All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 211 - Chapter 220

466 Chapters

Elizza 38: Parusa sa masasama

"Anong ibig sabihin mo, Kuya Jeremiah? Ano ba talagang nangyari kina Marcus?" tanong ko sa kabilang linya. Biglang nagbago ang pakiramdam ko. Nakaramdam ako ng matinding pag-aalala at kaba. Sa tono ng pananalita niya, parang hindi ko na kailangang maghiganti pa dahil may mas matindi nang gumagawa niyon para sa akin."Puntahan mo na lang ang mga kaibigan mo sa ospital. Ikumusta mo na lang ako sa kanila, ha?" sagot ni Jeremiah. Rinig ko ang tawa sa kanyang boses, ngunit halatang nang-aasar at may malalim na kahulugan ang tono niya.Matapos ang tawag na iyon, ibinaba ko ang aking telepono at huminga nang napakalalim. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng aking puso. Ano ba talaga ang totoong nangyari kahapon? Bakit ganoon na lamang siya magsalita? Parang may alam siyang hindi ko alam, at parang hawak niya ang buhay ng mga taong nanakit sa amin.Hindi ko na sinayang ang oras. Agad kong pinaandar nang mabilis ang aking sasakyan patungo sa ospital kung saan sila naroon. Habang nasa biyahe, hin

Elizza 39: Muling Paghaharap

Ilang linggo na ang nakalilipas mula nang magsimula akong mag-abang, ngunit wala man lang dumarating na Elizza. Araw-araw akong tumitingin sa malaking gate ng kanilang mansyon, umaasang makikita ko ang kanyang sasakyan o maririnig ang kanyang boses, ngunit laging katahimikan ang sumasalubong sa akin. Sa kabila nito, pinili kong huwag umalis sa kanilang napakalaking bahay. Narito lang ako, nagpapakumbaba at nagtitiis. Hindi ako lumalabas ng bakuran kahit kailan. Ang tanging ugnayan ko sa labas ay ang aking trabaho, kung saan nagrereport na lamang ako sa aming kumpanya sa pamamagitan ng mga video call upang hindi mapabayaan ang mga tungkulin ko roon. Ang buong buhay ko ay umikot na lamang sa apat na sulok ng tahanang ito, naghihintay sa kanyang muling pagbabalik.Kahit si Lolo George ay hindi rin ako tinatawagan o pinadadalhan ng mensahe. Sa nakalipas na mga buwan, tanging si Jeremiah lamang ang aking nakakausap. Napakayaman ng pamilya nina Jeremiah, at alam kong hindi nila kailangan ng

Elizza 40: Hinanakit ni Lolo

"Lolo..." bati ko sa kanya sabay ngiti. Subalit ang ngiting iyon ay pilit lamang, at ramdam ko ang panginginig ng aking mga labi dahil sa takot at kaba.Hindi man lang ako sinagot ni Lolo George. Hindi nagbago ang seryosong mukha ng matanda habang dahan-dahan siyang bumababa mula sa kanyang sasakyan. Nang makatapak sa semento, tuwid siyang tumayo na tila isang hukom na handang magparusa. May hawak siyang baston, at ang bawat hakbang niya patungo sa pinto ay may kasamang mabigat na awtoridad. Naglakad siya papasok sa loob ng kabahayan nang hindi man lang bumabati kahit kanino, tila ba walang nakikitang tao sa kanyang paligid. Ang kanyang mga mata ay nakatingin lang sa unahan, malamig at walang emosyon.Sumunod kaming lahat sa kanya, pumasok sa malawak at marangyang mansyon na binalot bigla ng nakabibinging katahimikan. Pagpasok sa loob, dire-diretso siyang tumuloy sa sala at naupo sa gitna ng malaking sofa. Ipinatong niya ang dalawang kamay sa kanyang baston at tumingin sa aming lahat.

