All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 151 - Chapter 160

ใบหน้าที่เพิ่งโกนหนวดเคราออกยังเป็นตอเล็กๆ ยามยื่นมาคลอเคลียผิวกายให้ความรู้สึกหวิวไหวไม่น้อย ชายหนุ่มเพิ่มอาบน้ำเสร็จทั่วร่างจึงเต็มด้วยกลิ่นหอมสะอาดและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขากอดรัดร่างนุ่มที่แสนถวิลหา ปลายจมูกโด่งรั้นสูดดมกลิ่นหอมรัญจวนอย่างหลงใหล สัมผัสจากชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวอ่อนระทวย กระทั่งถูกปลดสายคาดเอวออกยังไม่รู้ตัว แม้เฟิงเซียวเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาสามัญไม่มีพลังปราณและวรยุทธ์ก็เพียงแค่ป้องกันตนเองได้ แต่เดิมนั้น เขามั่นใจในฝีมือของตนนั้นสูงกว่าองค์หญิงจือเซี่ย ทว่าตอนนี้เขารู้แล้วว่าตนเองนั้นอ่อนด้อยทุกอย่าง แต่กระนั้นใจของเขายิ่งปรารถนาจะครอบครองนางมากขึ้นทวีคูณ อาภรณ์เรียบง่ายถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วก่อนจะผ่อนร่างงามลงบนเตียง สายตาร้อนแรงจ้องมองอย่างสำรวจ ผิวกายขาวผ่องราวหิมะปรากฏเบื้องหน้า เนินอกอวบอิ่มและปลายถันสีหวานที่ชูชันท้าทายสายตาทำเอาพ่อบ้านหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่ครั้งแรกที่เปลือยกายในเวลากลางวันเช่นนี้ แต่อันจือเซี่ยก็อดเขินอายไม่ได้จึงยกมือขึ้นปิดทรวงอก แต่กระนั้นมือแกร่

หอสุราไร้กังวลอยู่ไม่ไกลจากโรงเตี้ยมนัก ทั้งหมดจึงเดินทางด้วยเท้า แม้หญิงสาวแต่งกายเรียบง่ายแต่ใบหน้างดงามโดดเด่นและยังมีสัตว์อสูรท่าทางสง่างามถึงสี่ตนคอยคุ้มกัน ทำให้สายตาหลายคู่จ้องมองมาที่นาง แต่อันจือเซี่ยหาได้สนใจไม่ นางเองก็เอาแต่กวาดตามองโดยรอบ ทั้งตัวนางและเจ้าของร่างก็คือองค์หญิงจือเซี่ยไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับบิดาเลย แม้แต่ใบหน้าก็ยังนึกไม่ออก คล้ายว่าเป็นสิ่งต้องห้ามในวังหลวง ด้วยเหตุนี้นางจึงเอาแต่สนใจสิ่งรอบข้างมากกว่าเรื่องอื่นใด นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบิดาเป็นคนเมืองใดและพบพระมารดาได้อย่างไร แต่พอคิดว่า ที่นี่คือสถานที่บิดาใช้ชีวิตอยู่ก็ทำให้นางยิ่งสนใจมากยิ่งขึ้น “นายหญิง ถึงแล้วขอรับ”เสวียนอู่เอ่ยขึ้นทำให้หญิงสาวหันมามองอาคารเบื้องหน้า ป้ายหอสุราไร้กังวลเด่นชัด ผู้คนบางตาอาจเพราะเป็นเมืองขนาดเล็กและอยู่ชายแดน ทั้งให้ความรู้สึกสงบและน่าค้นหา ขณะที่กำลังจะเข้าไปในหอสุรา อันจือเซี่ยก็รับรู้ได้ว่ามีคนวิ่งตรงมาทางนาง แน่นอนว่าบรรดาสัตว์อสูรพร้อมใจกันยืนขวางเพื่อปกป้องนางทันที และเพราะนางตัวเล็กกว่าพวกเขาจึงถูกบังมิดชิด มีเพียงพ่อบ้านเฟิงที่ยืนข้

