All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

อันจือเซี่ยให้เฟิงเซียวออกไปส่งหลงจู๊กู้ ระหว่างที่รอพ่อบ้านเดินกลับมานั้นเสวียนอู่ก็รินน้ำชาให้นาง บนโต๊ะไม่มีขนมของว่าง มีเพียงผลไม้แห้งจานเล็กๆ ก็นับว่าไม่เลวนัก บ่าวห้าคนที่มีอยู่มีเพียงผู้เดียวที่มีความสามารถในการทำอาหารแต่ไม่ถนัดเรื่องทำของหวาน หากนางอยากกินต้องไปซื้อจากร้านค้าในเมืองหลวง แต่ก่อนอยู่โลกปัจจุบันนางเป็นราชินีสินค้าป้ายเหลือง ขนมอร่อยๆ ถ้าไม่ได้ลดราคานางก็ไม่ได้ชิม ที่จริงอันจือเซี่ยชอบเข้าครัวแต่ด้วยเงื่อนไขในชีวิตที่จำกัดและแอบต่อต้านมารดาเล็กน้อย จึงไม่ค่อยได้ทำอะไรนัก เอ๊ะ! วันก่อนซื้อแป้งมานี่... ไม่มีเตาอบก็ใช้แบบนึ่งก็ได้ เสวียนอู่เห็นองค์หญิงกินผลไม้เชื่อมแล้วก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่แต่คาดเดาว่าเป็นกังวลเรื่องเมื่อครู่ เขาเองก็เพิ่งรู้ว่านางมีไข่มุกหมื่นปรารถนา ยังไม่ทันเอ่ยปากถามเรื่องที่สงสัย ร่างของพ่อบ้านเฟิงก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าองค์หญิง เฟิงเซียวก็เห็นสีหน้าครุ่นคิดของนายหญิง เขากระแอมไอเล็กน้อยทำให้องค์หญิงเงยหน้าขึ้นมองแล้วเคี้ยวผลไม้เชื่อมไปด้วย “บ้านเรามี

หมาป่า? ไม่ใช่สิ สัตว์อสูร! อันจือเซี่ยไม่รู้จะหวาดกลัวหรือดีใจกันแน่ เพราะก่อนหน้านี้นางยังครุ่นคิดเรื่องที่ต้องตามหาสัตว์อสูรอีกสามตน แต่นี้จู่ๆ ก็มีสัตว์อสูรบุกถึงเตียงนอน เพราะไม่ทันระวังตัวจึงเสียหลักเป็นฝ่ายถูกกรงเล็บกดหัวไหล่สองข้างจนหงายหลังไปกับฟูกนอน กรงเล็บจิกทะลุผ้าจิกเข้าเนื้ออย่างแรงจนหญิงสาวหลุดเสียงร้องเบาๆ เสียงครางหวิวที่ฟังแล้วชวนคิดไปไกลทำให้หมาป่าหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ หญิงงามใต้ร่างคือสตรีที่คนทั่วแคว้นกล่าวถึงในแง่ร้ายและขบขันในความโง่เขลา แต่ไม่มีผู้ใดเคยพูดว่านางงดงามเย้ายวนชวนน้ำลายสอถึงเพียงนี้ ยิ่งนางส่งเสียงแผ่วเบากับใบหน้าที่เจ็บปวดน้อยๆ และเรือนร่างที่สวมเสื้อนอนผ้าโปร่งบางเห็นผิวกายรำไร ทำให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาทันที อันจือเซี่ยข่มความเจ็บที่หัวไหล่ รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายก็ตกใจไม่น้อย เมื่อสายตาปรับกับความมืดได้เห็นชัดว่าสัตว์อสูรตนนี้แม้ดูดุร้ายแต่ท่าทียังคงประหม่า “เจ้า...เข้ามาถึงที่นี่มีอะไรรึ” สัตว์อสูรมาหาทั้งที จะปล่อยให้หลุดมือได้อย่างไร อันจือเซี่ยพยายาม

