All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 31 - Chapter 40

ดวงตาของเสวียนอู่กระตุก เป็นแค่หมาป่าตัวกระจิริดบังอาจพังที่คุมขังเรอะ! พลันเขานึกได้ว่าตอนที่ตนถูกเฟิงเซียวคุมขังอยู่นั้น แม้ที่นั้นจะเก่าและทรุดโทรมแต่ยังคงแข็งแรงดีอยู่ ยามนี้พ่อบ้านเฟิงไม่อยู่และเขาได้รับมอบหมายให้คุ้มครององค์หญิง เรื่องนี้เห็นทีเขาต้องไปดูด้วยตนเอง “รู้แล้ว ประเดี๋ยวข้าลงไปดูเอง” เสวียนอู่ส่งเสียงตอบรับแล้วหมุนตัวกลับเข้ามาด้านในเป็นจังหวะเดียวกับที่องค์หญิงจือเซี่ยตวัดเท้าเปลือยเปล่าลงจากเตียง เขารีบสาวเท้าเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้า อันจือเซี่ยแม้อยู่ในร่างนี้มานานแต่ไม่คุ้นเคยกับการมีคนมาคุกเข่าให้ และคนเหล่านี้ก็ช่างคุกเข่ากันเก่งเสียจริง “ข้างนอกเกิดเรื่องใดขึ้นรึ?” “องค์หญิงพักผ่อนอยู่ในนี้ก่อนเถิด ประเดี๋ยวกระหม่อมไปดูแล้วจะกลับมารายงานพ่ะย่ะค่ะ” “มีเรื่องร้ายแรงหรือ?” นางยังไม่อาจวางใจได้ “ให้ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าดีกว่า” เสวียนอู่เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เขาไม่แปลกใจที่พ่อบ้านเฟิงทุ่มเทให้องค์หญิงจนสุดแรง แม้ชื่อเสียงนางฉาวโฉ่แต่ความจริงนางแสนดียิ่งนัก เป็นห่ว

หากเป็นเมื่อก่อน ยามที่เฟิงเซียวต้องออกไปทำธุระสะสางงานบางอย่างแทนผู้เป็นนาย เขามักใช้โอกาสนี้หายหน้าไปหลายวันจึงจะกลับ ทว่าครั้งนี้เมื่อเสร็จภารกิจแล้ว เขารีบร้อนเดินทางกลับทันทีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อมาถึงก็ยังเช้ามืดฟ้าไม่สว่างดีนัก สีหน้าเขาอิดโรยไม่น้อยแม้แต่ม้ายังเหนื่อยล้า บ่าวรับใช้มาจูงม้าเข้าคอกและรายงานเรื่องต่างๆ ที่เขาไม่อยู่ แค่เพียงวันเดียว มีเรื่องวุ่นวายขนาดนี้เลยหรือ? เฟิงเซียวไม่รอช้า เขาไม่ได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นทรายแต่เดินตรงดิ่งไปยังห้องนอนขององค์หญิง และเท้าก็ต้องชะงักอยู่ที่บานประตู ปกตินางตื่นสาย จะตื่นก็เมื่ออยากตื่น หากถูกรบกวนยามนอนจะหงุดหงิดและพาลอารมณ์ขุ่นมัวไปตลอดทั้งวัน “พ่อบ้านเฟิงกลับมาแล้วหรือ?” ประโยคคำถามดังมาจากด้านหลังทำให้เฟิงเซียวหันขวับไปมอง ไม่รู้เหตุใดเขากลับรู้สึกผ่อนคลายที่เห็นเสวียนอู่อยู่ตรงนี้ มิใช่...ในห้องขององค์หญิง ราวกับอีกฝ่ายเข้าใจความคิดของเขา มุมปากของชายผู้นั้นยกยิ้ม เขายกมือขึ้นเสยปอยผมที่ลงมาเคลียใบหน้าด้วยท่าทีเกียจคร้าน “มาเถิด

เฟิงเซียวไม่เคยตื่นตระหนกเช่นนี้มาก่อน หากเรื่องราวนี้เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาคงไม่มีความคิดอยาก ‘ปกป้อง’ องค์หญิงจือเซี่ย แต่ครั้งนี้แตกต่างไป ความรู้สึกที่เขามีต่อนางนั้นเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ทว่ากลับเป็นนางที่ไม่ตื่นกลัวและยังคงรินน้ำชาให้อีกด้วย “ทำไมจู่ๆ ถึงมีผู้อยากได้ไข่มุกหมื่นปรารถนามากมายเช่นนี้” อันจือเซี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วหันไปถามเสวียนอู่ “เจ้าหมาป่าน้อยนั้นก็ต้องการไข่มุกเช่นกันนี่” เสวียนอู่สะอึกขึ้นมาทันที เขายังไม่ได้รายงานองค์หญิงเรื่องสัตว์อสูรอีกตนในนั้น ทว่าอันจือเซี่ยที่ช่างสังเกตสีหน้าผู้อื่นจากประสบการณ์พนักงานขายในร้านสะดวกซื้อย่อมมองออก ยิ่งนางไม่พูดแต่จ้องตาเขาก็ทำเอาอีกาหนุ่มหันไปขอความช่วยเหลือจากเฟิงเซียว “พ่อบ้านเฟิงบอกว่าข้าอยู่ในอันตราย เจ้าหมายถึงผู้อื่นรู้ว่าข้ามีไข่มุกหมื่นปรารถนาแล้วจะเข้ามาแย่งชิงนะหรือ?” “พ่ะย่ะค่ะ” เฟิงเซียวไม่หลบสายตา “แม้เรื่องนี้กระหม่อมอาจรีบร้อนเกินไป แต่ความปลอดภัยขององค์หญิงต้องมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ” เห็นสภาพเสื้อผ้าที่น่าจะเรียกว่าคลุกฝุ่นขอ

