All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 141 - Chapter 150

เมืองเยี่ยนจิงผู้คนเบาบางไม่หนาตาเท่ากับเมืองอันชิง และไม่อาจเทียบกับเมืองหลวงได้เลย เสวียนอู่หาโรงเตี้ยมทีดีที่สุดได้แล้วจึงได้พาองค์หญิงจือเซี่ยเข้าพัก สีหน้าตื่นเต้นระคนวิตกกังวลของหญิงสาวทำให้สัตว์อสูรทั้งสามพลอยเป็นกังวลไปด้วย “นายหญิงพักผ่อนก่อนเถิด อย่าได้กังวลเกินไป” “อื้ม” อันจือเซี่ยพยักหน้ารับและฝืนยิ้มออกมา นางกินอาหารได้ไม่มากเพราะกังวลใจที่จะได้พบบิดา เสวียนอู่กับหลงยวี่ได้แต่แอบถอนหายใจหนักหน่วง แม้แต่หลานซีเองก็ยังหนักใจ อาการเช่นนี้เห็นจะมีแค่พ่อบ้านเฟิงที่จัดการองค์หญิงได้ “นายหญิง...ได้ยินว่าที่นี่มีบ่อน้ำร้อน นายหญิงไปแช่น้ำอุ่นให้สบายตัวดีหรือไม่ขอรับ” หลานซีพยายามหาทางออก แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าไปมา “ข้าอยากอาบน้ำที่นี่แล้วนอนพักสักหน่อย นั่งในรถมานาน ปวดขาเต็มที” “ขอรับนายหญิง” หลานซีแอบพรูลมหายใจออกทางปาก อย่างน้อยนางก็ไม่ดื้อรั้นจนเกินไป หลงยวี่ไม่ใช่คนเอาอกเอาใจสตรี แต่เขาก็อดเป็นห่วงองค์หญิงจือเซี่ยไม่ได้ หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายพักผ่อน เขาก็เดินมาเคาะประตูห้องของหญ

อาจเพราะรูปร่างมนุษย์ของหลงยวี่นั้นสูงโปร่ง ทำให้นางคิดไปว่าอาวุธหลงยวี่คงขนาดใกล้เคียงกับเฟิงเซียว เสวียนอู่หรือหลานซี ยกเว้นเฮยหลางที่ใหญ่โตเพราะร่างหมาป่ายักษ์ แต่นี่ก็แทบไม่น้อยหน้าเฮยหลางเลย เพราะเห็นสายตาของนางทำให้หลงยวี่รีบพูดขึ้นแต่น้ำเสียงของเขาก็แหบพร่าฟังเย้ายวนใจยิ่งนัก “อย่ากลัว ข้าจะไม่ทำให้นายหญิงเจ็บ” เขาเรียกนางว่า ‘นายหญิง’ เพื่อให้นางเชื่อใจว่าเขาจะเชื่อฟังนาง แต่มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อีก ไม่ว่านางจะยินดีหรือไม่แต่คืนนี้เขาไม่ยอมปล่อยนางหลุดมือไปอีกแล้ว “เจ้า...เบามือหน่อยนะ...” เพราะรู้ว่านิสัยเป็นเช่นไร อันจือเซี่ยจึงได้แต่เอ่ยปากเตือนเขา “เช่นนั้น นายหญิงให้ความร่วมมือกับข้าหน่อย” เขาพูดสบตากับดวงตากลมวาวที่จ้องมองเขา “นายหญิงแยกขาให้กว้างกว่านี้ได้หรือไม่” “เจ้า...” “ข้าจะได้ค่อยๆ ประคองเจ้ามังกรเข้าถ้ำของนายหญิง” ‘เจ้าเด็กบ้า!’ อันจือเซี่ยได้แต่ก่นด่าในใจ แต่กระนั้นนางก็ทำตามที่อีกฝ่ายร้องขอ ภายในห้องที่ไม่ได้ดับเทียนนั้นให้แสง

ใบหน้าของเสวียนอู่บึ้งตึงชัดเจนตั้งแต่เข้ามาปรนนิบัติดูนายหญิง เหตุเพราะหลงยวี่ทำอะไรก็ไม่เป็น กลายเป็นเสวียนอู่ที่เข้ามาเช็ดตัวและช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ารวมทั้งเกล้าผมให้นางอีกด้วย “เสวียนอู่...” อันจือเซี่ยเรียกเสียงเบาแล้วมองตนเองในกระจกเงาเบื้องหน้าซึ่งถูกเสวียนอู่ผัดแป้งแต่งหน้าให้อย่างบรรจง “ถ้าข้าไม่มีเจ้าจะเป็นเช่นไร” “ข้าจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน” เสวียนอู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายแล้วเชยคางหญิงสาวขึ้นเพื่อทาชาดให้นาง “แต่เดิมข้าเป็นกังวลเรื่องเฮยหลาง กลัวว่าเจ้าหมาป่าพรหมจรรย์นั้นจะไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา แต่กลับกลายเป็นว่าเจ้ามังกรฟ้าอหังการ์นั้นต่างหากที่ไม่รู้จักถนอมนายหญิง!” หญิงสาวได้แต่ยิ้มเจือน ส่วนหนึ่งนางก็มีส่วนผิดที่ไม่ห้ามปรามอย่างเด็ดขาด ยังดีที่ทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรขั้นสูง ร่องรอยความอ่อนล้าจึงหายไป แต่กระนั้นก็ยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง ครู่หนึ่งประตูถูกเปิดออกพร้อมกลิ่นหอมของอาหารเช้า หลงยวี่ฉีกยิ้มประดักประเดิดเข้ามาพร้อมโจ๊กธัญพืชหอมกรุ่น ซึ่งเป็นรายการอาหารที่หลานซีกำชับให้เขาไปยืนเฝ้าห้องครัวด้วยตนเอง โท

เฟิงเซียวหยิบผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนใบหน้า ระหว่างทางมาที่เมืองเยี่ยนจิงได้ยินผู้คนพูดถึงนายอำเภอเมืองเยี่ยนจิงว่าเป็นสตรีที่เกียจคร้าน แต่ผู้ช่วยนั้นมากฝีมือ คนผู้นั้นอาจเป็นบิดาขององค์หญิงจือเซี่ยก็เป็นได้ แต่ทั้งเขาและองค์หญิงก็ต่างไม่เคยพบหน้าชายผู้นั้นมาก่อน เขาจึงให้เฮยหลางมาที่โรงเตี้ยมก่อน ส่วนเขาจะไปดูลาดเลาเสียหน่อย ปกติเขาไปมาสง่าผ่าเผยแต่ครั้งนี้ทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ รู้สึกแปลกพิกล พ่อบ้านหนุ่มนั่งที่ร้านขายหมั่นโถว เขาหยิบกินอย่างไม่รู้รสชาตินักเพราะสายตามองไปยังฝั่งตรงข้ามที่เป็นที่ว่าการอำเภอ ตัวเขาเองก็ไม่เคยมที่เมืองเยี่ยนจิงแม้ว่าจะไม่ไกลเมืองอันชิง-บ้านเกิดของตนนัก “หมั่วโถวนี่กินกับข้าหมูตุ๋นอร่อยยิ่งนัก” น้ำเสียงเอื่อยเฉยดังขึ้นใกล้ๆ เรียกสายตาของเฟิงเซียวให้หันกลับมาด้านข้าง เพราะเป็นเพิงขนาดเล็ก ที่นั่งจำกัด แม้เป็นคนแปลกหน้าก็นั่งร่วมโต๊ะกันได้ ชายผู้นั้นรูปร่างผอมบางอายุประมาณสามสิบปีปลายๆ ผิวขาวซีด แก้มตอบเล็กน้อยและเห็นไรหนวดบางๆ ดูคล้ายคนไม่ใส่ใจตนเองนัก เสื้อผ้าที่สวมเป็นสีเรียบๆ ไม่

ดวงตาของเฟิงเซียวถูกริมฝีปากแดงชุ่มตรึงสายตาไว้ ในขณะที่อันจือเซี่ยก็จ้องมองดวงตาดำขลับคมเข้มที่คุ้นเคย ทว่าขอบตาบอกชัดว่าอ่อนล้ามากเพียงใด ปลายคางมีมีหนวดเคราขึ้นบางๆ เห็นชัดว่ายังไม่ได้โกนหนวด เขาคงเร่งรีบเดินทางตามมาสบทบจนไม่ได้พักผ่อน อย่างไรเสีย เฟิงเซียวก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไม่เหมือนสัตว์อสูรอย่างเฮยหลางที่เต็มไปด้วยพละกำลัง และยิ่งได้ออกแรงก็เหมือนได้ปลดปล่อยพลังงาน เพราะฉะนั้นการเดินทางครั้งนี้ระหว่างเฟิงเซียวกับเฮยหลางจึงต่างกันมาก การเห็นเขาอ่อนล้าเช่นนี้ทำให้อันจือเซี่ยปวดใจยิ่งนัก “นายหญิง ให้ข้าชำระล้างตัวเองสักประเดี๋ยว เสร็จแล้วข้าจะไปปรนนิบัตินายหญิงขอรับ” “ข้าเป็นห่วงเจ้า ไม่ใช่อยากให้เจ้ามาปรนนิบัติ” นางโยนผ้าเช็ดตัวใส่อ่างน้ำทำให้น้ำกระเด็นใส่หน้าของพ่อบ้านหนุ่ม แต่เขากลับยิ้มไม่ได้นึกโกรธที่นางทำเช่นนี้ อันจือเซี่ยเห็นรอยยิ้มบางๆ นั้นก็โกรธไม่ลง เอาเถิด เขาเป็นพ่อบ้านมาตั้งหลายปี คงคุ้นชินกับการทำตัวเช่นนี้ บางที เป็นนางที่ล้ำเส้นมากเกินไป “ข้าไปรอเจ้าข้างนอก เจ้าไม่ต้องรีบร้อน เสร็จแล้วค่อยมาพบข้า”