Elizza 41: Masilayan kahit sa huling pagkakataon

"Lolo, wala po akong ginawang masama... hindi ko po gustong saktan siya..." mahina kong tugon. Halos pabulong ko lang itong nasabi habang sinusubukang ipagtanggol ang aking sarili. Nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso. Sobrang bilis, na tila ba gustong lumabas ng puso ko mula sa aking dibdib sa tindi ng kaba.Tumikhim nang napakalakas si Lolo George. Ang tunog na iyon ay bumasag sa katahimikan ng malawak na sala. Unti-unti siyang tumayo mula sa marangyang sofa at hinarap ako nang mas malapit. Humakbang siya palapit sa akin, at sa bawat yabag ng kanyang sapatos, parang lalong sumisikip ang aking paghinga. Ang kanyang mukha ay pulang-pula na sa galit at labis na hinanakit. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik habang nakatitig sa akin nang diretso."Wala kang ginawang masama?" galit niyang ulit sa aking sinabi. Ang boses niya ay gumuho sa apat na sulok ng silid. "Yung hindi mo pagsipot sa lunch date ninyong dalawa dahil mas inuna mo sila? Yung pakikipagkita mo sa ibang mga

Elizza 42: Ang Magarang Kasuotan

Pumalakpak si Lolo nang dalawang beses. Ang tunog ng kanyang palakpak ay umalingawngaw sa buong silid, parang kulog na nagpatalon sa natatakot kong puso. Pagkatapos niyon, isang matangkad na tauhan niya ang tahimik na lumapit mula sa gilid ng pinto. Walang ingay ang kanyang mga hakbang, parang isang multo. May dala-dala itong isang bagay na nakasabit at nakabalot sa isang itim na tela. Mukha itong isang mamahaling suit o pormal na kasuotan para sa isang mahalagang okasyon."Isuot mo iyan... pero mangako kang hindi ka gagawa ng kahit anong gulo roon," sabi ng matanda sa akin gamit ang seryoso at malamig na tono.Napatitig ako sa itim na tela. Sa bawat segundo na lumilipas, lalong bumilis ang tibok ng aking puso. Nararamdaman ko ang malalakas na kabog sa loob ng aking dibdib, parang gustong humubog ng pinto palabas ang puso ko. Ang kaba na kanina pa naroon ay biglang napalitan ng labis na pagkalito at matinding takot.Bakit kailangan kong magsuot ng pormal na damit para lang makita si E

Elizza 43: Naglalarong Senaryo

Burol o kasal?Iyon lang ang dalawang salitang paulit-ulit na tumatakbo sa aking isip. Parang isang sirang plaka na nagpapasakit at nagpapapukpok sa aking ulo. Burol o kasal? Kasal o burol? Ang dalawang salitang ito ay parang dalawang malalaking bato na umiipit sa aking puso hanggang sa hindi na ako makahinga.Nakakatakot na pangitain ang sumasagi sa aking isipan. Ang mga imaheng ito ay parang mga totoong multo na humaharap sa akin ngayon, nagtatawanan at tinatakot ang natitira kong lakas. Paano kung nawala na siya nang tuluyan? Paano kung patay na si Eli, kaya ganoon na lang ang galit nina Kuya Jeremiah kina Marcus? Kaya ba itim ang tela na nakabalot sa suit na suot ko? Kaya ba sinabi ni Lolo na huling pagkakataon na ito?Ang ideya na nakahiga si Eli sa loob ng isang malamig na ataul, habang suot ko ang pormal na damit, ay nagpadilim sa aking paningin. Pakiramdam ko ay nawalan ng kulay ang buong paligid. Parang guguho ang mundo ko, at ako ay malilibing nang buhay sa ilalim ng mga gum

Elizza 44: Libingan

ALAM na alam ko kung saan papasok ang sasakyang ito. Kahit ipikit ko ang aking mga mata, alam ko ang daang ito. Hindi ako maaaring magkamali. Ang bawat liko, ang bawat dambuhalang puno sa gilid ng kalsada, at ang malalaking bakal na pinto sa unahan ay pamilyar sa akin. Isa itong sikat at mamahaling himlayan ng mga mayayaman sa bansa. Tanging ang mga kilalang tao lamang at may malalaking pangalan sa lipunan ang may kakayahang mailibing sa ganito kagarbong lugar.Naalala ko bigla ang nakaraan. Noong magpropose si Kuya Jeremiah sa asawa niyang si Chantal para muli siyang pakasalan, dito iyon ginawa. Sa harap ng puntod ng mga magulang ng babaeng iyon. Kaya alam ko ang lugar na ito. Pero bakit kami narito ngayon?"Lolo?" Halos hindi na lumabas ang boses ko. Kumakabog ang aking dibdib na parang may martilyong pumupukpok sa loob. Nanginginig ang aking mga kamay habang nakakapit nang mahigpit sa aking pantalon. "A-ano pong ginagawa natin dito? Ba-bakit po tayo narito sa sementeryo?""Hmm... m

Elizza 45: Nasaan ako?

