All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 11 - Chapter 20

เฟยหมิงมองภรรยาไม่คิดห้ามปรามหรือแก้ต่างนอกจากยกมือดึงภรรยาให้นั่งลงครั้งนี้ครอบครัวของเขาทำเกินไปมากจริง ๆ ถึงขั้นตัดช่องทางทำมาหากินของเขา คงไม่พ้นอยากให้เขาลำบากจนต้องซมซานขอกลับเข้าตระกูลเฟยอี้หนิงมองสีหน้าลำบากใจ ไม่พอใจ และโมโหของผู้ใหญ่ทั้งสอง ในหัวคิดว่าจะทำอะไรดีเพื่อช่วยแก้ไขสถานการณ์ที่ครอบครัวกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้วันนี้ท่านพ่อออกไปหางานไม่ได้ พรุ่งนี้ก็คงจะเหมือนกัน ในเมื่อตระกูลเฟยใช้อำนาจของท่านปู่ทวดลงดาบไม่เหลือช่องทางทำมาหากิน อย่างนั้นแล้วการจะหางานทำคงเป็นไปได้ยากทางที่เหลืออยู่ตอนนนี้คงมีแค่การขึ้นเขาไปหาของป่า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีของวิเศษให้เก็บมากพอสำหรับครอบครัวสามคนหรือไม่โลกนี้คือโลกฝึกปราณลำพังความสามารถของบิดามารดาเมื่อเทียบกับตระกูลใหญ่ ๆ แล้วไม่ถือว่าโดดเด่นอะไรนัก กดข่มได้แค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น หากอยากจะยืนหยัดอย่างเข้มแข็งทั้งสองคนต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ ซึ่งการจะเลื่อนระดับฝึกปราณเงินเป็นส่วนประกอบที่สำคัญมาก[ตรวจพบความมุ่งมั่นของผู้ใช้งาน ระบบเปิดใช้งานภารกิจ][ภารกิจแรกจากระบบ : ขึ้นเขาค้นหาของป่า ขจัดปัญหาปากท้องของรางวัลเมื่อสำเร็จภารกิจ : โอ

เด็กสาวจ้องมองหน้าจอสี่เหลี่ยมขยับมือจิ้ม ๆ อะไรบางอย่างบนอากาศ เข้าถึงช่องรายการร้านค้า ขยับมือเลื่อนหน้าจอหาสิ่งที่ต้องการ‘หินวิญญาณระดับหนึ่งคุณภาพสูง ราคาหนึ่งตำลึง ดอกเหมยวิญญาณ ระดับหนึ่งคุณภาพสูง ราคาหนึ่งตำลึง โอสถเพิ่มกายเนื้อระดับหนึ่งคุณภาพสูง ราคาสองตำลึง หืม? ทำไมถึงมีแค่โอสถกายเนื้อระดับหนึ่งที่สามารถซื้อได้ ส่วนโอสถชนิดอื่นตรงช่องเลือกซื้อสินค้าเป็นสีเทาล่ะ?’ เฟยอี้หนิงสงสัยแต่เลือกปล่อยผ่านไปก่อน เพราะตอนนี้เรื่องสำคัญคือการยืนยันความสามารถ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ไว้หาคำตอบภายหลังหลังเด็กน้อยตรวจดูราคาแล้วพบว่าราคาสินค้าถือว่าไม่เลว เฟยอี้หนิงจึงพยักหน้าพึงพอใจหันมาเอ่ยถามมารดา “ท่านแม่ราคาหินวิญญาณระดับต่ำคุณภาพสูงหนึ่งก้อนราคาเท่าใดหรือเจ้าคะ”เหมยซีไม่เข้าใจว่าลูกน้อยถามถึงราคาหินวิญญาณด้วยเหตุใดแต่ก็เอ่ยปากตอบ “หากคุณภาพสูงราคาจะอยู่ที่ก้อนละหกตำลึงเงิน คุณภาพขนาดกลางสี่ตำลึง คุณภาพต่ำสองตำลึง”อย่างนั้นแล้วไม่ใช่ว่าราคาหินวิญญาณในระบบถูกกว่ามากเลยหรือ?!จู่ ๆ เฟยอี้หนิงก็รู้สึกว่าการจะหาเงินไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่คิด ทว่าความสุขของนางก็อยู่ได้ไม่นานนักเมื่อคิดถึงความเ

