All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 41 - Chapter 50

เรื่องของหลานซีและเฮยหลางเหมือนโชคดีและโชคร้ายโคจรมาเจอกันในเวลาเดียวกัน หมาป่าอย่างเฮยหลางมีนิสัยแตกต่างจากหมาป่าตัวอื่น เขาไม่ชอบรวมกลุ่มกับฝูงของตน เบื่อหน่ายระบบเครือญาติที่ไม่ต่างจากใยแมงมุม มันบางเบาแต่เหนียวหนึบ ทำให้ชีวิตขาดคำว่าอิสระและเสรีเป็นเพียงจินตนาการ นิสัยรักอิสระนั้นอยู่ในสายเลือดเผ่าหมาป่า เฮยหลางเป็นหมาป่าหนุ่มโตเต็มวัย ความสามารถพิเศษนอกจากหูและจมูกที่ไวต่อสิ่งรอบกายแล้วก็มีพละกำลังที่นับได้ว่าไม่เป็นรองผู้ใด หมาป่าสาวตัวหนึ่งที่เคยสนิทสนมกับเขา สุดท้ายนางเลือกหมาป่าหนุ่มที่มีพลังเหนือกว่าซึ่งเขาก็ไม่แปลกใจนัก แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาไม่อยากเผชิญหน้าของนางอีก จึงปลีกตัวออกมาจากฝูง ทั่วทั้งหุบเขานั้นเขารู้จักเป็นอย่างดี แม้ว่ามองไปทางไหนต้นไม้ก็คล้ายๆกันหมด หลังจากที่เขากินกระตายป่าชะตาขาดกินเป็นอาหารเสร็จแล้ว เขาเดินไปล้างหน้าและล้างมือในสระน้ำ เขาจ้องมองเงาตัวเองที่สะท้อนบนผิวน้ำพลางอดคิดไม่ได้ว่า เหตุใดหมาป่าตัวเมียตัวนั้นไม่เลือกเขาเป็นคู่ชีวิต เขาแข็งแกร่งไม่ด้อยกว่าหมาป่าตัวนั้นเลยสักนิด หน้าตาเขาก็ไม่ได้ขี้เหร่สักเท่าใด หากได้ให้กำเนิดลูกหมา

“ข้าจะออกจากหุบเขาแล้ว อยากบอกลาเจ้าสักหน่อย ต้องโทษตัวข้าที่ไม่รู้จะติดต่อเจ้าอย่างไร เลยได้แต่รออยู่เช่นนี้" “เจ้า...รอข้า” หลานซีถามเหมือนไม่ถาม ในใจบังเกิดความอบอุ่นขึ้นขุมหนึ่ง นอกจากมารดาแล้วไม่เคยมีผู้ใดทำให้เขารู้สึกเช่นนี้มาก่อน “ใช่” เฮยหลางพยักหน้าหงึกหงัก “แต่ก็คิดอยู่ว่าจะรอไปถึงเมื่อไรดี” “เจ้าจะไปที่ใดรึ” “ใต้หล้ากว้างใหญ่ ข้าจะออกจากหุบเขาไปดูโลกกว้าง” ผู้อื่นคิดว่าเฮยหลางปวดใจที่ทนเห็นหมาป่าตัวเมียครองคู่กับหมาป่าอีกตัว หมาป่าตัวเองๆ คิดว่าเขาจะตรอมใจจึงแนะนำให้เขาออกจากเผ่า แต่จริงๆแล้ว เฮยหลางแค่อยากออกไปเที่ยวเล่นตามคำบอกเล่าของพี่เถาต่างหาก “ดีจริง เดิมทีข้าก็คิดจะมาลาเจ้า ข้าจะกลับไปเยี่ยมท่านตาท่านยายแล้วออกเดินทางท่องเที่ยวเช่นกัน” “จริงรึ! เช่นนั้นให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่!” “ข้าย่อมยินดีที่เจ้ามาร่วมทางด้วย” “ดีๆ เช่นนั้นเราออกเดินทางกันเถอะ! ข้าเตรียมเสบียงอาหารไว้แล้ว แต่ไม่เป็นไร หากหิวก็หากินเอาได้” “ท่านตาท่านยายของเจ้าอยู่ที่ใดรึ”

