All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 441 - Chapter 450

Bago ako tuluyang bumalik sa safehouse, dumaan muna ako sa isang kilalang flower shop sa lungsod. Gusto kong sorpresahin si Gia. Gusto kong makita ang maliwanag niyang ngiti na agad na nagpapakalma sa bawat pagod at bigat na nararamdaman ko. Sa loob ng tindahan, agad na nakawala ng aking atensyon ang isang natatanging basket of fuzzy wire flowers. Napakaganda at napakapino ng pagkakatagpi ng bawat petal; ginawa ito sa paraang mukhang totoong-totoo ngunit kailanman ay hindi malalanta. Katulad ng pagmamahal ko kay Gia— hindi malalanta, hindi masisira...Paglabas ko ng flower shop, dumaan din ako sa isang sikat na bakeshop upang bilhan siya ng kaniyang paboritong strawberry shortcake. Alam kong matutuwa ang aking asawa at ang maliit na buhay na nag-uumpisang lumago sa kaniyang tiyan.Ipinasok ko na ang mga binili ko sa backseat ng aking sasakyan at paalis na sana ako nang biglang mag-vibrate ang aking personal na telepono. Naka-flash sa screen ang pangalan ng isa sa mga pinakamataas at p

"Wow, doktora... napakahaba naman ng monologue mo," dahan dahan at tila naaawang tugon ko habang nagpapakawala ng isang maliit na buntong-hininga. "Ilang gabi mo bang pinraktis 'yang speech mo sa harap ng salamin? Nakakaawa ka naman pala. Ang dami mong titulo, ang dami mong pera, ang taas pa ng pinag-aralan mo... pero bakit ganoon?"Inilapit ko ang aking mukha sa kaniya at ibinaba ang aking boses nang patuya."Sa kabila ng lahat ng doctorate degree at yaman mo... ako pa rin ang pinakasalan. Ako pa rin ang dinala sa safehouse. At ako pa rin ang tanging babaeng hinahawakan niya gabi-gabi habang ikaw... nakatayo lang diyan, nanggigigil at desperadang magmakaawa ng pansin ng asawa ko."Bahagya kong inayos ang aking buhok at itinaas ang aking mga kilay. "Parang sa mga teleserye ko lang 'to ah... 'yong kontrabidang matanda na madaming pinag-aralan, pero sa huli, luhaan at matandang dalaga pa rin dahil hindi kailanman naging option ng bida. Sayang ang lisensya mo, doktora. Mukha ka pa nam

POV: RenataHindi ako nakahuma. Nanatili akong nakatayo sa gitna ng silid habang ang buong katawan ko ay nanginginig sa matinding galit, hiya, at pagkapikon. Ang mga salita ng bastos at dukhang artistang ito ay parang mga karayom na paulit-ulit na tumutusok sa aking dignidad.Subalit habang pinagmamasdan ko ang kaniyang nakalolokong ngiti, pinilit kong kalmahin ang aking sarili. Hinding-hindi ako papayag na matalo ng isang tulad niya.Pumikit ako nang mabilis at pumasok sa aking isipan ang mga alaala namin ni Crisostomo. Bata pa lang kami, magkasama na kami. Ako ang nakakilala sa kaniya bago pa man siya naging isang tanyag na Prosecutor. Ako ang nakasama niya sa kaniyang mga tagumpay at kabiguan. Ako ang pamilya niya. Sa lalim ng aming pinagsamahan at sa haba ng mga taong nagdaan, alam kong ako at ako pa rin ang kakampihan ni Crisostomo.Matagal akong naghintay. Isinakripisyo ko ang aking kabataan at ang aking buong buhay sa pag-asang balang araw ay makikita rin niya ako bilang higit

Naguumapaw na ang galit sa aking buong pagkatao. Ang bawat ugat sa aking leeg at noo ay tila sasabog na sa matinding presyon ng pait at pagkapikon. Ang mukha ko ay nag-aapoy sa matinding hiya, ngunit hindi ako ipinanganak para magpatalo. Ako si Dr. Renata Fuentebella—isang babaeng sanay makuha ang lahat ng kaniyang gustuhin sa pamamagitan ng kaniyang talino, yaman, at kapangyarihan. Hinding-hindi ako titiklop sa harap ng isang hamak at basurang artistang katulad nito.Inipon ko ang lahat ng natitira kong lakas, mabilis kong pinatigas ang aking mukha, at pilit na itinayo ang aking bagsak nang pride. Humarap ako sa kaniya nang may nanlilisik at mabalasik na mga mata."Akala mo ba ay natatakot ako sa 'yo, Gia?" malamig, nanginginig, ngunit puno ng banta kong wika habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. "Tingnan mo muna ang kasaysayan bago ka magmalaki sa akin. Wala na si Aila, 'di ba? Naitaboy ko siya! Naitaboy ko ang babaeng 'yon na nagsilbing linta sa buhay ni Crisostomo sa

Bahagyang bumaba ang nakataas kong mga braso, ngunit nanatiling nakahawak ang dalawa kong kamay sa bakal na baseball bat. Ang init sa aking magkabilang pisngi ay tila lalong nagmarka sa bawat segundong lumilipas, at ang mabigat kong paghinga ay sabay sa panginginig ng aking buong katawan sa matinding galit.Mabilis na nagbago ang reaksyon sa mukha ni Crisostomo mula sa matinding pagkagulantang patungo sa nag-uumapaw na pag-aalala. Mabilis siyang humakbang patungo sa gawi ni Hector at walang pasintabi niyang itinulak sa dibdib ng tauhan ang hawak niyang bouquet at ang mamahaling cake box."Hawakan mo 'to!" mabilis at mabalasik niyang utos kay Hector bago tuluyang nagtatakbo patungo sa kinaroroonan ko.Nang makalapit siya sa akin, pinalibutan ng kaniyang mga kamay ang hawakan ng baseball bat na hawak ko. Dahan-dahan ngunit mariin niya itong ibinaba at inalis sa aking mga kamay, bago marahas na itinapon ang bakal sa gilid na lumikha ng malakas na kalansing sa sahig."Gia... Oh God, wh