All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 201 - Chapter 210

240 Chapters

Elizza 28: Nasaan si Lionel?

"Dok..."Isang nurse ang nadatnan ko sa labas ng pinto.Agad nawala ang ngiti sa aking mga labi.Ang pananabik na nararamdaman ko kanina ay mabilis na napalitan ng pagkadismaya. Bahagya akong napasimangot at napakunot ang noo.Mukhang napansin iyon ng nurse.Bahagya siyang natigilan at tila kinabahan nang makita ang aking ekspresyon.Marahil ay hindi niya inaasahang ganoon ang magiging reaksyon ko, lalo na't kanina lamang ay maganda ang aking mood."Do-Doktora..." mahina niyang sabi. "Dinalhan ko po kayo ng pagkain. Birthday ko po kasi ngayon."Bahagya siyang yumuko at iniabot sa akin ang isang malinaw na bento box.Napatingin ako roon bago muling tumingin sa kanya.Agad kong naalala na wala naman siyang kasalanan.Ngumiti ako nang bahagya."Happy birthday," sabi ko. "At salamat dito."Sandali akong nag-isip bago muling nagsalita."Pasensya ka na kung napasimangot ako. Medyo pagod lang talaga ako."Agad siyang ngumiti."Okay lang po, Dok. Naiintindihan ko po."Tumango siya."Sige po,

Elizza 29: Galit

HINDI ko na nagawang kumain. Lumipas ang tanghalian, at ngayon ay alas-tres na ng hapon. Ang sikmura ko ay hindi naghahanap ng pagkain, kundi ng hustisya at kasagutan.Masyado na akong stressed. Punong-puno na ang utak ko sa mga posibleng senaryo, ngunit sa kabila ng nag-aalab kong pagod, nahihiya pa rin akong kulitin si Jeremiah para lang hanapin ang walanghiya kong boyfriend. Pakiramdam ko ay nagiging pabigat na ako, pero ang kawalan ng malay sa kung nasaan ang lalaking nagbuhos sa akin ng matatamis na salita ay unti-unting pumapatay sa natitira kong pasensya.Pagsapit ng hapon, sa wakas, kusa ring tumunog ang aking telepono. Ang mismong kapatid na kanina ko pa iniisip ang nasa kabilang linya."Sis..." ang tinig ni Jeremiah ay nag-aalinlangan. May panginginig sa boses niya, tila ba diring-diri o natatakot sa kung ano ang nalaman niya at ayaw niyang sabihin sa akin ang katotohanan."Ano?" mariin kong tanong sa kanya, bawat titik ay may kalakip na diin. Ang hawak ko sa telepono ay hal

Elizza 30: Ako ang Baboy na pinag uusapan niyo!

Malalakas ang tawanan sa loob ng VIP room na iyon. Kahit nakasara ang pinto, dinig na dinig ko ang usapan nila buhat sa labas. Bawat salita na lumalabas sa mga bibig nila ay parang kutsilyo na sumasaksak sa puso ko, pero hindi ako naiiyak. Nag-aapoy ako sa galit."Totoo ba ang sinasabi ni Dahlia na doktor na si Eli?" ang tinig na iyon ay kay Marcus. Isa siya sa pinakawalang-kwentang kaibigan ni Lionel. Isang tambay na walang ibang alam gawin kundi sumama sa agos."Oo raw... Pumayat na raw ang baboy na 'yun, pero sabi ni Dahlia, mas maganda pa rin siya," sagot ni Benedict sabay tungga ng alak sa kanyang baso. Naririnig ko pa ang pagkauntog ng yelo sa baso niya."Paano kapag nalaman ni Lionel na pinagtulungan natin siyang i-set up dito?" tinig naman iyon ni Harry. May kaunting takot sa boses niya, pero nangingibabaw pa rin ang yabang."Ano ba kayo," boses naman iyon ng isang babae. Mukhang isa sa mga bayarang babae na kasama nila. "Kaibigan tayo ni Lionel, at hindi niya tayo kayang sakt