หลังจากฝึกรวมพลังปราณเสร็จ ร่างกายนางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจนเสื้อที่สวมอยู่เปียกชื้น เจ้าหมาป่าตัวน้อยที่จมูกไวต่อกลิ่นนั้นทำตาปริบๆ กลิ่นอายของหญิงสาวช่างเย้ายวนอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน กลิ่นตัวเมียที่มันรู้จักยังไม่ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวได้ขนาดนี้ แต่สำหรับอันจือเซี่ยแล้ว เฮยหลางเหมือนลูกหมาพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ ขนสีน้ำตาลอ่อนนั้นดูฟูน่ากอด หูตั้ง เวลานางทำอะไรมักจะเอียงคอมองอยู่เสมอ เห็นแบบนี้แล้วนางก็ใจเหลวไปหมด อยากขุ่นให้อ้วนๆ จะได้กอดเต็มไม้เต็มมือ แต่สำหรับเฮยหลางกลับรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกิน จากที่ยืดตัวตรงเพื่อเพิ่มความสูงนั้นก็เริ่มห่อไหล่ด้วยความกลัว เสวียนอู่ที่อยู่ใกล้เบ้ปากใส่แล้วสาวเท้ามายืนขวางสายตาขององค์หญิงที่มีต่อหมาป่าตัวน้อย “องค์หญิง...” เฟิงเซียวปรามเบาๆ ทำให้อันจือเซี่ยสะดุ้งน้อยๆ แล้วฉีกยิ้มให้พ่อบ้าน “เจ้าว่าอะไรนะ” อันจือเซี่ยถาม “กระหม่อมมีความคิดว่า หากองค์หญิงถูกปิดกั้นพลังปราณพ่ะย่ะค่ะ” หลานซีเอ่ยขึ้น “ถูกปิดกั้นรึ?” นางถามอย่างไม่เข้าใจนัก “มิใช่เพราะข้ามีปราณขั้นต่ำอยู่แล้วหรือ?

เสวียนอู่เปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับทำหน้าที่องครักษ์ ภายใต้ชุดดำเข้ารูปทะมัดทะแมงคือบาดแผลที่น้อยคนนักจะล่วงรู้ แต่เพราะองค์หญิงใช้ปราณรักษาทำให้อาการเจ็บปวดเรื้อรังหายไปรวมทั้งรอยแผลเป็นก็จางลงไปมาก ชายหนุ่มในชุดองครักษ์สีดำก้าวเท้าออกมาจากห้องของตน ก็ต้องชะงักไปทันทีที่เห็นหมาป่าตัวน้อยนั่งรอเหมือนพร้อมจะออกไปด้านนอกเรียบร้อยแล้ว “เจ้าจะไปที่ใดรึ” ‘ลาดตระเวน’ เฮยหลางตอบหน้าตาเรียบนิ่งเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่คนฟังขมวดคิ้วยุ่งเหยิง “องค์หญิงบอกว่าเจ้ายังต้องพักผ่อนอีกหลายวัน” ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา “นี่เจ้ามารอข้าเพื่อออกไปพร้อมกันนะรึ” ‘ร่างกายข้า ข้าย่อมรู้ดี’ปากพูดไปอย่างนั้น แต่เฮยหลางก็ไม่รู้ว่าทำไมตนอยู่ในร่างเล็กจ้อยนี้ เสวียนอู่เบ้ปากแล้วเดินไปหยิบมีดสั้นขึ้นมาเหน็บกับรองเท้าหุ้มแข้งของตน “ร่างกายข้า ข้ารู้ตนเองดี แต่เหตุใดเจ้ายังเป็นหมาน้อยเช่นนี้” ‘เจ้า!’ เสวียนอู่เป็นผู้ที่ใช้ปากแทงใจผู้อื่นได้ถนัดนัก “เจ้าไมได้ห่วงองค์หญิง แต่ห่วงหลานซีต่างหาก” ชายหนุ่มโคลงศีรษะไปมา เขามีรูปร่

หลานซีเป็นคนรักสะอาดแม้ตลอดการเดินทางจะทุลักทะลุขนาดไหน เขาก็ต้องหาทางอาบน้ำทำให้ตนเองสะอาดอยู่เสมอ ยามนี้เขาเองก็อาบน้ำผลัดเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมตัวหลวม ปล่อยเส้นผมสีเงินยาวสยาย กำลังก้าวเท้ามาตามทางที่พ่อบ้านเฟิงบอกไว้เขาเป็นเด็กที่คลอดก่อนกำหนดถึงสองเดือน ร่างกายไม่สู้แข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไร แต่เคยฝึกยุทธ์เพราะท่านหมอแนะนำให้เขาเคลื่อนไหวร่างกายสม่ำเสมอทำให้ลมปราณไหลเวียนเป็นปกติ แต่กระนั้นเขาก็เป็นบุตรชายที่ไม่เอาไหนในสายตาผู้อื่น รวมทั้งบิดาของตน มีเพียงมารดาที่คอยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ ยิ่งพี่น้องผู้อื่นเติบโตโดดเด่น เขายิ่งกลายเป็นมดปลวก แต่เรื่องนี้เขาหาได้ใส่ใจไหม คอยเป็นกำลังเสริมอยู่ห่างๆ ยอมให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะ นั้นก็เพราะตัวเขากับมารดาต้องการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ตัวเขาไม่มีผู้ใดมาเกื้อหนุน สิ่งที่ทำได้ก็คือไม่เป็นปรปักษ์กับผู้ใด และใช้ความรู้เป็นกำลัง ยังดีทีความเป็นอยู่ของเขาไม่เลวนัก บิดายังให้เขาศึกษาเล่าเรียนรวมกับพี่น้องคนอื่นๆ “หลานซี” เสียงหวานทักทายปลุกชายหนุ่มให้ตื่นจากภวังค์ “ความวุ่นวายผ่านไปแล้ว” “มีเรื่องวุ่นวายใดรึ”