บททั้งหมดของ บรรณาการแสนรัก: บทที่ 111 - บทที่ 120

นางยักคิ้วกวนๆ และยิ้มให้เขาอีกครั้ง ยิ้มอย่างที่ทำให้โลกนี้มีสีสัน หยางจิวหรงหัวเราะคิกคักเมื่อเขาไต่มือไปตามเส้นโค้งเว้าแล้วรวบนางมากอดแน่น สัมผัสถึงหัวใจของเขาที่เต้นกระทบหัวใจของนาง รู้สึกว่ายังใกล้ชิดกันไม่เพียงพอ นางพลิกตัวแล้วคลานไปที่ปลายเตียง แตะริมฝีปากอ่อนนุ่มจุมพิตร่างกายของเขาอย่างอ่อนโยน มันยังไม่ตื่นพร้อมใช้งานแต่ก็ใหญ่พออุ้งมือของนางราวกับมีไฟลุกโชนขึ้นในพระทัยเมื่อหยางจิวหรงยิ้มซนๆ แล้วคลึงมันขึ้นลงเบาๆ ปลุกเร้าให้ความแข็งแกร่งของชายชาตรีตื่นตัวแข็งชัน มือนุ่มๆ สำรวจตรวจสอบและไล้นิ้วไปตามเส้นเลือดที่มันกำลังเต้นตุบๆ ทรวงอกเปล่าเปลือยนุ่มนิ่มแนบอยู่บนต้นขากำยำ เขาจึงพยายามหายใจเข้าอย่างแรงเพื่อต้านทานไว้ แต่ทุกอย่างพลันซ่านกระจายเมื่อนางถูไถส่วนปลายเบาๆ“จิวหรง...”“เพคะ เรียกแล้วทำไมไม่พูด แปลกคน” นิ้วเรียวโอบรอบแล้วขยับเลื่อนขึ้นลงเบา จงใจก้มลงเป่าลมหายใจร้อนๆ ใส่แท่งเพลิงตั้งชันเพื่อโหมไฟให้ลุกฮือขึ้นอีกนิดสะโพกหนั่นแน่นแอ่นขึ้น ลอยขึ้นราวกับวิงวอนด้วยความปรารถนา ร่างกำยำส่งเสียงครางแหบห้าวอย่างสุดจะทานทนและคิดว่าต้องตายแน่แล้ว ทันใดนั้นเองนางก็ลิ้มรสเขา สอดมันเข้

เทศกาลไหว้พระจันทร์จัดขึ้นอย่างคึกคักทั่วเมืองหลวง ในวังเองก็ตั้งโต๊ะบูชาและจัดพื้นที่กลางแจ้งเพื่อชื่นชมดวงจันทร์ซึ่งกลมโตเป็นพิเศษ บนชานกว้างหน้าตำหนักเฉียงชิง สูงขึ้นไปเก้าขั้นนั้นจ้าวเฉินฟงประทับบนเก้าอี้ด้านซ้าย พระนางเสิ่นไทเฮาประทับทางด้านขวาและกำลังเอ่ยขอร้องแกมสั่งให้เขามอบสัมปทานก่อสร้างเขื่อนให้เสิ่นสือเจี๋ย ส่วนหยางจิวหรงแม้ว่าจะได้รับความโปรดปรานอย่างสูงสุดจากเจ้าแผ่นดิน แต่นางก็เลือกที่จะนั่งโต๊ะประจำตำแหน่งจาวหยีทั้งที่มีสิทธิ์นั่งข้างจ้าวเฉินฟง นางทานขนมชมจันทร์เงียบๆ รับฟังแต่ไม่พูดออกความเห็นใด“เสิ่นจาวหยี มีกวีว่าไว้ วิญญาณหอมไม่ยอมเป็นเถ้าธุลี ยังฝันเมาแป้งชาดประทินโฉม[1] ค่ำคืนนี้เจ้าช่างงดงามเป็นที่หนึ่ง ข้ายังจำฝีมือบรรเลงพิณของเจ้าได้ ลองเล่นให้ข้าฟังสักเพลงสิ”“เพคะไทเฮา”เสิ่นไทเฮาต้องการแสดงออกให้เห็นว่าสามารถบงการพระโอรสและควบคุมนางสนมไว้ได้ ทรงมีรับสั่งให้หยางจิวหรงเล่นพิณถวายทั้งๆ ที่ก็มีคณะดนตรีทำหน้าที่อยู่จึงเป็นการจงใจข่ม และทรงเอ่ยกวีชมความงามซูเสียวเสี่ยวซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ยอดคณิกาเพื่อเหยียมหยามกลายๆ ว่าสะใภ้คนนี้มาจากหอโคมเขียว หยางจิวหรงก็อ่อนน้