“อย่าแตะต้องตัวข้า!” เสียงหวานตวาดแฝงความรัญจวนอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องล่างได้แต่กัดฟันแน่นข่มความรู้สึกที่เกิดขึ้นทั้งหมดทั้งมวล มีเพียงแก่นกายที่แข็งขันนั้นซื่อตรงกับความรู้สึกของตนมากที่สุด ในขณะที่ผู้เป็นนายหญิงกำลังขย่มโยกควบขี่ราวกำลังขี่ม้าหนุ่ม เขาอยากเป็นม้าพยศแต่ด้วยฐานะที่ตนเป็นเพียงทาส เมื่อนายหญิงสั่งให้ทำเช่นไร เขาไม่อาจคัดคำสั่งได้ ร่างอวบอิ่มเอวคอดสะโพกผาย เป็นเรือนร่างที่บุรุษทุกคนเฝ้าคะนึงหา อาภรณ์สีแดงหลุดรุยแต่ยังคลุมกายอยู่กระนั้นเมื่อร่างงามเด้งสะโพกขึ้นลง ทรวงอกอวบอิ่มก็สั่นไหวเย้ายวน อยากยื่นมือไปสัมผัสหรือไม่ก็ใช้ปากดูดดึงปลายถันสีหวาน หากไม่ได้รับอนุญาต เขาก็ทำเช่นที่ใจคิดไม่ได้ มีเพียงการสายตาที่ได้รับอนุญาตให้จ้องมอง จังหวะการขย่มโยกถี่กระชั้นและช่องทางคับแคบนั้นบีบรัดจนเขาอยากคำรามออกมา เพียงครู่เดียวเสียงหวานก็หวีดร้องพร้อมร่างกายที่เกร็งกระตุก ช่องทางคับแคบนั้นบีบรัดแก่นกายจนเขาอยากหลุดเสียงคำรามแต่ทำได้แค่กัดฟันแน่น หญิงสาวผ่อนลมหายใจยกสะโพกงามงอนขึ้นแล้วลงจากร่างที่นอนหงายอยู่ ส่วนที่แข็งขันยังคงตั้งตระหง่านเพรา

เสวียนอู่มองฝ่ามือของตนอย่างงุนงง ไม่คิดว่าเขาจะสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ จนกระทั่งเงาร่างขององค์หญิงเคลื่อนไหวผ่านสายตา เขาจึงได้สติรีบหันไปมองจึงพบว่าองค์หญิงทรุดตัวลงนั่งข้างกายเจ้าหมาป่าตัวหนึ่ง “นี่ๆ เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” อันจือเซี่ยไม่กล้าแตะตัวหมาป่าที่นอนขดตัวเหมือนเจ็บปวดแสนสาหัส นางหันไปทางเสวียนอู่แล้วถาม “เจ้าซัดหมาป่าตัวนี้แรงไปหรือไม่ ดูสิ!” “กระหม่อมนะรึ?” เสวียนอู่ชี้หน้าตัวเองด้วยความงุนงง พลังของเขาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่เดิมนั้นก็แค่ควบคุมกระแสลมเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เราสร้างกำแพงลมป้องกันตนเองได้และยังใช้กระแสลมสะท้อนพลังเช่นนี้ “ไม่ใช่เจ้ารึ” อันจือเซี่ยเองก็งุนงงไม่แพ้กัน เพราะนางก็เข้าใจว่าอีกาหนุ่มตนนี้ไร้พิษส่ง นางเอียงคอมองหมาป่าที่นอนขดตัวอยู่ตรงหน้า เหมือนว่าร่างกายของมันค่อยๆ หดเล็กลงจนเหมือนลูกหมาตัวหนึ่งเท่านั้น “เหตุใดกลายเป็นเช่นนี้” นางไม่กล้าสัมผัสเพราะเกรงว่าหมาป่าจะกระดูกหัก “เฟิงเซียวไม่อยู่ เราจะทำอย่างไรดี” เสวียนอู่พลันได้สติปราดเข้ามาดูใกล้ๆ

เสวียนอู่นิ่งไปชั่วขณะและมองที่ว่างข้างกายองค์หญิง นางไม่พูดซ้ำแต่ยังคงหลับตาอย่างผ่อนคลาย เขาไม่แน่ใจนักแต่กระนั้นก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้ ชายหนุ่มนั่งลงริมเตียงแล้วถอดรองเท้าออกก่อนขึ้นเตียงแล้วเอนกายลงนอนเคียงข้าง แม้อันจือเซี่ยง่วงมากแต่นางก็รับรู้ได้ว่าอีกาหนุ่มตัดสินใจลงนอนข้างกายนางแล้ว หญิงสาวจึงพลิกตัวนอนตะแคง แม้ไม่ได้สัมผัสเขาแต่รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ค่อนข้างผิดปกติ จึงทำให้นางฝืนลืมตาขึ้นมอง “เป็นอะไรรึ” “ปะ...เปล่า...เอ่อ..ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ” ปกติจะเห็นอีกาหนุ่มตนนี้มีสายตาเจ้าเล่ห์แต่ใบหน้ายิ้มระรื่น แม้ถูกเฟิงเซียวตำหนิอย่างไรก็ยังคงฉีกยิ้มได้ แต่ยามนี้สีหน้าอับจนแม้แต่รอยยิ้มก็ยังกระด้าง ทำให้อันจือเซี่ยหัวเราะเบาๆ แล้วยกมือขึ้นแตะแก้มของเสวียนอู่ เพียงสัมผัสเล็กน้อยก็ทำให้เขาสะดุ้งโหยง หญิงสาวยกศีรษะขึ้นมองมวยผมคลายออกทำให้เส้นผมยาวสีดำดุจปีกกานั้นคลี่สยายล้อมกรอบใบหน้า “ข้าทำเจ้าเจ็บรึ” แม้กำลังยังไม่กลับคืนเต็มที่ แต่นางก็สามารถขยับตัวได้เป็นปกติแล้ว ไม่เหมือนเมื่อครู่ที่ไร้กำลังแม้แต่จะทรงตัว