Lahat ng Kabanata ng Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Kabanata 231 - Kabanata 240

Katulad ng naunang laro, sa lakas ng palakpakan muling pagbabatayan ang magiging panalo.Nakakainis talaga.Hindi ko kailanman nagustuhan ang mga ganitong kaartehan sa mga kasal. Iyong tipong kailangan mong tumayo sa harap ng maraming tao habang pinagtitripan ka ng host at pinapanood ng lahat.Kung tutuusin, wala naman talaga akong balak sumali. Pero wala na akong magagawa.Napasubo na ako.At ang may kasalanan?Si Chantal.Napalingon ako sa direksyon niya at agad ko siyang nakita kasama si Jeremiah.Pareho silang nakangiti. Masayang masaya.Hindi.Mali.Pareho silang nakangising parang mga kontrabidang nagtagumpay sa kanilang masamang plano.Pumapalakpak pa ang dalawa.Todo suporta.Todo sigaw.Parang hindi nila ako kaibigan kundi isang contestant sa noontime show.Nang magtagpo ang aming mga mata, kumaway pa si Chantal sa akin. Hindi niya alam na magkakilala kami ni Ephraim, at kinaiinisan ko ang lalaking iyon ng husto. Ayoko pa naman sa mga palikero."Go, Leila!"Nginitian ko siya

"Attorney, hindi ba si Sir Ephraim ang tipo mo?" nakangiting tanong ng host."Hindi." Mabilis ang sagot ko. Bakit naman ako magsisinungaling? Huh! wala siyang pag asa sa akin! "Walang kahit isang katangian niya ang tipo ko."Biglang umingay ang buong venue."Ayyy!""Defense agad!""Objection sustained!"May ilan pang napahampas sa mesa sa kakatawa.Akala ng karamihan ay nakikipagbiruan lang ako.Pero ang totoo?May laman ang sinabi ko. Hindi talaga siya ang tipo ko. Kaya noon pa man, kinalimutan ko na ang nararamdaman ko sa kanya.Hindi ko gusto ang mga lalaking masyadong friendly sa lahat ng babae.Hindi ko gusto ang mga lalaking parang may fan club saan man magpunta.At higit sa lahat...Ayoko ng katulad ng tatay ko. Ayoko ng mahilig sa babae. Bilang miyembro ng isang broken family, iyon ang pinakahuling bagay na ayaw kong mangyari sa akin, ang masaktan ako.Napatingin ako kay Ephraim. Nakangiti pa rin siya. Pero sa unang pagkakataon ngayong gabi, may kakaiba sa ngiti niya. Nakaanga

Napabuntong-hininga ako at sandaling tumingin sa paligid.Nagkakanya-kanya nang grupo ang mga bisita. Tapos na ang party, kaya may iba iba ng topic ang lahat.May nagkukuwentuhan.May nagsasayaw.May abala sa pagkuha ng litrato.May kumakain pa rin.Kaya itinuro ko ang isang bakanteng mesa sa gilid. Mukhang masaya din naman na magkwento, matagal tagal na naman iyon. Isa pa, baka mawalan na kami ng oras sa isa't isa, dahil may mga asawa na sila."Umupo kaya tayo."Agad namang sumunod sina Chantal at Eli.Mukhang sabik na sabik silang makarinig ng kuwento. At habang nakaupo kami, napailing ako. Mukhang wala na talaga akong kawala.Kaya nagsimula akong ikuwento ang mahabang kasaysayan namin ni Ephraim Delgado. At kung paano niya winasak ang puso ko, sa panahong may pagtingin ako sa kanya.*******************NAKATUNGANGA ako noon sa bintana ng aming classroom habang pinapanood ang mga estudyanteng naglalaro ng volleyball sa court.Isa iyon sa mga requirement ng aming university. Kailang

"Ah..." napatango si Chantal habang nakikinig sa aking kuwento. Bakas sa kanyang mukha ang pag-unawa. "May karapatan ka naman palang magalit ng ganoon, Leila. Kung ako ang nasa kalagayan mo, baka mas matindi pa ang maging reaksyon ko.""Oo nga, Leila," pagsang-ayon naman ni Eli na nakaupo sa tabi namin. Umiling-iling pa siya na tila naiinis din. "Loko talaga itong si Ephraim. Hindi niya man lang iniisip ang mararamdaman mo bago siya gumawa ng mga ganyang bagay."Bumuntong- hininga ako at naramdaman ko na naman ang pamilyar na kirot sa aking dibdib. "Naiinis ako, dahil nga sa lahat ng pinagdaanan ng mama ko noon. Bata pa lang ako, nakita ko na kung gaano siya nasaktan at nahirapan dahil sa ginawa ng papa ko. Ayokong magaya sa kanya. Alam niyo naman 'di ba? Iniiwasan mo na nga na mapunta sa isang lalaking ganoon ang ugali, tapos ang unang lalaki na minahal mo sana, ay katulad pa rin pala ng papa mo."Natahimik ang dalawa kong kaibigan. Alam nilang sensitibong paksa sa akin ang aking pam

Habang nag-uusap kaming dalawa sa sulok ng wedding hall, unti-unti kong nalaman ang kanyang buong pinagmulan. Ikinuwento niya na galing siya sa isang napakayamang pamilya. Pero sa likod ng karangyaan ng kanilang angkan, may madilim na katotohanan—marami silang magkakamag-anak na nag-aagawan at nag-aaway para lang sa mamanahing kayamanan.Dahil ayaw ni Fonze ng ganoong klaseng gulo, gumawa siya ng sarili niyang diskarte. Nagtayo siya ng sarili niyang kompanya at negosyo sa construction upang hindi na umasa sa anumang mamanahin mula sa kanyang mga magulang. Habang nakikinig ako sa kanya, hindi ko mapigilang humanga. Kahit may kayabangan siya, may paninindigan siya sa buhay at talagang kahanga-hanga ang kanyang sipag."Sayang nga eh. Sana talaga sumali ako doon sa laro kanina kung alam ko lang na ikaw ang mananalo," nakangiti niyang sabi habang umiiling-iling pa na tila nanghihinayang. "Kung sumali ako, siguradong ako ang makakakuha ng premyo at ako ang makakasama mo sa biyahe.""Ang yab