All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 131 - Chapter 140

ชายเสื้อคลุมสีดำสะบัดอย่างแรง ก่อนที่เจ้าของร่างเพรียวบางที่สวมอาภรณ์สีดำทั้งชุดจะนั่งลงบนเก้าไม้แดงที่แกะสลักอย่างงดงาม ชายร่างอ้วนสวมผ้าไหมหรูหราทว่าร่างกันสั่นเทาจนแข้งขาไร้เรี่ยวแรงทรุดลงไปนั่งบนพื้น บนใบหน้านั้นสวมหน้ากากปิดครึ่งใบหน้า ทว่าดวงตาคู่นั้นหรี่ตามองอย่างสมเพช “ไม่ได้เรื่อง” “อภัยให้ผู้น้อยด้วย ขอรับ นะ...นายหญิง...” “ให้เจ้าเลี้ยงดูไฉ่หงให้ดี เรื่องง่ายดายแค่นี้ก็ทำไม่ได้” “นะ นาย นายหญิง ขอรับ...” ‘ง่ายอย่างนั้นเสียที่ใดกันเล่า ปีศาจกินมนุษย์เชียวนะ’ เฉียนฝูกุ้ยได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา สิบกว่าปีมานี้หากไม่มี ‘นายหญิง’ ผู้นี้สนับสนุน เขาก็คงไม่มีทรัพย์สินเงินทองกองเป็นภูเขาเช่นนี้หญิงสาวที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าทำเสียงไม่พอใจนัก แต่คนที่มีความละโมบไม่รู้จบสิ้นผู้นี้เป็นคนที่นางสามารถใช้งานได้“หากยังผิดพลาดอีก ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”“นายหญิง โปรดเมตตาข้าน้อยด้วย” เฉียนฝูกุ้ยโขกศีรษะขอความเมตตา หากมิใช่สตรีผู้นี้ ลาภยศเงินทองก็คงไม่ไหลมาดุจสายน้ำ เขายอมเป็นนายอำเภอในเมืองเล็กๆ ก็เพ

ครั้งนี้นางรับบัญชาจากองคจักรพรรดินี ฎีการ้องเรียนเรื่องทุจริตเมืองอันชิงมีมาไม่น้อย แต่ทุกครั้งก็เหมือนมีข้อแก้ต่างให้หลุดรอดได้เสมอ แม้จักรพรรดินีรักลูกไม่เท่ากันแต่เรื่องการปกครองในแคว้นเทียนหลิวนั้น ความถูกต้องยุติธรรมเป็นเรื่องสำคัญที่สุด หลายครั้งที่พบสิ่งผิดปกติแต่เหมือนถูกแก้ไขจนคดีนั้นหลุดรอดผ่านไปอย่างหวุดหวิด หรือหากจับได้ก็แค่ปลาเล็ก ไม่สามารถสาวถึงปลาใหญ่ นางรู้เช่นเดียวกับที่จักรพรรดินีรู้ว่า เบื้องหลังนั้นคือสกุลจางแต่ยังขาดหลักฐานะที่ชัดเจน และที่สำคัญ สกุลจางเองก็เอื้อประโยคต่อแคว้นเทียนหลิวไม่น้อย แม้นางเป็นคนจากสกุลจางแต่เรื่องนี้องค์จักรพรรดินีให้ทำการสืบอย่างลับๆ ซ้ำยังส่งองค์หญิงจือหลินเดินทางไปอีกเมืองเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากตัวนาง นางจึงไม่อาจทรยศต่อคำสั่งของจักรพรรดินีได้ จะเรียกว่านางหักหลังสกุลจางก็ไม่ถูกนัก เพราะชีวิตเดิมของนางนั้นตายไปแล้ว ตายและเกิดใหม่ด้วยการทำพันธะสัญญาปีศาจราคะ จางซานหลานดีดตัวลุกขึ้นแล้วหยิบเดินไปหยิบสมุดบันทึกมาเปิดอ่าน นางมักจดบันทึกสิ่งที่พอจะจำได้ก่อนที่ร่างของนางจะถูกปีศาจราคะยืมไป นางเป็นคนของสกุลจาง

