ang papa ko ang nagsakripisyo ng lahat.. nangako ka sa kanyang aalagaan mo ako.. anong ginagawa mo? wala kang utang na loob!"Napangisi ako, saka ko siya tinitigan, puno ng inis at poot."

POV: ChantalUMUWI kami ni Jeremiah sa kanyang condo. Nakita ko ang ayos ng kanyang garden. Maraming bulaklak doon, at may mga pagkain."Ano to?" kinikilig kong tanong sa kanya.Dahan dahan niya akong niyakap mula sa likod, saka ipinaton ang kanyang baba sa aking balikat.Kasabay niyon, ang pagtatanggal niya ng butones ng aking suot na top.Hinayaan ko lang siyang gawin ang kanyang nais.Maging ako, ay nasasabik na rin sa kanya."Ito.. dito.. dito tayo maglalaro ngayong gabi.."Ang kanyang tinig ay bahagyang may pagkapaos. Ang kanyang hininga ay lumalapat sa aking tainga na nagdulot sa akin ng kakaibang kiliti at kilabot.Matapos alisin ang buttones ng aking pang itaas, dahan dahan niya iyong hinubad.Hinalik halikan niya ang aking leeg ng tuluyan iyong mahantad.Sunod niyang inalis, ay ang suot kong bra.Inalis niya ang hook niyon, na nasa aking harapan, saka muli niya iyong inalis sa pagkakadikit sa akin.Sinapo ng kanyang dalawang kamay, ang aking dalawang malulusog na dibdib.Ang i

ya"BWESIT!" lalo na akong nainis, ng makita ko ang aking kotse. Flat iyon. Yung tipong flat na sinadya. May appointment pa naman ako kasama ang mga heads ng ospital. Hindi ako maaaring malate!Maya maya pa, narinig ko ang bahagyang pagtikhim sa aking likuran."Mukhang flat ang sasakyan mo. Eksakto.. alam mo bang off ko ngayon?" sabi niya sa akin.Kahit hindi ko siya kinakausap, patuloy pa rin siyang nagsasalita."Tsk.. flat.. flat talaga.." pero sa halip na nakatingin siya sa mga gulong, sa parteng dibdib ko siya nakatingin. "Flat."Agad akong namula, dala ng hiya at tindi ng galit. Pesteng lalaki to ah. Hindi naman ako ganoon ka flat! Maganda ang hubog ng katawan ko, lalo na ng balakang ko.. dibdib ko lang talaga ang medyo hindi malaki, pero hindi naman ako flat!Inirapan ko siya, saka ko kinuha ang aking phone. Mag bobook na lang ako ng grab, kaysa makausap at makasama ang walanghiyang ito.Subalit sampung minuto na, wala pa ring nakuha ng booking ko. Nag uumpisa na akong maasar ng