"Hindi na niya kinaya ang depression... hindi niya kinaya ang sakit at ang lahat ng gulo. Nagpakamatay siya," malamig na pagpapatuloy ni Lolo George.Ang bawat salita niya ay parang mabibigat na suntok na tumatama sa aking mukha at dibdib. Nagpakamatay siya. Nagpakamatay si Eli. Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umalingawngaw sa aking isipan, parang mga sumasabog na bomba na nagwasak sa natitirang bahagi ng aking buhay.Halos panawan ako ng bait sa narinig ko. Pakiramdam ko ay biglang nawala ang lahat ng tunog sa mundo. Ang iyak ng mga tao, ang tunog ng hangin, ang ugong ng sasakyan—ang lahat ay nawala at napalitan ng isang nakabibinging katahimikan. Biglang may isang milyong nagbabagang karayom na sabay-sabay na tumusok at sumaksak sa aking puso.Ang sakit ay napakatindi, isang uri ng sakit na hindi ko akalaing kayang maramdaman ng isang buhay na tao. Hindi ako makahinga. Ang aking dibdib ay sumikip nang husto, parang unti-unting dinudurog ang aking mga tadyang ng isang dambuha

Elizza 46: Mas malaking bangungot

Maraming tao sa lugar na iyon. Pagtingin ko sa labas ng bintana, nakita ko ang mga nagniningning na ilaw, ang magagandang dekorasyon na gawa sa mga mamahaling bulaklak, at ang mga taong nakasuot ng kanilang pinakamagagandang pormal na damit. May mga ngiti sa kanilang mga labi, mga tawanan na naririnig ko kahit sarado ang bintana ng sasakyan.Hindi ako maaaring magkamali. Hindi ito sementeryo, hindi ito libing. Dadalo kami sa isang kasal.Ngunit sa halip na gumaan ang aking pakiramdam, mas malala pa sa nakakatakot na bangungot ko kanina ang nararamdaman ko ngayon. Kung kanina ay natakot ako sa isiping patay na si Eli, ngayon ay mas pinapatay ako ng ideya na makikita ko siyang ikakasal sa iba. Ang kaba sa aking dibdib ay naging mas masakit, mas matalim, parang bawat segundo ay binabali ang aking mga buto."Lolo... si-sinong ikakasal?" naguguluhan, nanginginig, at natatakot kong tanong. Halos hindi ko mailabas ang hangin sa aking baga."Si Eli," kaswal niyang sagot. Simple lang ang pagka

Elizza 47: Ako na lang.. Sana.

Nasa gilid lang kami ng aking mga magulang. Nakatayo kami roon, nakikisalamuha sa karamihan ng mga tao, at katulad ng ibang mga seryosong bisita, hindi kami umuupo. Pakiramdam ko ay wala akong karapatang umupo. Pakiramdam ko ay isa lamang akong multo na napadpad sa isang lugar kung saan hindi ako nararapat.Ang higpit ng hawak nina Mama at Papa sa aking mga braso ay hindi nagbabago; parang mga rehas ng kulungan na pumipigil sa akin na gumalaw o huminga nang malaya.Nanlalambot na ang aking mga tuhod. Ang bawat kalamnan sa aking katawan ay tila nawalan na ng lakas at enerhiya dahil sa matinding kaba na kanina pa sumasakal sa akin. Nais ko nang maglupasay sa sahig. Nais ko nang lumugmok at umiyak na lamang doon hanggang sa maubos ang aking hininga, ngunit ang takot ko kay Lolo George at ang banta niya sa aking buong pamilya ang pumipigil sa akin. Kaya pinilit kong manatiling nakatayo, kahit na ang totoo ay gumigewang na ang aking buong katawan sa tindi ng nerbiyos.Ang aking paningin ay

...

20 21 22 23 24

...

SCAN CODE TO READ ON APP