กู้ฟางจิงและกู้ชิงจื่อจัดเตรียมข้าวของสำหรับเดินทางพรั่งพร้อม ทำให้อันจือเซี่ยไม่ลำบากทั้งเสบียงอาหารแห้งและยังเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับผลัดเปลี่ยน สิ่งที่อันจือเซี่ยแปลกใจแต่ต้องซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ก็คือ กู้ชิงจื่อไม่ซักถามเรื่องจุดหมายปลายทางของนาง ส่วนกู้ฟางจิงนั้นยังคงรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ไม่น้อย นอกจากเตรียมสัมภาระให้แล้วยังแอบกระซิบถามพ่อบ้านเฟิงเรื่องเงินทองติดตัว ใครๆ ก็รู้ว่าองค์หญิงจือเซี่ยยากจนขนาดไหน ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้พบกันที่โรงรับจำนำเป็นแน่ “เรื่องครั้งนี้ เป็นความผิดของข้าและน้องสาว ต้องขอบคุณที่นายหญิงจือเซี่ยที่ให้อภัย” กู้ฟางจิงประสานมือและค้อมเอวลงขออภัยอีกครั้ง “จะเรียกว่าให้อภัยก็ไม่ถูกนัก” อันจือเซี่ยพูดยิ้มๆ แล้วปรายตามองไปยังกู้ชิงจื่อ “เอาเป็นว่าพี่ชิงจื่อยังติดค้างข้าก็แล้วกัน” “ข้ายินดีให้นายหญิงติดค้างข้า และยินดียิ่งที่จะเอาตัวไปชดใช้ความผิดนี้”กู้ชิงจื่อรีบเสนอตัวขึ้นทันที แต่เพียงแค่นางขยับเท้าเข้ามา สัตว์อสูรทั้งสี่ก็พร้อมใจกันยืนขวางเป็นกำแพงทันที กู้ชิงจื่อไม่ใช่คนจะมากลัวกับเรื่องแค่นี้ แต่นางถูกสา

อันจือเซี่ยปรายตามองไปยังพ่อบ้านหนุ่มที่ยังยืนนิ่งงันอยู่ นางเข้าใจความรู้สึกของเขาดี เพื่อนในวัยเยาว์ที่ต้องมาอยู่ในสภาพนี้คงปวดใจไม่น้อย นางอ้าปากจะเอ่ยปลอบใจแต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรเพื่อให้เขาตัดใจและส่งไฉ่หงให้จากไปอย่างสงบ เสียงถอนหายใจดังขึ้นคราวหนึ่งก่อนที่ชายหนุ่มจะสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วค่อยๆ นั่งลงบนส้นเท้า เป็นจังหวะเดียวกับที่ปีศาจแมงมุมแหงนหน้าขึ้นมองเขา ภายใต้แสงอาทิตย์ของกลางวันทำให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มได้ชัดเจน มันชัดมากกว่าความทรงจำของเจ้าของร่างนี้ “เฮยหลาง ปล่อยนางเถิด” “หา!”หมาป่าหนุ่มหน้าตาแตกตื่น แล้วหันไปสบตากับองค์หญิงจือเซี่ย นางกัดริมฝีปากครุ่นคิดไม่อาจตัดสินใจได้ แต่หลานซีที่อยู่ด้านข้างพยักหน้าให้แล้วกระซิบพูดกับหญิงสาว “ปีศาจตนนั้นไม่ทำร้ายพ่อบ้านเฟิงแน่นอนขอรับ และกระบี่ไม้ท้อทำให้พลังปีศาจของนางลดลงไปมากแล้ว” เมื่อได้รับคำยืนยันจากหลานซี อันจือเซี่ยจึงพยักหน้าให้เฮยหลางปล่อยตัวปีศาจสาว เฟิงเซียวก้มศีรษะให้เล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ เฮยหลางถอยห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อเฝ้าระวังความปลอด

หญิงสาวถอดหน้ากากที่ปิดครึ่งใบหน้าแล้วโยนไปบนโต๊ะอย่างหัวเสีย เสียงสบถหยาบดังจนองครักษ์ที่รอรับคำสั่งได้แต่มองหน้ากันเลิกลั่ก ก็ใช่ว่าไม่เคยได้ยิน แต่ไม่บ่อยนักที่ผู้บัญชาการจางจะหัวเสียขนาดนี้ “บัดซบ!”แม้ยามนี้อยู่ในร่างจางซานหลานแต่จิตใจคือปีศาจราคะทีโมโหอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้ามันเสียสติไปแล้ว!” ไข่มุกสีดำที่ถูกนำออกมาจากอกเสื้อลอยอยู่ในอากาศ หากไม่เพราะปีศาจราคะร่ายมนต์กักวิญญาณไว้ ดวงจิตของปีศาจแมงมุมคงสลายไปแล้ว “ข้าเหนื่อยแล้ว” ปีศาจแมงมุมตอบน้ำเสียงเนืองๆ “อยู่มาเป็นพันปีไม่เห็นมีอะไรดีเลย” “อยู่เป็นเพื่อนข้าไม่ได้รึ” ปีศาจราคะพูดเสียงอ่อนลง แม้นางจะมีผู้คนนับถือบูชามากขึ้นแต่ผ่านมาพันปีนางก็เหลือสหายลงเช่นกัน “ข้า...อยู่มานานเกินไป นานจนจำไม่ได้แล้วว่าเคยมีชื่อแส่ว่าอะไร” ปีศาจแมงมุมเอ่ยปนหัวเราะแต่น้ำเสียงแฝงรอยเศร้าไม่น้อย “ถ้าเช่นนั้น...เจ้านอนหลับสักงีบดีไหม ข้าจะรักษาดวงจิตของเจ้าไว้ หากวันที่เจ้าหายเหนื่อยล้าค่อยตื่นมาสนทนากับข้าอีกครั้ง” “เจ้านี่มันช่าง...เอาแต่ใจตนเองเ