All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 51 - Chapter 60

ถ้อยคำหยอกล้อของนางทำให้องค์ชายจือเหยียนใบหน้าแดงก่ำ หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรอย่างนางเห็นแล้วก็อดใช้นิ้วไล้โครงหน้าของเขาไม่ได้ “ข้าชอบเวลาที่ท่านเป็นเช่นนี้ ปกติท่านมักเก็บอารมณ์และสีหน้าได้มิดชิด” จางซานหลานแย้มยิ้ม “ท่านไปเยี่ยมองค์หญิงจือเซี่ยแล้วคิดว่านางเป็นอย่างไร” “ไม่มีสิ่งใดหลุดรอดสายตาเจ้าได้เลยจริงๆ” “มันไม่ใช่หน้าที่ท่านที่ต้องไปแจ้งเรื่องงานเทศกาลโคมไฟนี่” นางหัวเราะแล้วช่วยจัดเสื้อผ้าของขายตรงหน้าให้เข้าที่ “ท่านคาดหวังกับองค์หญิงจือเซี่ย?” “องครักษ์จางจะรายงานเรื่องนี้ต่อจักรพรรดินี?” ดวงตาสองคู่สบกระสานกันครู่หนึ่งแต่นิ่งนานราวกับจะหยั่งลึกลงไปในดวงตาดำคู่นั้น และเป็นจางซานหลานที่หัวเราะแล้วส่ายหน้าไปมา “ข้าไม่สนใจเลือกข้างฝ่ายใด หน้าที่ของข้าปกป้ององคจักรพรรดินี หากเพียงแค่อยากย้ำเตือนองค์ชายสักหน่อย เรื่องที่ข้ารู้ ผู้อื่นก็ย่อมรู้เช่นกัน” “จือเซี่ยคือน้องสาวของข้า ในฐานะพี่ชายข้าย่อมต้องดูแลนาง” “องค์หญิงจือหลินก็น้องสาวท่านเหมือนกันนี่” นางเลิกคิ้วเป็

“เสวียนหมาง”ผู้ถูกเรียกตื่นจากภวังค์ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาขององค์หญิงจือหลินซึ่งมองเขาอย่างไม่พอใจนัก เขารู้ได้ทันทีว่านางอารมณ์ไม่ดีเพราะองค์หญิงไม่ชอบการถูกละเลยไม่สนใจ“มีเรื่องใดรบกวนจิตใจเจ้ารึ”“กระหม่อมผิดไปแล้ว”“เจ้าทำความผิดใด” นางถามแล้วหันมาเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรของตน จือหลินมีสัตว์อสูรครบสี่ตนแล้วจึงไม่จำเป็นต้องดิ้นรนขนขวายเช่นจือเซี่ย“คัดเลือกข้ารับใช้เป็นหน้าที่กระหม่อม รับงานไร้ฝีมือมาเป็นความผิดของกระหม่อมเช่นกัน โปรดลงโทษกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เสวียนหมางก้มหน้าลงสำนึกผิด จือหลินหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วใช้นิ้วเชยคางสัตว์อสูรของตน“ข้าจะลงโทษเจ้าได้อย่างไร เรื่องน้อยในตำหนักข้าล้วนมีเจ้าที่ดูแล” นางคลี่ยิ้มอ่อนหวาน “หวังว่าความภักดีของเจ้าจะไม่แปรเปลี่ยนเป็นอื่น”“กระหม่อมไม่มีความคิดเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าก็คิดเช่นนั้น” นางปล่อยมือจากปลายคางของเขา “ปรนนิบัติข้าอาบน้ำ”“พ่ะย่ะค่ะ” เสวียนหมางรับคำสั่งอย่างเชื่อฟัง องค์หญิงกางแขนออกแล้วเขาก็ปลดเครื่องประดับและอาภรณ์สีแดงสดของนางออกจนเหลือเพียงเนื้อกายเปลือยเปล่า จากนั้นจึงช้อนร่างนางอุ้มขึ้นแล้วพาเดินลงไปใ

ลมหายใจอุ่นเป่ารดใบหูทำให้เฟิงเซียวแทบเข่าอ่อน เขาเดินซวนเซเล็กน้อยแต่อันจือเซี่ยไม่ทันสังเกต นางกอดคอแล้ววางคางบนไหล่ของอีกฝ่าย “คนที่ถูกส่งเข้ามาเป็นอย่างไร รบกวนเจ้าหรือไม่” นางถาม ริมฝีปากคลอเคลียลำคอของอีกฝ่าย หากมองผิวเผินก็คิดว่านางกำลังประทับจูบกับต้นคอของพ่อบ้านเฟิง “ยัง...ยังไม่มีสิ่งใดผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ” ปกติเฟิงเซียวควบคุมอารมณ์และความรู้สึกของตนเองได้อย่างดีเยี่ยม แต่ครั้งนี้เขารู้สึกร้อนผ่าวทั่วใบหน้า แต่ยังฝืนบังคับเท้าของตนให้ก้าวอย่างมั่นคงแบกร่างนุ่มนิ่มไปยังห้องนอน ในที่สุดพ่อบ้านเฟิงก็แบกองค์หญิงจือเซี่ยมาวางบนเตียงนอน หญิงสาวนั่งริมเตียงแล้วจ้องมองใบหน้าที่ยังแดงเรื่อ “องค์หญิงอยากหลับพักผ่อนสักหน่อยไหมพ่ะย่ะค่ะ” “ก็ดี” นางยิ้มเอียงคอเล็กน้อย “พ่อบ้านเฟิงเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้หลับเลยนี่ เช่นนั้นเจ้านอนเป็นเพื่อนข้าหน่อยเป็นไร” พ่อบ้านที่ปกติสีหน้าเย็นชาแต่ยามนี้แววตาหวั่นไหว เขานิ่งงันไปครู่หนึ่งแล้วรับคำสั่งเบาๆ จากนั้นจึงนั่งลงถอดรองเท้าให้นางเช่นทุกครั้ง อันจือเซี่ยทิ้งตัวลง

