Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 157

MASAKIT ang buo kong katawan nang magising ako. Pakiramdam ko’y para akong binugbog nang paulit-ulit habang ako’y natutulog. Lalo na ang ibabang bahagi ng aking katawan—mahapdi, mabigat, at tila pinipiga mula sa loob.Ang ulo ko nama’y parang hinahati sa tindi ng sakit, habang ang aking baywang ay tila ba unti-unting binibiyak.Napangiwi ako habang pilit na iminumulat ang aking mga mata. Maging ang pagmulat ay tila ba napakahirap para sa akin.Maliwanag ang silid.Naamoy ko agad ang matapang na amoy ng gamot at disinfectant. Naroon pa rin ako sa ospital.Mabagal akong huminga habang pilit inaayos ang aking paningin.At doon ko nakita si Jeremiah.Tahimik siyang nakaupo sa tabi ng aking higaan.Mukhang ilang araw na siyang walang maayos na tulog. Gusot ang kanyang buhok, namumugto ang kanyang mga mata, at bakas sa kanyang mukha ang matinding pag-aalala. Halata na rin ang eyebags na tila ba naipon na dahil sa ilang araw na hindi pagkatulog.Ngunit nang mapansin niyang gising na ako, aga

“BABY, papasok na muna ako sa trabaho…”Mahinang paalam ni Jeremiah habang inaayos ang kuwelyo ng kanyang polo.Isang buwan na ang lumipas matapos mangyari ang lahat.Isang buwan mula nang mawala ang batang nasa sinapupunan ko.At isang buwan na rin akong unti-unting lumalayo kay Jeremiah.Tahimik lamang akong nakaupo sa gilid ng kama habang nakatanaw sa labas ng bintana. Kahit narinig ko ang kanyang paalam, hindi ko man lamang siya nilingon.Gaya ng nakasanayan nitong mga nakaraang linggo.Ngunit kahit paulit-ulit ko siyang hindi pinapansin, hindi pa rin nagbabago ang pakikitungo niya sa akin.Araw-araw siyang nagpapaalam bago umalis.Araw-araw din siyang umuuwi nang may dalang kung anu-ano—pagkain, gamot, stuffed toy, at kung minsan ay mga bulaklak.Napuno na ng tuyong bulaklak ang buong silid ko. Mga bulaklak na hindi ko man lamang hinawakan.Unti-unti na iyong nalalanta, katulad ng relasyong pilit naming binubuhay.“Lumabas ka naman kahit saglit,” muli niyang sabi habang marahang

ILANG araw nang hindi umuuwi si Jeremiah sa bahay.Ni isang mensahe ay wala akong natanggap mula sa kanya.Wala na ang mga pasalubong niyang madalas iuwi. Wala na rin ang simpleng pangungumusta na dati ay hinahanap-hanap ko ngunit hindi ko pinapahalagahan.Unti-unting nagsimulang sumikip ang aking dibdib.Nag-aalala na ako.Hindi ko alam kung nasaan siya.Hindi ko alam kung kumusta na siya.At higit sa lahat, hindi ko alam kung ano na ang nararamdaman niya matapos ang lahat ng masasakit na salitang ibinato ko sa kanya.Hindi na ako mapakali.Kailangan kong malaman ang katotohanan.Kailangan kong malaman kung nagkamali ba talaga ako.At ang sagot ay matatagpuan lamang sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.Sa hotel.Sa hotel kung saan aksidente akong nakapasok sa maling silid ilang buwan na ang nakalilipas.Mabilis akong naligo at nagbihis.Pagharap ko sa salamin, halos hindi ko nakilala ang sarili ko.Lumalim ang aking mga mata.Namayat ang aking mukha.At ang dating sakto kong palda

“UMALIS daw po agad si Madam pagkatapos niyang makita ang CCTV footage, sir,” balita ni Lionel sa kabilang linya. Halatang nagmamadali ang kanyang tinig. “Tiningnan ko po ang parking area. Wala na po roon ang sasakyan niya.”Bigla akong kinabahan.“Ano’ng ibig mong sabihin?” mariin kong tanong habang mahigpit na nakahawak sa cellphone.“Sinuri ko rin po ang CCTV footage sa parking area. May isang bagay po akong napansin na kakaiba.”“Ano iyon?”Sandaling natahimik si Lionel bago nagsalita.“Blind spot po ang daanang dinaanan ni Madam patungo sa parking ng hotel. Hindi malinaw ang kuha ng camera. Pero bago iyon, may nakita po akong kahina-hinalang detalye.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa aking katawan.“Anong detalye?”“Sir, iba po ang suot ng taong nagmaneho ng sasakyan ni Madam.”Napatuwid ako ng upo.“Ano?”“Opo. Nang dumating po si Madam sa hotel, malinaw sa CCTV na nakasuot siya ng puting blazer at itim na paldang hanggang tuhod. Pero nang may sumakay sa driver's sea