All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 31 - Chapter 40

“พวกท่านไม่รู้หรือ การเข้าบ้านผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการบุกรุก”ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้นสองแม่ลูกที่ถือวิสาสะเข้ามาในบ้านคนอื่นก็หันมาทันทีพวกเขาตวัดสายตามองมาด้วยแววตาไม่พอใจนัก แต่ไม่นานอาการไม่พอใจในดวงตาก็หายไป“เจ้ารองพูดอะไรอย่างนั้น ถึงอย่างไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เจ้าจะใจแคบกับคนกันเองไปทำไม” เป่ยอี้เอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจในการกระทำของบุตรชาย“นั่นสิน้องรอง กว่าท่านแม่จะเลี้ยงเจ้าให้โตมาอย่างทุกวันนี้ ยากลำบากมากขนาดไหน เจ้าที่เป็นลูกควรพูดจาดี ๆ กับท่านถึงจะถูก”เฟยหมิงหันมาหาภรรยา ยื่นลูกน้อยให้ภรรยาเป็นคนดูแล เมินน้ำเสียงสั่งสอนของเฟยหยวนเฟยหยวนถูกน้องชายเมินรู้สึกโมโหขึ้นมาแต่ยังพยายามอดกลั้นอาการไม่พอใจเอาไว้หันมาพูดกับมารดา “ท่านแม่เด็กคนนั้นคือคนที่ลูกพูดถึงขอรับ หลานสาวของท่าน”เป่ยอี้เห็นแล้วนางสังเกตเห็นเด็กน้อยในอ้อมกอดลูกชายตั้งแต่พริบตาแรกที่เข้ามา พอเห็นว่าเด็กที่ตนเคยนึกรังเกียจชิงชังกลับมามีชีวิตปกติแล้วในใจนางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ถึงกระนั้นความรู้สึกไม่พอใจก็ไม่ได้หายไป“เฟยหมิงไม่คิดจะแนะนำแม่ให้ลูกสาวลูกรู้จักหน่อยหรือ ถึงอย่างไรแม่ก็ได้ชื่อว่าย่าขอ

แกว๊ก !!ไม่ทันแล้ว เฟยหมิงหยุดการกระทำของเฟยอี้หนิงไม่ทันแผ่นกระดาษในมือถูกฉีกขาดเป็นสองส่วน ฉับพลันโซ่พันธนาการก็พุ่งออกมาจากกระดาษเข้าจู่โจมเป่ยอี้หญิงสูงวัยตื่นตระหนกไม่อาจปัดป้องการโจมตีได้ทัน ทั้งลูกชายและนางต่างถูกโซ่พันธนาการกระชากให้คุกเข่าลง“เด็กสารเลวเจ้าทำอะไรข้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!” เป่ยอี้ทั้งอับอายและโกรธแค้น จ้องเด็กน้อยตรงหน้าแววตาโกรธเกรี้ยวทว่าสายตาดุดันของนางกลับไม่อาจสร้างความหวาดกลัวให้เฟยอี้หนิง เด็กน้อยย่างเท้าเข้าใกล้เงยหน้าจ้องมอง“ท่านย่าตอนนี้อายุท่านก็มากแล้ว อย่าได้เทียวไปสร้างความรำคาญใจให้ใครอีกเลยนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นแล้วท่านอาจจะไม่ได้ตายตามอายุขัยแต่จะสิ้นใจเพราะสาเหตุอื่น”“เจ้า! เจ้าแช่งข้า!”สายตาเย็นเยียบดุจทะเลเหนือจ้องมอง มุมปากเหยียดยิ้มเป็นเส้นตรง “ข้าหาได้แช่งท่าน เพียงกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง”“เจ้า! เจ้า!” เป่ยอี้พูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองเด็กหน้าขนตรงหน้าสายตาเกลียดชัง พยายามดิ้นให้หลุดจากโซ่ตรวนพันธนาการ แต่ยิ่งดิ้นรนขัดขืนมากเท่าไร โซ่ตรวนยิ่งรัดร่างกายนางแน่นขึ้นเท่านั้น“ท่านแม่ ช่วยข้าด้วยขอรับ ข้าเจ็บเหลือเกิน” เฟยหยวนอ้อนวอนขอ

“เด็กน้อยใช้สิ่งที่ข้าให้ไปอย่างดีเลยนะ” น้ำเสียงหยอกเย้าคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู เฟยอี้หนิงค่อย ๆ ขยับเปลือกตาเปิดขึ้นจึงพบว่าตรงหน้าคือเพดานห้องหลังหนึ่ง เมื่อหันหน้ามองตามเสียงถึงพบว่าข้างกายมีหญิงสาวในชุดสีขาวอมชมพูสะอาดตากำลังเท้าแขนจ้องมองตนอยู่เฟยอี้หนิงกะพริบตาขึ้นลงสองสามครั้งให้ภาพตรงหน้าเด่นชัดขึ้น ครั้นรู้แล้วว่าภาพที่เห็นไม่ใช่ความฝันจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่ง“พี่สาวนางฟ้า นี่ข้า...ตายอีกแล้วหรือ”คนถูกเอ่ยถามถึงกับหลุดหัวเราะเอ็นดู ส่ายหัวไปมา “เจ้ายังไม่ตาย”“แล้วนี่คือ...” แววตาสงสัยกวาดมองรอบกายห้องนอนหรูหราตกแต่งสไตล์ยุโรปไม่เหมือนห้องนอนในบ้านหลังเก่าของนางเลยสักนิด อีกทั้งพอมองผ่านหน้าต่างไร้บานปิดออกไปก็พบลานกว้างซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์กำลังแข่งขันกันชู่ช่อบานสะพรั่งอวดความสวยตามพร้อมส่งกลิ่นหอมเบาบางลอยตามสายลมเข้ามาด้านใน“จะว่าอย่างไรดี มนุษย์อย่างเจ้าคงเรียกว่าสวรรค์กระมัง” น้ำเสียงยังคงสัมผัสได้ถึงความสุขเหมือนอย่างเคยคนถูกเรียกว่าพี่สาวนางฟ้าหยัดตัวลุกขึ้น ก้าวมายืนข้างหน้าต่าง หันหลังกลับมามองคนบนเตียง “ไม่อยากออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยหรือ อย่างไรหนึ่งวัน