เฟิงเซียวปิดกั้นหัวใจตนเองมาตลอด เพราะเขารู้ดีว่าไม่อาจแบ่งปัน ‘ของรัก’ ของตนให้ผู้ใดได้ ทีผ่านมานั้นองค์หญิงมีเขาเพียงผู้เดียว จึงไม่เคยคิดว่าต้องเผื่อใจไว้ว่าต้องเผชิญเรื่องเหล่านี้ แต่ยามนี้...เขากำลังเผชิญกับสิ่งที่หลบเลี่ยงมาตลอด นั้นคือก็...เขาชอบองค์หญิงจือเซี่ยจริงๆเสวียนอู่เห็นสีหน้าของพ่อบ้านเฟิงแล้วก็ทำเสียงรำคาญในลำคอ “ได้ยินว่าพ่อบ้านเฟิงก็เป็นถึงบัณฑิตที่ต้องตกอับเพราะเขียนฎีการ้องทุกข์แทนผู้อื่นจึงกลายเป็นทาสเช่นนี้ ทั้งตำหนักท่านสามารถจัดการทุกเรื่องได้อย่างเป็นระเบียบ แต่เหตุใดเรื่องความรู้สึกของตนเองกลับว้าวุ่นสับสนและโง่เขลาเช่นนี้”ดวงตาคมปลาบถึงกระตุก มุมปากยกยิ้มดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อย“แล้วเหตุใดเจ้าไม่พูดเสียว่าข้าช่างโง่เขลายิ่งนัก”ได้ยั่วโทสะพ่อบ้านเฟิงได้ เสวียนอู่ก็ยิ้มกว้าง เขาโน้มหน้าลงจุมพิตหน้าผากขององค์หญิงเบาๆ แล้วเงยตัวขึ้นก็เห็นแววตาที่ลุกโชนเหมือนลูกไฟจ้องมองอยู่“ข้าจะไปเตรียมการแสดงให้องค์หญิง” พูดจบก็กระโจนแผ่วลงจากเตียง “พ่อบ้านเฟิงดูแลองค์หญิงเถิด” เฟิงเซียวตามความคิดของเสวียนอู่ไม่ทัน ปกติอีกาตนนี้เจ้าเล่ห์นัก เขารู้ว่ามันพยายามเป็น

เฟิงเซียวปรับลมหายใจครู่หนึ่ง เขามองใบหญิงสาวที่ผล็อยหลับไปแล้ว เขายิ้มอย่างที่ไม่เคยยิ้มมาก่อน หัวใจอิ่มเอมเกินจะพรรณนาได้ แม้ว่าเขายังปรารถนาจะกลืนกินนางอีก แต่สภาพนางตอนนี้ต้องการการพักผ่อนอย่างแท้จริง ชายหนุ่มคว้าเสื้อมาสวมง่ายๆ ผูกสายคาดเอวแล้วจัดการทำเหมือนเช่นทุกครั้งเมื่อเสร็จภารกิจ ทว่าครั้งนี้แตกต่างออกไป เขาบรรจงเช็ดตัวให้หญิงสาวอย่างระวังมากกว่าที่เคย ภายใต้แสงกลางวันเช่นนี้ยิ่งทำให้รอยแดงจ้ำเลือดที่ผุดขึ้นจางๆ เฟิงเซียวจำได้ว่ามีขี้ผึ้งทาแผลอยู่ในห้องนี้จึงเดินไปหยิบตลับยามาทาให้นาง ความรู้สึกผิดที่ทิ้งร่องรอยเหล่านี้ไว้ผุดขึ้นในอก แต่อีกส่วนหนึ่งกลับรู้สึกเปรมปรีดิ์กับสิ่งที่ได้รับ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามารับใช้องค์หญิงที่เขาได้ทำในสิ่งที่หัวใจต้องการ ไม่ใช่การรับคำสั่ง เป็นต้องการจากก้นบึ้งของหัวใจ หลังจากเช็ดตัวและทาขี้ผึ้งรวมทั้งผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว องค์หญิงยังคงหลับสนิทสีหน้าผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง เฟิงเซียวไม่อยากรบกวนการพักผ่อนและเกรงว่าหากยังอยู่ที่นี่นานเกินไป เขาอาจไม่สามารถควบคุมตนเองได้อีก เขาจัดเสื้อผ้าขอ