Elizza 31: Umaapaw na galit

"Elizza?!" gulat na sigaw ni Marcus nang mamukhaan ang mukha ko sa ilalim ng kaunting ilaw ng VIP room. "Anong ginagawa mo rito? Paano ka—"Hindi ko na siya pinatapos magsalita. Ang galit sa dibdib ko ay hindi na kasya. Itinaas ko ang hawak kong baseball bat at buong lakas kong ihinampas iyon sa lamesang salamin sa harap nila.CRAAASHH!!Nabasag ang makapal na salamin sa libo-libong piraso. Tumalsik ang mga baso ng alak, mga bote, at mga platito sa sahig. Sumigaw ang mga babae sa matinding takot at mabilis na nagsiksikan sa pinakasulok ng sofa. Ang tatlong lalaki naman ay napaatras, ang mga mukha ay pumuputi na sa takot dahil sa gulat. Walang sinuman sa kanila ang nag-akala na ang dating tahimik at sunod-sunuran na Elizza ay tatayo sa harap nila ngayon na parang isang mamamatay-tao."Ngayon, tingnan natin kung sino ang tatawa," sabi ko. Ang boses ko ay mababa, malamig, at nanginginig sa matinding poot habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Marcus. Ang galit ko ay tuluyan nang su

Elizza 32: Nilampaso si Dahlia

Tiningnan ko ang mga babae na nakasiksik sa sofa na ngayon ay umiiyak na rin sa takot. Nanginginig ang kanilang buong katawan habang nakatingin sa akin na tila nakakita ng isang halimaw."Huwag kayong kikilos kung ayaw ninyong maranasan ang ginawa ko sa tatlong ito," malamig kong babala sa kanila. Ang boses ko ay walang buhay, parang galing sa ilalim ng lupa, na mas lalong nagpatakot sa kanila. Agad silang tumango nang mabilis at nagtakip ng kanilang mga mukha, pilit na nagtatago sa sulok ng sofa.Humarap ako kay Marcus na nanginginig at dumu-dugo ang mukha sa sahig. Walang awa kong itinapak ang aking mabigat na sapatos sa kanyang dibdib, na nagpaimpit ng isang malakas na daing mula sa kanya. Dinagdagan ko pa ang diin nito hanggang sa marinig ko ang kakaibang tunog ng kanyang mga buto."Huwag kang aalis diyan, Marcus. Magtutuos pa tayo pagkatapos ko sa loob. Subukan mong tumakas at sisiguraduhin kong hindi ka na muling makakalakad," banta ko sa kanya bago ko siya iniwan.Nilagpasan ko

Elizza 33: Masamang balak

POV: LionelPakiramdam ko, pagod na pagod ako. Ang aking katawang lupa ay parang may mabigat na bagay na nakadagan kaya hindi ko maigalaw nang maayos ang aking mga kamay at paa. Ang bigat ng aking ulo, at tila umiikot ang buong paligid kahit nakapikit ako. Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata upang tignan ang aking kinaroroonan. Sumalubong sa akin ang pamilyar na tanawin. Asul ang pintura ng kisame, at kumbinasyon ng light blue at gray naman ang pader ng silid na aking nagisnan.Nasa sarili ko ba akong silid? Paano nangyari iyon? Paano ako nakauwi rito sa bahay?Sinubukan kong alalahanin ang mga huling nangyari bago ako nawalan ng malay. Ayon sa huli kong natatandaan, inihatid ko sa ospital si Eli. Pagkatapos ko siyang maihatid nang ligtas sa kanyang tungkulin, nagtungo agad ako sa aking opisina para asikasuhin ang ilang mga mahahalagang papeles. Subalit, habang nasa daan ako, nakatanggap ako ng isang tawag mula kay Marcus. Nakiusap siya nang husto. Nakiusap ang aking mga dating

Elizza 34: Ang Kinatatakutan ni Lionel

"Para sa bagong simula ng ating barkada at para sa iyong tagumpay!" sigaw muli ni Marcus, sabay salo sa aking baso upang muling lagyan ito ng alak.Hindi ko alam na sa likod ng mga ngiting iyon, may madilim silang plano. Habang pinaliligiran nila ako ng mga matatamis na salita at mga pekeng papuri, unti-unti na pala nila akong itinutulak patungo sa isang malaking bitag na matagal na nilang inihanda para sa akin. Ang kanilang mga paumanhin ay isa lamang palang palabas upang makuha muli ang aking tiwala at mapababa ang aking depensa upang maisakatuparan ang kanilang maitim na balak.At ngayon, nagising ako rito sa aking silid na walang kaalam-alam kung ano ang eksaktong nangyari matapos kong maubos ang huling baso ng alak na ibinigay nila. Ang huling alaala ko na lamang ay ang tawa ni Marcus habang tinatapik ang aking likod, at ang biglang pagdilim ng aking paningin. Ano ang ginawa nila sa akin habang ako ay walang malay? Ano ang binalak ng mga hayop na iyon?Habang pilit kong inaayos a

