Lahat ng Kabanata ng Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Kabanata 211 - Kabanata 220

Ilang linggo na ang nakalilipas mula nang magsimula akong mag-abang, ngunit wala man lang dumarating na Elizza. Araw-araw akong tumitingin sa malaking gate ng kanilang mansyon, umaasang makikita ko ang kanyang sasakyan o maririnig ang kanyang boses, ngunit laging katahimikan ang sumasalubong sa akin. Sa kabila nito, pinili kong huwag umalis sa kanilang napakalaking bahay. Narito lang ako, nagpapakumbaba at nagtitiis. Hindi ako lumalabas ng bakuran kahit kailan. Ang tanging ugnayan ko sa labas ay ang aking trabaho, kung saan nagrereport na lamang ako sa aming kumpanya sa pamamagitan ng mga video call upang hindi mapabayaan ang mga tungkulin ko roon. Ang buong buhay ko ay umikot na lamang sa apat na sulok ng tahanang ito, naghihintay sa kanyang muling pagbabalik.Kahit si Lolo George ay hindi rin ako tinatawagan o pinadadalhan ng mensahe. Sa nakalipas na mga buwan, tanging si Jeremiah lamang ang aking nakakausap. Napakayaman ng pamilya nina Jeremiah, at alam kong hindi nila kailangan ng

"Lolo, wala po akong ginawang masama... hindi ko po gustong saktan siya..." mahina kong tugon. Halos pabulong ko lang itong nasabi habang sinusubukang ipagtanggol ang aking sarili. Nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso. Sobrang bilis, na tila ba gustong lumabas ng puso ko mula sa aking dibdib sa tindi ng kaba.Tumikhim nang napakalakas si Lolo George. Ang tunog na iyon ay bumasag sa katahimikan ng malawak na sala. Unti-unti siyang tumayo mula sa marangyang sofa at hinarap ako nang mas malapit. Humakbang siya palapit sa akin, at sa bawat yabag ng kanyang sapatos, parang lalong sumisikip ang aking paghinga. Ang kanyang mukha ay pulang-pula na sa galit at labis na hinanakit. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik habang nakatitig sa akin nang diretso."Wala kang ginawang masama?" galit niyang ulit sa aking sinabi. Ang boses niya ay gumuho sa apat na sulok ng silid. "Yung hindi mo pagsipot sa lunch date ninyong dalawa dahil mas inuna mo sila? Yung pakikipagkita mo sa ibang mga

Burol o kasal?Iyon lang ang dalawang salitang paulit-ulit na tumatakbo sa aking isip. Parang isang sirang plaka na nagpapasakit at nagpapapukpok sa aking ulo. Burol o kasal? Kasal o burol? Ang dalawang salitang ito ay parang dalawang malalaking bato na umiipit sa aking puso hanggang sa hindi na ako makahinga.Nakakatakot na pangitain ang sumasagi sa aking isipan. Ang mga imaheng ito ay parang mga totoong multo na humaharap sa akin ngayon, nagtatawanan at tinatakot ang natitira kong lakas. Paano kung nawala na siya nang tuluyan? Paano kung patay na si Eli, kaya ganoon na lang ang galit nina Kuya Jeremiah kina Marcus? Kaya ba itim ang tela na nakabalot sa suit na suot ko? Kaya ba sinabi ni Lolo na huling pagkakataon na ito?Ang ideya na nakahiga si Eli sa loob ng isang malamig na ataul, habang suot ko ang pormal na damit, ay nagpadilim sa aking paningin. Pakiramdam ko ay nawalan ng kulay ang buong paligid. Parang guguho ang mundo ko, at ako ay malilibing nang buhay sa ilalim ng mga gum

"Hindi na niya kinaya ang depression... hindi niya kinaya ang sakit at ang lahat ng gulo. Nagpakamatay siya," malamig na pagpapatuloy ni Lolo George.Ang bawat salita niya ay parang mabibigat na suntok na tumatama sa aking mukha at dibdib. Nagpakamatay siya. Nagpakamatay si Eli. Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umalingawngaw sa aking isipan, parang mga sumasabog na bomba na nagwasak sa natitirang bahagi ng aking buhay.Halos panawan ako ng bait sa narinig ko. Pakiramdam ko ay biglang nawala ang lahat ng tunog sa mundo. Ang iyak ng mga tao, ang tunog ng hangin, ang ugong ng sasakyan—ang lahat ay nawala at napalitan ng isang nakabibinging katahimikan. Biglang may isang milyong nagbabagang karayom na sabay-sabay na tumusok at sumaksak sa aking puso.Ang sakit ay napakatindi, isang uri ng sakit na hindi ko akalaing kayang maramdaman ng isang buhay na tao. Hindi ako makahinga. Ang aking dibdib ay sumikip nang husto, parang unti-unting dinudurog ang aking mga tadyang ng isang dambuha

Nasa gilid lang kami ng aking mga magulang. Nakatayo kami roon, nakikisalamuha sa karamihan ng mga tao, at katulad ng ibang mga seryosong bisita, hindi kami umuupo. Pakiramdam ko ay wala akong karapatang umupo. Pakiramdam ko ay isa lamang akong multo na napadpad sa isang lugar kung saan hindi ako nararapat.Ang higpit ng hawak nina Mama at Papa sa aking mga braso ay hindi nagbabago; parang mga rehas ng kulungan na pumipigil sa akin na gumalaw o huminga nang malaya.Nanlalambot na ang aking mga tuhod. Ang bawat kalamnan sa aking katawan ay tila nawalan na ng lakas at enerhiya dahil sa matinding kaba na kanina pa sumasakal sa akin. Nais ko nang maglupasay sa sahig. Nais ko nang lumugmok at umiyak na lamang doon hanggang sa maubos ang aking hininga, ngunit ang takot ko kay Lolo George at ang banta niya sa aking buong pamilya ang pumipigil sa akin. Kaya pinilit kong manatiling nakatayo, kahit na ang totoo ay gumigewang na ang aking buong katawan sa tindi ng nerbiyos.Ang aking paningin ay