“ขออภัยทุกท่าน” เฟิงเซียวประสานมือคารวะเปี่ยมไปด้วยความนอบน้อม ท่าทีแสนสุภาพนี้ดึงดูดสายตาผู้คน “ผู้น้อยบังเอิญผ่านมา ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้นหรือขอรับ” เฟิงเซียวทำหน้าที่พ่อบ้านได้ไร้ข้อตำหนิ สามปีที่อยู่ตำหนักขององค์หญิงจือเซี่ยได้เพาะบ่มนิสัยของเขาได้ดีเยี่ยม ทั้งที่แต่เดิมนั้นเขาไม่ใช่คนชอบพูดนัก “ผู้เฒ่านี่ได้จำนองที่ดินและบ้านหลังนี้มาห้าปีแล้ว สองปีมานี่ขาดส่งมาตลอด อ่า...ไม่สิ ก็มีให้บ้างแต่ที่ละนิดละน้อย จนปีนี้ผ่านมาครึ่งปีก็ผัดผ่อนมาเรื่อย นี่มีคนต้องการซื้อที่ดินแปลงนี้และที่ใกล้เคียง ข้าจึงจำเป็นต้องเชิญผู้เฒ่ากับหลานชายออกไป” “อ่อ... เรื่องเป็นเช่นนี้เอง” เฟิงเซียวพยักหน้ารับ “แล้วถ้าผู้เฒ่าจ่ายเงินที่เป็นหนี้หมด จะสามารถอยู่ที่นี่ได้หรือไม่ขอรับ” เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ “พ่อหนุ่ม...ตอนนี้ที่ดินระแวกใกล้เคียงกันนี้ถูกซื้อไปหมดแล้ว เจ้าของใหม่ต้องการทำบ้านพักตากอากาศที่นี่” เมืองนี้มีอะไรให้เหมาะกับการทำบ้านพักตากอากาศกันเล่า? อันชิงยังดูเจริญกว่าเสียด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่พ่อ

“ข้า...” นางกระอักกระอ่วนเพราะอับจนถ้อยคำ จะพูดอย่างไรว่านางรู้สึกคุ้นเคยกับคนที่เพิ่งพบกันแค่แวบเดียว “นายหญิง! นายหญิงขอรับ” เด็กชายวิ่งตามออกมาและยิ้มกว้างเมื่อพบว่าหญิงสาวผู้งดงามยังคงไม่ได้จากไปไกลนัก “มีเรื่องใดหรือ?” อันจือเซี่ยหันไปถาม “ท่านหมอหลี่อยากปรึกษานายหญิงขอรับ” สีหน้าของเด็กน้อยมีความตื่นเต้นดีใจเต็มเปี่ยม “บางที...นายหญิงอาจช่วยท่านตาของข้าได้!” “ได้สิ” นางไม่ลังเลเลยสักนิด หากช่วยให้ผู้เฒ่าแข็งแรงขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย นางก็ยินดีช่วยเด็กชายคว้ามือนุ่มนิ่มจูงนางกลับเข้าไปในห้องซอมซออีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอหลี่เก็บเข็มทองเรียบร้อยแล้ว “นายหญิงมาแล้วขอรับท่านหมอหลี่!” ชายที่ถูกเรียกว่า ‘หมอหลี่’ เงยตัวขึ้นยืนเหยียดแผ่นหลังตั้งตรง คราวนี้อันจือเซี่ยรู้สึกได้ทันทีว่าชายผู้นี้รูปร่างสูงโปร่งไม่น้อย อาจเพราะเมื่อครู่เขาค้อมเอวส่งถ้วยน้ำให้นาง นางจึงรู้สึกว่าเขาตัวไม่สูงนักหมอหลี่มองนางนิ่งไปครู่ใหญ่ คล้ายทั้งห้องถูกโอบกอดด้วยความเงียบงันและต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

เฟิงเซียวเบือนหน้าหันไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มขบขัน ไม่คิดว่านายหญิงของเขาจะกล้าหลอกใช้ผู้อื่นเช่นนี้ และสิ่งนี้หลานซีก็คิดเช่นเดียวกัน และมั่นใจว่านายหญิงรับมือได้จึงค่อยๆ ถอยหลังออกไปและลากแขนหลงยวี่ที่ไม่เต็มใจให้ออกไปด้วยกัน “เจ้ากล้าทิ้งนายหญิงไว้กับคนผู้นั้นรึ!” หลงยวี่ถามหลังจากพ่อบ้านเฟิงปิดประตูแล้ว “เจ้าต้องเชื่อใจนายหญิงบ้าง” หลานซีอธิบาย “นายหญิงรับมือได้และที่สำคัญวาณิชกู้ไม่ทำร้ายนายหญิงแน่นอน” “สตรีร้ายกาจเช่นนั้นไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด” หลงยวี่ไม่พอใจนักแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงเดินกลับไปที่ห้องพักของตนเอง หลานซีเพียงแค่อมยิ้มน้อยๆ แล้วหันไปสนทนากับพ่อบ้านเฟิง “ข้าก็จะกลับไปพักผ่อนเสียหน่อย ทางนี้ฝากพ่อบ้านเฟิงด้วย” หลานซีรู้ดีว่าเฟิงเซียวต้องยืนกรานเฝ้าหน้าประตูอย่างแน่นอน นั้นทำให้เขาวางใจ พ่อบ้านเฟิงเพียงแค่ผงกศีรษะรับแล้วแล้วย้ายสายตากลับมาจ้องมองที่บานประตูที่ปิดสนิท เสียงสนทนาด้านในนั้นแผ่วเบาจนเขาไม่อาจคาดเดาได้ว่าพูดคุยกันเรื่องใด ผ่านไปราวหนึ่งเค่อกู้ชิงจื่อจึ