“เอาตามนี้แหละ” องค์ชายจือเหยียนตัดบท แล้วมองไปทางพ่อบ้านหนุ่ม “เจ้าดูแลองค์หญิงให้ดีอีกห้าวันจะมีเทศกาลโคมไฟ นางต้องเข้าร่วมพิธีครั้งนี้” “กระหม่อมทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “ตกลงตามนี้ เช่นนั้นวันนี้ข้ากลับก่อน” “หม่อมฉันจะไปส่งเพคะ” “ไม่เป็นไร คนกันเอง เจ้าไม่ต้องไปส่งข้า” “พ่อบ้านเฟิง ส่งองค์ชายจือเหยียน” “พ่ะย่ะค่ะ”พ่อบ้านเฟิงลุกขึ้นยืนแล้วผายมือเชิญ องค์ชายจือเหยียนก้าวเดินนำหน้าออกไปแล้วแต่สายตายังลอบมองตำหนักของจือเซี่ยที่ทั้งเก่าและซอมซอ หากบอกว่าเป็นตำหนักขององค์หญิงคงไม่มีผู้ใดเชื่อ องครักษ์ที่สวมเสื้อคลุมจ้องไปยังด้านหนึ่งของห้องโถงแล้วเดินตามหลังองค์ชายออกไป แม้บุรุษในแคว้นเทียนหลิวมีฐานะต่ำกว่าสตรี แต่สำหรับอันจือเซี่ยแล้ว จือเหยียนคือพี่ชาย นางให้ความเคารพในฐานะพี่น้อง นางรอจนคนทั้งหมดออกไปแล้วจึงมองไปยังจุดที่องครักษ์จ้องมองก็พบว่าเสวียนอู่แอบอยู่ที่เงามืด“พวกเขาออกไปกันหมดแล้ว”เสวียนอู่ยืนหลบในเงามืดรอจนพ่อบ้านเฟิงเดินกลับเข้ามาแล้วจึงกล้าก้าวออกมา“เจ้ามีเรื่องใดจึงได้มีท่าทีเกรงกลัวองค์

เสวียนอู่แปลกใจที่เห็นสีหน้าเฟิงเซียวเหมือนจะมีรอยยิ้ม คนผู้นี้ดีอกดีใจอะไรนักหนา ในขณะที่เขากลุ้มใจแทบตายแล้ว ในขณะที่บรรยากาศกระอักกระอ่วนนี้ บ่าวรับใช้ก็มาเชิญทั้งหมดไปที่ศาลาหกเหลี่ยมริมสระน้ำ ในฐานะพ่อบ้าน เฟิงเซียวจึงเดินนำ ‘แขก’ ทั้งสองตนไปที่นัดหมาย โดยมีเสวียนอู่เดินกอดอกรั้งท้ายอยู่ จนเมื่อมาถึงศาลาหกเหลี่ยม กลิ่นหอมของขนมหวานก็คล้ายจะโบกมือเชื้อเชิญให้เข้ามาใกล้ หมาป่าผู้มีสัญชาตญาณเรื่องกลิ่นยอดเยี่ยมนั้นถึงกับผงกศีรษะขึ้นมอง ‘กลิ่นอะไร หอมจัง’ “แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าอร่อย” เสวียนอู่พูดขึ้นทันที บ่าวรับใช้ยืนรออยู่ก่อนแล้วและเชื้อเชิญให้ทุกคนนั่งลง เฟิงเซียวไม่เห็นองค์หญิงก็อดถามไม่ได้ “ข้ามาแล้ว” อันจือเซี่ยส่งเสียงตอบก่อนที่ตนเองจะวิ่งถลาเข้ามาที่โต๊ะซึ่งนางสั่งให้คนจัดเตรียมอย่างที่ต้องการ ภายใต้แสงตะวันสดใสและสายลมที่พัดผ่านทำใบไม้ปลิดปลิวในท้องฟ้า หญิงสาวสวมชุดสีแดงสดใสตัดเย็บประณีต นางเหมือนผีเสื้อตัวน้อยที่ร่าเริงและสดใส บนศีรษะประดับปิ่นดอกโบตั๋นทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากับดวงตาคู่งามนั้นต่างหาก