Lahat ng Kabanata ng Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Kabanata 171 - Kabanata 180

POV: Chantal"SAAN ba tayo pupunta?" tanong ko kay Jeremiah.Masakit pa ang buong katawan ko, kahit isang linggo na ang nakakalipas mula ng maganap ang mainit at maalab naming pagniniig. Tinotoo niya ang sinabi niya na hindi ako makakalakad."Basta.. " nakangiti niyang sabi.Siya ang nagmamaneho ng sasakyan. Dalawa lang kaming naroroon. Habang nagdadrive, nakahawak siya sa aking kamay.Ang sasakyan, ay bumabagtas sa kalsadang familiar sa akin.Lalo na akong namangha, ng pumasok iyon sa isang daan na may arko, at makita ko ang iba ibang musoleo ng mga namayapa na.Ang lugar na ito ay libingan ng aking mga magulang.Dinaig pa nito ang subdivision sa gaganda ng mga itinirik na bahay libingan."Bakit tayo.. andito?" Nagtataka kong tanong sa kanya. Ilang buwan na rin akong hindi nakakapunta dito. Malaki ang nagastos ko, para maipalibing ang aking pamilya sa marangyang libingang ito."Hindi ba, sinabi ko sayo na may sorpresa pa ako sayo?""Ahh.. sa sementeryo?"Natawa siya.Nagulat ako, pag

Habang dahan-dahan kaming bumababa ni Jeremiah sa hagdanan, hindi ko maiwasang kabahan. Pakiramdam ko ay may kung anong malaking sorpresa ang naghihintay sa akin sa ibaba. Halo-halo ang nararamdaman ko—excited, kinakabahan, at masaya. Ang tibok ng puso ko ay tila umaalingawngaw sa aking mga tainga sa bawat hakbang na aming ginagawa.Napansin kong mahigpit ang pagkakahawak ni Jeremiah sa aking kamay. Para bang ayaw niya akong bitawan kahit isang segundo. Nang lingunin ko siya, nakangiti lamang siya sa akin. Ang mga matang iyon ay puno ng lambing at tila may itinatagong lihim."Ano bang meron?" tanong ko sa kanya habang nakataas ang isang kilay.Ngumiti lamang siya."Konting hintay na lang, baby."Lalo tuloy akong naintriga.Pagdating namin sa ibaba, agad kong napansin ang nakabukas na malaking pintuan. Mula roon ay bumungad sa akin ang isang napakagandang tanawin.Nagkalat sa paligid ang mga talulot ng bulaklak. Mga rosas, lilies, at iba't ibang uri ng makukulay na bulaklak ang nakahim

Natatawa ako habang pinapanood ang katangahan ni Lionel. Kahit ang matandang kaharap niya ay halatang nahihirapang pigilan ang pagtawa habang nakatingin sa kanya.Paulit-ulit na umiikot ang ulo ni Lionel habang panay ang lingon niya sa iba't ibang direksiyon. Para siyang nawawalang bata sa gitna ng napakaraming tao."Akala siguro niya, makakaisa siya sa akin. Managinip siya!" nakangisi kong bulong sa sarili.Hindi na ako nagtagal pa roon. Tahimik akong lumayo at nakihalubilo sa ilan naming mga kakilala. Ayokong masira ang masayang gabi ko dahil lamang sa lalaking iyon. Matagal na akong natutong huwag hayaang kontrolin ng presensiya niya ang aking emosyon.Masaya ang naging takbo ng party. Punong-puno ng tawanan, musika, at masasayang kwentuhan ang paligid. Kahit minsan ay hindi ako lumapit sa harapan kung saan ginaganap ang mga palaro at programa. Bukod sa ayaw kong mapasama sa mga aktibidad, alam kong naroon si Lionel. Paminsan-minsan ay nahuhuli ko siyang palihim na sumusulyap sa di

MAGANDA ang gising ko nang umagang iyon.Dahan-dahan akong nag-unat ng mga braso at binti habang nakahiga pa sa aking malambot na kama. Pakiramdam ko ay napakahimbing ng aking tulog. Marahil ay dahil sa wakas, natapos na rin ang sunod-sunod na paghahanda para sa kasal ni Chantal.Ilang araw din akong halos walang pahinga sa pagtulong sa kanya. Bilang hipag niya, at nag iisang kapatid ni Jeremiah, gusto kong masigurong magiging perpekto ang pinakamahalagang araw ng kanyang buhay.Ngunit ngayong tapos na ang lahat, pakiramdam ko ay nabunutan ako ng tinik.Napangiti ako habang pinapatay ang aircon.Pagkatapos ay mabilis kong binuksan ang malaking bintana ng aking silid.Agad akong sinalubong ng malamig at sariwang hangin.Pumikit ako sandali at malalim na lumanghap.Napakasarap.Iba talaga ang pakiramdam kapag napapalibutan ng mga puno at halaman ang isang bahay. Ang amoy ng damo, ang preskong hangin, at ang banayad na ihip ng hangin ay parang gamot sa pagod na matagal nang nakabaon sa a

"Hindi? Hindi? Talaga ba?!"Halos manginig ang buong katawan ko sa sobrang galit.Sa bawat pagtanggi ni Lionel, lalo lamang akong naiirita.Pakiramdam ko, para niya akong ginagawang tanga."Sa tuwing nilalait ako ng mga kaibigan mo, hindi mo man lang ako ipinagtanggol!" sigaw ko. "Kahit minsan, wala kang ginawa! Nakikitawa ka pa sa kanila!"Bahagyang bumagsak ang kanyang mga balikat."Baka hindi ikaw ang pinag-uusapan namin noon..." mahina niyang sagot. "Hindi ganoon, Eli... hindi talaga."Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang kubyertos.Pagkatapos ay tumingin siya nang diretso sa akin.Ang mga mata niya ay puno ng lungkot.Ngunit sa mga sandaling iyon, wala akong pakialam.Hindi sapat ang lungkot para burahin ang sakit na iniwan niya."Maniwala ka man o hindi," patuloy niya, "hinanap kita."Napatawa ako nang mapait."Hinanap?""Oo."Tumango siya."Nang malaman kong kapatid ka ni Kuya Jeremiah, ginawa ko ang lahat para payagan akong magtrabaho sa ilalim niya."Nanatili akong tahimik.