“ระหว่างหลับไปเกิดอะไรขึ้นบ้างอย่างนั้นหรือ?” เหมยซีอ่านตัวอักษรบนกระดาษในมือลูกน้อย หันสายตามองหน้ากลมเล็กเฟยอี้หนิงพยักหน้าขึ้นลงรอฟัง“ช่วงที่หนิงเอ๋อร์กลับไปไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไรเกิดขึ้นมากนัก นอกจากช่างมาซ่อมแซมประตูบ้าน ร้านค้าเครื่องเรือนนำของมาส่งและหัวหน้าหมู่บ้านนำสัญญาซื้อที่มามอบให้”“ที่นา!” เฟยอี้หนิงตวัดเขียนอักษรเร็ว ๆ หันมาหามารดา“ใช่ ที่นา ตอนนี้บ้านเรามีที่นาเป็นของตนเองแล้วนะ” เหมยซียิ้มบางหลังได้เห็นรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายของลูกน้อยเฟยอี้หนิงหันกระดาษในมือกลับมา ขยับปลายพู่กันขีดเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษอีกครั้ง“ท่านแม่ ข้าอยากจะไปดูที่นา”“ได้สิ แม่จะพาเจ้าไปดูแต่ก่อนอื่นไปกินข้าวกันก่อน พ่อเจ้าคงทำกับข้าวเสร็จแล้ว”เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงักเร็ว ๆ สองสามครั้ง ขยับก้าวลงจากเตียง ยื่นมือมาหามารดาเหมยซียื่นมือให้ลูกน้อยจับจูงเฟยอี้หนิงยิ้มขบขันไร้เสียงสีหน้ามีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยความสุขวันเวลาสบาย ๆ อย่างนี้แหละที่นางเฝ้าฝันถึง หวังว่าต่อจากนี้จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกนะสองแม่ลูกเดินเคียงกันออกมานอกบ้าน ทันทีที่ก้าวผ่านประตูธรณีออกมาก็ได้กลิ่นหอมฉุยของอาห

“นี่คือเฟิ่งกู่นายช่างที่ข้าไปพูดคุยให้มาดูบ้าน”เฟิ่งกู่เป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่กำยำสมกับเป็นคนทำงานใช้แรง มัดกล้ามเขาใหญ่มาก ผิวคล้ำแดด สีหน้าแววตาดูใสซื่อ แผ่นหลังเหยียดตรงดูหนักแน่นเฟิ่งกู่ได้รับการแนะนำก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวค้อมหัวเล็กน้อยทำความเคารพเหมยซี “พี่สะใภ้ข้าเฟิ่งกู่ขอรับ”เหมยซีไม่คิดว่าจะถูกอีกฝ่ายเอ่ยเรียกเช่นนี้ถึงกับทำหน้าไม่ถูกไปชั่วขณะหันมองสามี“เฟิ่งกู่ถือเป็นคนคุ้นเคยของข้า รู้จักกันพอสมควร เรียกเจ้าว่าพี่สะใภ้ไม่แปลกอะไร”สามีพูดแล้วเหมยซีจึงไม่คิดมากพยักหน้าเข้าใจหันมองเฟิ่งกู่ “ในเมื่อเป็นคนคุ้นเคยสามีอย่างนั้นข้าเรียกเจ้าน้องเฟิ่งก็แล้วกัน”“เป็นเกียรติของข้าแล้วขอรับ” พูดออกมายิ้ม ๆ ก่อนจะหันสายตามองเฟยอี้หนิงในอ้อมแขนเฟยหมิง“นี่คงจะเป็นลูกสาวตัวน้อยของพี่เฟยสินะขอรับ เป็นเด็กน่ารักน่าเอ็นดูอย่างที่พี่เฟยชอบเล่าให้ฟังจริง ๆ”ไม่มีใครไม่ชอบที่คนอื่นเอ่ยชมลูกตนเอง หลังทั้งสองได้ยินสีหน้าจึงเบิกบานขึ้นหลายส่วน“ลูกข้าเป็นเด็กรู้ความจริง ๆ นั่นแหละ” เฟยหมิงเอ่ยยิ้ม ๆเฟยอี้หนิงเห็นแววตาและอาการหลงลูกของคนทั้งสองแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว หากปล่อยให้พูดคุยเรื