“ท่านน้ากงเจ๋อพอจะพาข้าไปดูต้นข้าววิญญาณที่ครอบครัวท่านปลูกไว้ได้หรือไม่เจ้าคะ”“พาเจ้าไปดูแล้วข้าจะได้อะไร” พูดจบก็เหยียดหลังให้ตรง หลุบสายตาลงมอง มุมปากยกขึ้นท่าทางเจ้าเล่ห์เฟยอี้หนิงหน้าหงิก คนคนนี้กำลังแกล้งนางอยู่เห็น ๆ‘คิดว่าข้าจะยอมทำตามความต้องการของท่านหรือ ก็แค่พืชวิญญาณ ข้าลองไปค้นหาในร้านค้าระบบก็ได้’“ในเมื่อท่านน้าไม่เต็มใจให้ข้าดูข้าไม่ดูก็ได้เจ้าค่ะ หนิงเอ๋อร์ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” พูดจบก็ผงกหัวคำนับเล็กน้อย สาวเท้าผ่านตัวกงเจ๋อไปทันทีคุณชายใหญ่กงถึงกับหน้าเหวอไม่คิดว่าจะถูกเด็กน้อยคนหนึ่งโต้กลับได้เจ็บแสบขนาดนี้เขากระตุกยิ้มชอบใจหันขวับคว้าจับแขนเล็ก “แม่หนูน้อยแค่นี้ก็ขุ่นเคืองข้าแล้วหรือ ถึงอย่างไรเจ้าก็เรียกข้าว่าท่านน้าแล้ว เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปดูต้นข้าววิญญาณบ้านข้าก็แล้วกัน”เฟยอี้หนิงกระตุกยิ้ม ก็แค่นี้คิดจะมากลั่นแกล้งนางยังเร็วไปหลายสิบปี!!กงเจ๋อที่คิดจะแกล้งเด็กสาวข้างบ้านแต่นางกลับไปหลงกลถึงกับส่ายหัวยิ้ม ๆ มองบิดามารดาเฟยอี้หนิง“บุตรสาวของพวกท่านร้ายจริง ๆ อายุเท่านี้แต่กลับไม่พลาดตกเป็นรองผู้ใหญ่เลยสักครั้ง”เห็นนัยน์ตาอีกฝ่ายมีแต่ความเอ็นดู ทั้งสองคนจ

เดินทางขึ้นเขากันมาประมาณสองเค่อ ในที่สุดเนินสูงก็กลายเป็นพื้นดินกว้างไม่ค่อยลาดชันเท่าใดนัก“เดินหาของป่ากันแถวนี้แล้วกัน ขึ้นเขาไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้ว”เฟยอี้หนิงพยักหน้า นางเคยอ่านเจอว่าในโลกฝึกปราณลึกเข้าไปในป่ามักจะมีของวิเศษมากกว่ารอบนอก แน่นอนว่าอันตรายก็มากกว่ารอบนอกเช่นเดียวกันตอนนี้พ่อกับแม่ยังไม่ถือว่าแข็งแกร่งมากนักระวังความปลอดภัยเอาไว้สักหน่อยเป็นดีทั้งสามคนแยกกันหาเป็นสองทาง เฟยอี้หนิงเดินมาทางซ้ายพร้อมกับมารดา ขณะที่เฟยหมิงเดินแยกไปอีกทาง นัดแนะกันว่าอีกหนึ่งชั่วยามให้มาเจอกันตรงจุดเดิม“หนิงเอ๋อร์ลูกคิดจะมาหาอะไรหรือ” จำได้ว่าสาเหตุหลักที่ขึ้นเขามาเป็นเพราะลูกน้อย เหมยซีจึงเอ่ยถามเพื่อที่จะสามารถช่วยตามหาของที่ลูกน้อยต้องการได้“ยังไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ภารกิจบอกแค่ว่าของดี”เฟยอี้หนิงกล่าวจบก็หยุดเดิน ขยับมือกลางอากาศสองสามครั้ง ฉับพลันสายตาที่มองเห็นทุกอย่างปกติพลันเปลี่ยนไปนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของนางมีแสงสีทองอ่อนเคลือบเบา ๆ ภาพตรงหน้าที่เคยสดใสพลันเปลี่ยนเป็นขาวดำส่องสะท้อนเข้าสู่นัยน์ตาเฟยอี้หนิงกวาดมองรอบตัว ดวงตาวิญญาณที่เช่าผ่านระบบมามีประโยชน์ไม่น้อยเลยจริง ๆ ช่ว

“ท่านพ่อทำอะไรไม่ขุดดินต่อแล้วหรือเจ้าคะ?” เอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ ทว่าพริบตาต่อมาดวงตากลมโตของเฟยอี้หนิงก็ต้องเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นเถาวัลย์หลายสายแทรกผ่านพื้นดินด้านล่างขึ้นมาแล้วเจาะทะลุดินลงไปอีกครั้ง กวาดเอาดินด้านล่างขึ้นมากองด้านบน“ท่านพ่อเก่งมากเลยเจ้าค่ะ ทำอย่างนี้ก็ได้ด้วย!” ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ จ้องมองเถาวัลย์ตรงหน้าด้วยอย่างตื่นเต้นแม้ในใจจะรู้อยู่แล้วว่าโลกฝึกปราณมีเรื่องเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นได้มากมาย แต่นางที่เคยใช้ชีวิตธรรมดาในห้องสี่เหลี่ยมตลอดหลายปี วันหนึ่งได้มาสัมผัสเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ด้วยตาตนเองย่อมไม่มีทางอดใจไม่ให้รู้สึกตื่นเต้นประหลาดใจได้อยู่แล้วหลังจากนี้ตนก็จะสามารถทำเหมือนท่านพ่อได้ใช่หรือไม่ ถ้าสามารถใช้พลังปราณทำอะไรก็ได้ตามใจต้องการเร็ว ๆ ก็ดีสิ“หนิงเอ๋อร์ชอบใจขนาดนั้นเลยหรือลูก”“เจ้าค่ะ หนิงเอ๋อร์อยากทำอย่างนี้ได้บ้าง”เหมยซียิ้มบ้าง “ไว้กลับถึงบ้านแม่จะสอนลูก”“จริงหรือท่านแม่? หนิงเอ๋อร์ก็จะทำเหมือนท่านพ่อได้ใช่ไหมเจ้าคะ”“ตอนนี้ลูกกลายเป็นผู้ฝึกปราณแล้ว แค่พยายามขึ้นอีกนิดก็ทำเหมือนท่านพ่อได้แล้ว”“หนิงเอ๋อร์จะตั้งใจเรียนเ