جميع فصول : الفصل -الفصل 150

Tahimik akong nakaupo habang pinagmamasdan sina Veronica. Kitang-kita ko ang nag-uumapaw na kademonyohan sa kanilang mga mata—parang mga asong sabik na sabik makakita ng dugo. Sa paraan pa lamang ng kanilang mga ngiti, alam kong iniisip nilang tuluyan na akong babagsak ngayong gabi.Ang akala nila, tunay ngang parurusahan ako ni Lolo George.Ang hindi nila alam, sila mismo ang unti-unting inilalapit ng matanda sa sariling kapahamakan.Napangiti ako nang bahagya.Mukhang magiging masaya ang gabing ito. Mas masaya kaysa sa inaasahan ko.“Senyor Smith…” malambing na sambit ni Veronica habang marahang humahawak sa braso ni Lolo George. Para siyang pusang nagpapa-cute upang makahingi ng pabor. “Maaari po ba akong makisali sa pagpaparusa?”“Aba’y siyempre naman!” masiglang tugon ng matanda. “Hintayin lang natin ang latigo upang mas maging kapanapanabik ang palabas. Excited ka na ba?”“Opo…” halos manginig pa sa pananabik ang tinig ni Veronica. “Matagal ko na pong pinapangarap na makaganti s

Umalingawngaw sa buong paligid ang nakakabinging tunog ng sirena ng ambulansiya at mga sasakyan ng pulisya. Sa gitna ng malamig at madilim na gabi, tila ba lalo lamang naging magulo ang eksena.Sunod-sunod na bumaba ang mga medic habang mabilis na naglalabas ng stretcher. Kumislap ang pula at bughaw na ilaw ng mga sasakyan, nagbibigay-liwanag sa wasak na kotse at nagkalat na mga piraso ng salamin sa kalsada.“Ano pong nangyari rito?” agad na tanong ng isang pulis kay Estella habang sinusuri ang paligid.Mabilis na nagpanggap na balisa si Estella. Nanginginig pa ang kaniyang mga kamay habang kunwari’y hirap magsalita.“Naku, officer…” nanginginig niyang sambit. “Naglalakad lang po kami ng anak ko rito nang makita naming bumangga ang sasakyang iyon. Mukhang nawalan po sila ng kontrol… Nag alala po kami, kaya medyo nakiusyoso kami sanangyari.”Nagkunwari pa siyang natatakot habang tumitingin sa duguang sasakyan.“Nakita naming may mga tao pa sa loob kaya agad kaming tumawag ng ambulansiy

“Ang kakapal ng mga mukha ninyo!”Halos mapunit ang lalamunan ko sa lakas ng sigaw habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa aking mga mata.“Pinaniwala ninyo akong kayo ang nagligtas sa akin! Na may utang na loob ako sa inyo!” nanginginig kong sigaw habang nakaturo sa pamilya ni Jansen. “Ginamit ninyo ang aksidente para mabitag ako! Ibinigay ko sa inyo ang lahat—pera, tiwala, tulong, respeto—dahil akala ko, utang ko sa inyo ang buhay ko!”Napasinghap ang ilang taong naiwan pa sa bulwagan habang nanginginig ako sa galit.“Tapos ngayon…” halos mawalan ako ng boses sa sobrang hinanakit, “malalaman kong kayo pala ang dahilan kung bakit namatay ang pamilya ko?!”Tahimik ang buong paligid.Walang ni isa mang nagtangkang magsalita.“Mga hayop kayo…” bulong ko habang tumutulo ang luha sa aking mukha. “Wala kayong awa…”“Chantal… Chantal, makinig ka…” umiiyak na sabi ni Estella habang paluhod na lumapit sa akin.Lumuhod siya sa harapan ko at mahigpit na yumakap sa aking mga binti na para ban

“Unahin mo si Veronica!”Halos mapunit ang lalamunan ni Estella sa pagsigaw habang nanginginig itong nakaluhod sa gitna ng bulwagan.“Siniraan ka niya sa akin!” mabilis nitong dagdag habang nakaturo kay Veronica. “Siya ang unahin mo!”“Ako agad?!” gulat at galit na sigaw ni Veronica. “Tita, ikaw kaya ang may sabi sa akin na ayaw mo kay Chantal!”Napapikit ako sandali habang pilit pinipigilan ang pagragasa ng emosyon sa dibdib ko.Sa kabila ng sitwasyon nila ngayon…Nagawa pa rin nilang magtaksilan.Nagawa pa rin nilang magsisihan.Nakakatawa.Pero higit sa lahat—Nakakadiri.Unti-unting bumalik sa isip ko ang mukha ng pamilya ko.Ang mga ngiti nila.Ang masasayang alaala naming magkakasama.At kung paano iyon nawala sa isang iglap dahil sa pamilyang nasa harapan ko ngayon.Sila ang dahilan kung bakit ako naulila.Sila ang dahilan kung bakit nasira ang buhay ko.At ngayon?Nagtuturuan sila na parang mga asong takot mamatay.“Veronica…”Agad siyang napatingin sa akin nang tawagin ko siy

Makalipas ang ilang araw matapos ang nangyari sa bulwagan, tuluyan nang kumalat ang balita tungkol sa pamilya nina Jansen.Hindi man inilabas sa media ang lahat ng detalye ng gabing iyon, sapat na ang mga ebidensyang hawak nina Jeremiah at Lolo George upang tuluyang mabuksan muli ang kaso ng aksidenteng ikinamatay ng pamilya ni Chantal.At sa pagkakataong iyon—Hindi na sila nakalusot.Maagang dumating ang mga pulis sa mansyon nina Jansen.Tahimik lamang na nakatayo si Jansen sa sala habang pinapanood ang mga pulis na isa-isang pumapasok sa kanilang bahay.Samantalang si Estella ay halos maglupasay sa iyak.“Huwag ninyo kaming hulihin!” sigaw nito habang yakap-yakap si Ramon. “Hindi namin sinasadya iyon!”Ngunit malamig lamang ang ekspresyon ng mga pulis.“Jansen Moore, Ramon Moore, at Estella Moore,” matigas na sabi ng hepe. “Inaaresto namin kayo dahil sa pagtatakip sa krimen, obstruction of justice, at iba pang kasong may kaugnayan sa pagkamatay ng pamilya Gray.”Parang nawalan n