Alle Kapitel von Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Kapitel 181 – Kapitel 190

"Are you with someone?" tanong ni Dahlia kay Lionel."Yeah, I'm with Eli.." tipid na sagot ni Lionel, hindi niya ako nililingon, at hindi rin niya nililingon si Dahlia. Nanatili siyang kumakain na parang wala siyang nakikita."Eli? asa in Elizza Delgado?" gulat na sagot ng babae."Hmm.." bahagyang tugon ni Lionel.Agad na umikot ang ulo ni Dahlia para hanapin ang Eli na sinasabi ni Lionel. Saan saan naghahanap ang kanyang paningin, habang ako naman ay nakasandal sa railings at pinapanood ang kanyang katangahan.Kumunot ang kanyang noo ng hindi makita ng mga mata ang expected niyang hinahanap. Tumawa pa siya ng bahagya."Wala naman akong nakikitang baboy dito," parang natural lang ang pagkakasabi niya ng mga bagay na iyon.Ibinaba ni Lionel ang kanyang hawak na kubyertos, saka tiningnan ang babaeng nasa harapan, "bakit? kural ba ito para makakita ka ng baboy dito?"Nawala ang ngiti sa labi ni Dahlia sa sagot na iyon ni Lionel. Parang bigla siyang napahiya.Nakakaaliw pagmasdan ang baba

HABANG nakahiga ako sa aking kama sa gitna ng gabi, dinalaw ako ng isang panaginip. Isang napakainit, nakakakaba, at katakam-takam na panaginip na tila totoong-totoo. Sa aking isip, buhay na buhay ang bawat pangyayari na parang gising na gising ang aking katawan. Sa tagpong iyon, biglang pumasok si Lionel sa aking silid.Dahan-dahan siyang lumapit at sumampa sa aking kama. Ang kutson ay lumubog sa kanyang bigat, isang pamilyar na bigat na matagal ko nang hindi nararamdaman simula noong magkahiwalay kami. Ang katawan ko naman ay nakikisama sa kanyang bawat galaw, tila sabik na sabik din sa kung ano ang kanyang gagawin. Walang pag-aalinlangan, agad niyang hinimas ang aking dibdib—pabitin, pabilog, at may kasamang banayad na diin na nagpatindig ng aking balahibo."Aaaah..." Isang malalim na buntong-hininga ang lumabas sa aking mga labi.Napakasarap sa pakiramdam. Matagal na akong walang karanasan sa pakikipagtalik simula noong nagwakas ang aming relasyon. Ang bawat hawak niya ay tila gam

"Oh, gising ka na pala, Eli..." nakangiting bati ni Lolo nang makita akong pababa ng hagdan. "Halika na, maupo ka rito at kumain na tayo."Nakasimangot akong nagmartsa papalapit sa hapag-kainan. Hinatak ko ang upuan at padarag na naupo sa kabilang panig ng mesa—kung saan sadyang katapat ko si Lionel. Pagkaangat ng aking tingin, nakatitig na siya sa akin na tila ba may kung anong nakatagong kahulugan ang kanyang mga mata. Bigla kong naalala ang malagkit na tagpo sa banyo kanina, kaya lalo akong naasar at napahiya."Ano na namang ginagawa ng lalaking 'yan dito?" pabalang kong tanong kay Lolo, sabay turo kay Lionel gamit ang aking nguso. "Ang yaman-yaman ng pamilya nila, wala ba silang pagkain sa sarili nilang bahay?""Ah, hindi naman sa ganoon, hija," natatawang pagtatanggol ni Lolo sa bisita. "Nais daw kasing ituloy ni Lionel ang kanyang pag-aaral ng medicine. Biruin mo, isang taon na lang pala ang kailangan niya para matapos iyon, pero hindi niya naituloy noon. Nag-aral kasi siya ng

Pakiramdam ko talaga ay matutuyuan na ako ng matres sa lalaking si Lionel. Sobrang nakakainis ang taong ito dahil wala siyang ibang ginawa kundi ang bumanat ng mga kalokohan araw-araw. Kung sa hayop lang, parang pusa siya na gustong-gusto ko nang iligaw sa malayong lugar, ngunit nakakaya pa rin niyang hanapin ang daan pabalik sa buhay ko.Pagbaba ko pa lamang ng aking sasakyan sa parking lot ng ospital, nakita ko na siyang nakatayo sa gilid at tila kanina pa ako hinihintay. Upang makaganti sa kanyang kakulitan, agad kong iniabot at ipinadala sa kanya ang mabigat kong bag."Oyan, dalahin mo para naman magkaroon ka ng kaunting kasilbi-silbi rito," utos ko sa kanya habang naglalakad nang mabilis."Yes, Boss!" sagot naman niya habang nagpupugay pa ang isang kamay saka siya nagpakita ng isang nakakalokong ngiti sa akin.Pagpasok na pagpasok namin sa malawak na lobby ng ospital, agad kong napansin na maraming tao ang napatingin sa aming dalawa. Hindi ko rin naman masisisi ang mga tsismoso a

Habang kumakain kami, hindi ko mapigilang mag-isip.Paano kaya kung bibigyan ko siya ng isa pang pagkakataon?Pwede pa kaya?Matapos ang lahat ng nangyari, kaya ko pa bang ibalik ang dating ako?Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.Tahimik lang siyang kumakain, parang walang mabigat na usapan na naganap sa pagitan namin. Ngunit ako, magulo pa rin ang isip ko.Marami pa akong gustong malaman.Marami pa akong tanong na matagal nang walang sagot."Noong nilapitan mo ako sa library..." maingat kong umpisa. "Ano bang naisipan mo noon?"Natigilan siya.Bahagyang bumagal ang kanyang pagnguya bago niya ako tuluyang nilingon.Parang hindi niya inaasahang iyon ang itatanong ko.Pagkatapos ng ilang segundo, napangiti siya.Iyong ngiting matagal ko nang hindi nakikita."Hmm..." mahinahon niyang sabi. "Sa totoo lang, curious na talaga ako sa'yo noon."Napakunot ang noo ko."Curious?"Tumango siya."Oo. Matalino ka kasi. Tahimik pero palaging nangunguna sa klase. At..." napangiti siyang muli, "cu