Elizza 35: Umalis si Eli

"Hindi po pumasok si Dok..."Parang bombang sumabog sa tainga ko ang sinabi ng guard pagkarating ko sa ospital. "Noong umalis po siya kahapon na parang galit, hindi na po siya bumalik.""Kahapon? Umalis siyang... parang galit?"Naulit ko ang tanong niya dahil biglang umikot ang paningin ko. Ang puso ko ay nagsimulang tumibok nang napakabilis at napakalakas, parang lalabas sa dibdib ko. Ramdam ko ang lamig na gumagapang sa buong katawan ko. Natatakot ako. Natatakot ako sa susunod na sasabihin ng guard."Opo. Naka-body suit po siya, at sumakay sa big bike ni Mr. Smith. Hindi po siya nagsasalita. Mukhang bad trip po talaga..." naiiling na sagot ng lalaki sa akin.Hindi ako makahinga nang maayos. Nanginginig ang mga kamay ko kaya mabilis ko itong isiniksik sa bulsa ko para hindi mapansin ng guard."Nitong nakalipas na buwan po kasi," patuloy niya, "madalas niya kasama ang asawa ng kapatid niya. Tapos po, lagi sila sa gym. Noon, kapag may umaaway kay Doktora Delgado, tahimik lang siya. Per

Elizza 36: Matinding poot ni Lionel

"Sir, ipinasarado po ang bar na ito, kahapon lang."Isang guard ang biglang humarang sa harap ko. Nanigas ako sa aking tatayuan habang nakatingin sa paligid. May mga dilaw na cordon o police tape na nakatali sa mga poste, nakabakod sa mismong pintuan ng Bar."Bakit? Anong nangyari?" Naguguluhan kong tanong, pero ang totoo, may kakaibang kaba na namumuo sa tiyan ko. Kahapon lang, bukas pa ang lugar na ito. Dito ako mismo nagpunta kahapon para makipagkita sa kanila. Ngayon, sarado na at may guwardiya pa? Biglaan naman yata. Hindi normal ang ganito."Marami daw pong ilegal na gawain sa loob, sir, at kulang daw po sa permit," sagot ng guard habang patingin-tingin din sa paligid."Nasaan ang may-ari? Si Marcus Ordaneta? Nasaan siya?!" Medyo tumaas ang boses ko. Nararamdaman ko na ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Hindi ito dahil sa pagod, kundi dahil sa takot. Takot na baka may hindi magandang nangyari na hindi ko alam."Ah, nasa ospital po sila ngayon, sir. Si Mr. Marcus pati 'yung mga

Elizza 37: Tulong ni Jeremiah

"Kuya Jeremiah, kailangan ko ng tulong mo!" inis kong sabi, habang nanggigigil ako kakapindot sa aking cellphone.Wala na akong ibang mapagpipilian. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakahawak sa manibela ng kotse, gamit ang isang kamay para idikit ang cellphone sa tainga ko. Si Jeremiah na lang ang pag-asa ko. Kailangan kong malaman kung nasaan ang kapatid niya.Kailangan niyang malaman ang katotohanan. Hindi pwedeng masira lang nang ganoon kadali ang lahat ng pinaghirapan ko! Isang buwan akong nagpalatigo at humarap sa parusa kay Jeremiah para lang pumayag siyang makalapit muli ako kay Eli. Tiniis ko ang lahat ng sakit. Tapos ngayon, dahil lang sa mga walang-hiya kong dating kaibigan, mababalewala ang lahat? Maglalaho na lang na parang bula si Eli?"Hindi! Hindi ako papayag!" sigaw ko sa loob ng kotse.Ang ring ng phone ay tumunog... At muling tumunog... Hanggang sa namatay ang tawag.Ramdam ko ang malamig na pawis na pumatak mula sa aking noo. Mas lalong bumilis ang tibok ng

...

19 20 21 22 23 24

SCAN CODE TO READ ON APP