All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 21 - Chapter 30

“หนิงเอ๋อร์ลูกคิดจะขายผลึกวิญญาณสองก้อนที่เหลือจริง หรือ?” เฟยหมิงเอ่ยถาม“เจ้าค่ะ ตอนนี้บ้านเราขาดเงินต้องรีบหาเงินเข้ามาก่อน อีกอย่างภารกิจที่ลูกต้องทำคือการขจัดปัญหาปากท้องของครอบครัว ในเมื่อเป็นอย่างนี้ก็ช่วยไม่ได้ คงต้องขายออกไปก่อน ขายแล้วบ้านเราจะได้มีเงินมาซื้อของเข้าบ้านอย่างไรเล่าเจ้าคะ”ซ้ำราคาของหินวิญญาณในระบบเมื่อเทียบกับราคาหินวิญญาณในตลาดยังถูกกว่าตั้งหลายเท่า ขายผลึกวิญญาณสองก้อนนี้ออกไปแล้วเปลี่ยนเป็นเงินตำลึงมาซื้อหินวิญญาณในระบบยังจะได้รับหินวิญญาณมากกว่าอีกได้ประโยชน์กว่าเป็นไหน ๆมองลูกน้อยที่ยืนยันหนักแน่นเฟยหมิงและเหมยซีก็ไม่คิดเอ่ยปากคัดค้านความต้องการของลูกน้อย ถึงอย่างไรหินวิญญาณทั้งสี่ก้อนนี้ก็เป็นลูกน้อยที่หามาได้ แม้จะรู้สึกเสียดายแต่เหตุผลของลูกน้อยก็ฟังขึ้นครอบครัวเขาต้องการเงินจริง ๆ“ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ แม้จะขายไปแล้วก็ใช่ว่าจะหาคืนมาไม่ได้ ขอแค่ครอบครัวเรามีเงินมากพอย่อมสามารถซื้อหินวิญญาณพวกนี้ได้อีก”เฟยหมิงย่อตัวลงอุ้มลูกน้อยขึ้นกระซิบกระซาบถามเสียงเบา “ของวิเศษอีกอย่างที่พี่สาวนางฟ้ามอบให้ลูก วิเศษมากขนาดนั้นเลยหรือ?” กระทั่งสาม

“ท่านแม่ตอนนี้ไปขายผลึกวิญญาณได้แล้วใช่ไหมเจ้าคะ” ก้าวออกจากร้านไม่ทันไรเฟยอี้หนิงก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีนางกำลังตื่นเต้นคาดหวังกับการขายผลึกวิญญาณในครั้งนี้เป็นอย่างมาก คราแรกที่เห็นความครึกครื้นภายในตลาดค้าผลึกวิญญาณก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจมากแล้ว พอคิดว่าอีกไม่นานจะได้ไปนั่งขายผลึกวิญญาณบ้างเลือดในกายจึงสูบฉีดขึ้นมา ไฟในการค้าขายเพิ่มพูน!!“ลูกตื่นเต้นที่จะได้ไปขายผลึกวิญญาณมากขนาดนั้นเลยหรือ” เหมยซีเอ่ยถาม“เจ้าค่ะท่านแม่ แค่คิดว่าจะมีคนสนใจหินสองก้อนของบ้านเราหรือไม่ข้าก็ตื่นเต้นแล้วเจ้าค่ะ”“ในเมื่อหนิงเอ๋อร์ของพวกเราตื่นเต้นมากขนาดนี้ก็รีบไปกันเถิด ขายผลึกวิญญาณได้แล้ว ค่อยไปหาซื้อของเข้าบ้าน” เฟยหมิงเอ่ยเสริมเมื่อทั้งสามคนเห็นพ้องต้องกันก็เดินทางมุ่งหน้าสู่ตลาดผลึกวิญญาณทันที เนื่องด้วยตลาดค้าผลึกกับร้านที่พวกเขาไปขายพืชวิญญาณไม่ห่างกันมากนักเดินไม่กี่เฟิน[1]ก็มาถึงตลาดแล้วเฟยอี้หนิงกวาดตามองตาโตอย่างสนอกสนใจพลางมองหาที่ว่างพอจะใช้วางผ้าปูขายผลึกวิญญาณที่ได้มาวันนี้ไหน ๆ ผลึกวิญญาณของนางก็มีเพียงสองก้อนคงใช้เวลาขายไม่นานนักเมื่อพบจุดที่พอจะปูผ้าขายได้แล้วจึงจับจูงมือบิดามารดามาย

เฟยหยวนมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ “จะเป็นไปได้อย่างไร ไม่ใช่ว่านาง”“ไร้สติ ไม่มีสามจิตเจ็ดวิญญาณ เป็นตัวกาลกิณีที่นำแต่ความโชคร้ายมาให้” เฟยอี้หนิงเอ่ยต่อคำพูดของเขา เงยหน้าสบตาเขม็ง “เสียใจด้วยนะเด็กคนนั้นที่พวกท่านรังเกียจตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว แถมหลังจากนี้ยังจะมีชีวิตที่ดีกว่าพวกท่าน!”“หุบปาก! เป็นเด็กเป็นเล็กใครใช้ให้พูดแทรกผู้ใหญ่” ซุนหานถลึงตามองเฟยอี้หนิงแต่มีหรือที่นางจะกลัว“ทำไมข้าต้องหุบปาก ท่านไม่ใช่ญาติผู้ใหญ่ข้าเสียหน่อย ไป ๆ รีบออกไปจากหน้าร้านของข้าได้แล้ว อย่ามายืนขวางกิจการร้านของข้า” เฟยอี้หนิงสะบัดมือไล่พวกเขาสีหน้าเหนื่อยหน่าย“เด็กสารเลว เจ้าจะมากเกินไปแล้วนะ ข้าจะตบสั่งสอนเจ้า!!” ซุนหานพูดพร้อมง้างมือจะตบเฟยอี้หนิง แต่ยังไม่ทันได้ทำดั่งใจนึกมือที่ง้างขึ้นกลับถูกหยุดเอาไว้“ท่านถือสิทธิ์อะไรคิดจะตบสั่งสอนลูกสาวข้า ลองท่านทำให้นางบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยดูสิ ข้าจะให้ท่านได้สัมผัสความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด”“จะ.... เจ้า เจ้า!!” ซุนหานกระชากมือออกจากการฝ่ามือเหมยซีแต่ทำไม่ได้ ใช้สายตาไม่พอใจจ้องมอง “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ข้าเป็นพี่สะใภ้เจ้า เจ้าจะทำกับข้าอย่างน

[ภารกิจ : ขึ้นเขาหาของป่า ขจัดปัญหาปากท้อง เสร็จสมบูรณ์ของรางวัล : โอสถลมปราณระดับหนึ่ง ส่งมอบผู้ถือครองสามารถตรวจสอบของรางวัลได้ที่ช่องเก็บของ]เฟยอี้หนิงที่กำลังเป็นกังวลเรื่องภารกิจรู้สึกเบาใจขึ้นมาทันทีหลังได้ยินเสียงแจ้งเตือนเด็กน้อยถอนหายใจโล่งอกขยับมือจิ้ม ๆ กลางอากาศเปิดหน้าต่างช่องเก็บของขึ้นมา ช่องแรกมีกล่องสี่เหลี่ยมคล้ายกล่องโอสถก่อนหน้านี้ถูกเก็บเอาไว้ได้ของรางวัลมาแล้วไว้กลับไปลองเปิดดูดีกว่าโอสถเม็ดนี้มีคุณสมบัติช่วยอะไรได้บ้างเด็กน้อยหัวเราะคิกคักชอบใจ จ้องมองจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า ซึ่งมีแค่นางที่มองเห็น อาการที่จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาของเฟยอี้หนิงเรียกสายตาสงสัยจากผู้ใหญ่ทั้งสอง“หนิงเอ๋อร์มีเรื่องอะไรสนุก ๆ หรือ” เหมยซีเอ่ยถาม“เอ่อ...” เฟยอี้หนิงสีหน้าเหลอหลา เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองไม่ได้แค่คิดแต่หัวเราะออกมาจริง ๆ“ลูกแค่ดีที่ใจที่ภารกิจสำเร็จไปได้ด้วยดีน่ะเจ้าค่ะ”ได้ยินลูกสาวตอบมาอย่างนั้นเหมยซีก็ไม่ถามต่อ สามคนพ่อแม่ลูกเดินทางไปเลือกซื้อของใช้จำเป็นเข้าบ้านแล้วเดินทางกลับหมู่บ้านเฉินรถเทียมลาเคลื่อนตัวมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านเฉินไม่เร็วไม่ช้า ล้อรถหมุนวนไปตามจังหวะการก้า

“พวกเจ้ามาหาข้าแต่เช้ามีอะไรหรือ?” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถาม หลังก้าวออกมาจากบ้านแล้วเห็นครอบครัวสามคนยืนรออยู่“พวกข้ามาซื้อที่นาเจ้าค่ะ” เหมยซีเอ่ยตอบชายชราพยักหน้าขึ้นลงน้อย ๆ เชื้อเชิญทั้งสามคนเข้ามาด้านในครอบครัวเฟยทั้งสามเดินตามเข้ามาเงียบ ๆ สายตามองตรงไม่ได้มองสำรวจรอบบ้านคนอื่นอย่างจาบจ้วง“จิบชารอสักเดี๋ยวไม่นานตาแก่ก็ออกมาแล้ว” คนที่เอ่ยคือหญิงชราวัยห้าสิบกว่าปีคนหนึ่ง อีกฝ่ายออกมาต้อนรับแขกหลังสามีเอ่ยปากบอกว่าพวกเขามาซื้อที่หญิงชราร่างกายอ้วนท้วนสมบูรณ์ใบหน้าสดใส ดวงตาเป็นมิตรมองทั้งสามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เหมยซีเอ่ยขอบคุณหญิงชราพยักหน้าขึ้นลงหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ “นี่คงจะเป็นลูกสาวของพวกเจ้าสินะ อายุเท่าไรแล้ว”“เรียนท่านยายปีนี้หนิงเอ๋อร์อายุสี่ปีแล้วเจ้าค่ะ” เฟยอี้หนิงหญิงชราเผยสีหน้าประหลาดใจ “สำหรับเด็กอายุเท่าเจ้าดูเหมือนจะตัวเล็กไปหน่อยนะ กินให้มากเข้าล่ะ จะได้โตทันเด็กวัยเดียวกัน”“เรียนท่านยายหนิงเอ๋อร์ของพวกเราป่วยตั้งแต่เด็กร่างกายจึงโตช้ากว่าเด็กคนอื่น ๆ อยู่บ้าง ตอนนี้หายดีแล้ว บำรุงให้ดีสักหน่อยก็จะโตทันตามวัยแล้วเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว ๆ เด็