เสิ่นสือเจี๋ยสบตาก็จำหยางจิวหรงได้ หนำซ้ำยังนึกถึงหยางกงกับหยางเจี้ยนเฉิง “ไม่ได้พบกันนาน สบายดีหรือ” “ตามอัตภาพเจ้าค่ะ” หยางจิวหรงยืนขึ้นอย่างนุ่มนวล “ผู้น้อยบ้านแตกสาแหรกขาด ไร้บิดามารดาให้พึ่งพิง แต่ยังระลึกถึงใต้เท้าเสิ่นอยู่เสมอ” “ระลึกถึงข้าในฐานะอะไร” “ในฐานะหลานสาวผู้เป็นที่รักเจ้าค่ะ” เสิ่นสือเจี๋ยเงียบไปอึดใจ คนอื่นก็เงียบกริบจนแทบลืมหายใจ เหตุการณ์ชิงอำนาจรุนแรงที่ผ่านมาเตือนให้เขาพิจารณาความหมายของหยางจิวหรงอย่างระมัดระวัง “สกุลเสิ่นเลือกอยู่คนละฝ่ายกับสกุลหยาง เจ้าไม่ได้โกรธแค้นสกุลเสิ่นรึ” “มิตรหรือศัตรูมิใช่สิ่งยั่งยืน” นางค้อมศีรษะลง “การเมืองย่อมมีผู้แพ้และผู้ชนะ ผู้น้อยเชื่อมั่นว่าสายตาของท่านเป็นสายตาของพ่อค้าที่เก่งกาจเสมอ” “แล้วหากข้าปฏิเสธล่ะ” “เมื่อนักเจรจาพูดว่า ‘ใช่หรืออาจจะ’ เขาหมายความว่า ‘อาจจะ’ เมื่อนักเจรจาพูดว่า ‘อาจจะ’ เขาหมายความว่า ‘ไม่’ เมื่อนักเจรจาพูดว่า ‘ไม่’ เขาก็ไม่ใช่นักเจรจา เพราะนักเจรจาที่ดีจะไม่ปฏิเสธใคร” เสิ่นสือเจี๋ยระเบิดเสียงหัวเราะทันที หยางจิวหรงผู้นี้ไม่ใช่หญิงสาวที่เป็น
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-09
เข้าสู่ระบบ