“อะไรกันนี่” “กราบทูลไทเฮา กระหม่อมพบนางทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่กับทหารนายหนึ่งในที่ลับตา กระหม่อมจึงนำตัวมาเพื่อมอบนางให้ไทเฮาตัดสินโทษพ่ะย่ะค่ะ ยังไม่รีบสารภาพอีก!”เรื่องราวรักๆ ใคร่ๆ ของพวกนางกำนัลกับทหารองครักษ์มีอยู่แทบจะตลอดเวลา แต่เหล่าเชื้อพระวงศ์เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็นตราบใดที่พวกบ่าวไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย หยางจิวหรงจึงสั่งให้ต้วนชิงจับตาดูพฤติกรรมของนางกำนัลตำหนักไทเฮาไว้ เมื่อเจอเป้าหมาย ต้วนชิงก็จัดการเปิดทางให้คู่รักลอบพบกันบ่อยๆ ไม่ช้าก็เกิดเรื่องอย่างที่หยางจิวหรงคิดไว้ “หม่อมฉันสมควรตาย หม่อมฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดละเว้นหม่อมฉันกับลูกด้วยเถิด” “อะไรนะ ลูก? นี่เจ้า...” ไทเฮากริ้วจนมือสั่น ทรงเสียหน้าที่คนของตนเองก่อเรื่องเสื่อมเสีย “บังอาจ บังอาจสิ้นดี! เจ้าเป็นนางกำนัลของตำหนักไทเฮา ฐานะเหนือนางกำนัลตำหนักอื่นๆ ถ้าต้องการออกจากวังไปมีคู่ครองก็ให้บอกข้า ข้าก็ส่งเสริมให้ออกไปแต่งงานมีหน้ามีตาทุกคน” “ฮือๆ คนรักของหม่อมฉันมีชาติกำเนิดเป็นเพียงลูกชาวนา ส่วนหม่อมฉันมาจากตระกูลขุนนาง ไม่อาจมีวาสนาเคียงคู่ หม่อมฉันไม่ต้องการแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แต่

เมื่อเสิ่นเหนียงจื่อมีโอกาสเข้าวัง นางจึงแอบยัดห่อสารหนูห่อเล็กๆ ใส่มาในขนมเปี๊ยะซึ่งทำสัญลักษณ์ไว้ ก่อนจะกลับออกไปจากวัง นางก็กำชับให้บุตรสาวหาโอกาสให้ได้“ท่านแม่ ลูกเป็นแค่ซงหยวน ส่วนนังนั่นเป็นถึงกุ้ยเฟย ตอนนี้ไม่มีใครสู้นางได้ หูตาของนางมากมายเต็มไปหมด ลูกจะเข้าไปในตำหนักของนางแล้วลอบใส่ยาโดยไม่ให้ใครรู้เห็นได้อย่างไร”“ท่านแม่ ดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ” อู๋ซวงยกถาดน้ำชาเข้ามา เสิ่นเหนียงจื่อก็ยกชาขึ้นจิบโดยไม่สนใจไต่ถามสารทุกข์สุกดิบของลูกสาวคนเล็ก นางจึงพยายามทักทาย“ท่านแม่...”“เงียบเถอะนะ เป็นแค่ขี้ข้าก็ยืนสงบเสงี่ยมไปมุมห้องโน่นไป”“อู๋ซวงเจ้าอย่าเพิ่งขัดใจเจียวเจียว ไปทางโน้นก่อนเถอะไป”“ข้าอยากจะทัดทานพวกท่าน ตอนนี้จิวหรงเปรียบเหมือนกระแสน้ำรุนแรง ยิ่งเราเข้าไปขวาง กระแสน้ำก็จะยิ่งพังทลายทุกสิ่ง เราควรจะ...”“เจ้าจะไปรู้เรื่องอะไร ไปๆ” เสิ่นเหนียงจื่อโบกมือไล่ อู๋ซวงจึงเก็บความน้อยใจแล้วเดินออกไป“ฟังนะลูกแม่ ถ้าเจ้าใส่ยาให้นางกินไม่ได้ เจ้าก็กินเองเสียสิ ใส่ความว่ามันซะเลยว่านางเห็นแก่ตัว คิดฆ่าสนมทุกคนเพื่อเป็นหนึ่ง ตอนนี้พวกขุนนางก็กำลังไม่พอใจที่ฝ่าบาทโปรดปรานหญิงคณิกาอย่างมัน

“ข้าหึง”“พี่ฟงอี้เขาแค่มาลา หม่อมฉันก็เลยคุยด้วยเท่านั้นเอง” “ไม่ได้ บอกแล้วใช่ไหมว่าข้าหึง” “โธ่ อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิเพคะ”“ต่อให้มันบอกรักเจ้าก่อน ข้าก็ไม่ยอมให้เจ้ารักมันหรอกนะ” จ้าวเฉินฟงรวบนางมากอดแน่นแล้วอุ้มพากลับตำหนัก สีหน้าหึงหวงจนหยางจิวหรงเหวอ ยิ่งนางหัวเราะเขาก็ยิ่งหน้าบึ้ง“ที่รัก” นางเรียกเขา ใช้ปลายจมูกเกลี่ยกันไปมา “หม่อมฉันก็แน่ใจว่าต่อให้ย้อนเวลากลับไปกี่ครั้ง หม่อมฉันก็รักท่านอยู่ดี”“รักแค่ไหน”“รักมากที่สุด หม่อมฉันรักจ้าวเฉินฟงจนบางทีก็รำคาญตัวเองว่ารักไปได้อย่างไร นิสัยก็เสีย ปากก็ร้าย ชอบทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดแล้วไม่อธิบาย เฮ้อ... แน่ะ คนที่หม่อมฉันรักชอบทำตาขวางแบบนี้เปี๊ยบเลย แล้วเขาคนนั้นรักหม่อมฉันไหมหนอ”“รักสิ... รักจากก้นบึ้งหัวใจของเขาเลย” กระซิบแล้วอุ้มนาง ใช้เท้าถีบประตูตำหนักเข้าไปด้านใน ต่างฝ่ายต่างแลกจุมพิตอย่างร้อนแรง สัมผัสกันและกัน พริบตาเดียวเสื้อผ้าก็กระจัดกระจายไปรอบๆ ห้อง จ้าวเฉินฟงบรรจงโลมไล้ด้วยปลายลิ้นอุ่นจัดไปตามหน้าอกและเนินหน้าท้อง ดูดกลืนยอดถันสีกุหลาบจนกระทั่งมันชูชันตอบสนอง“หน้าอกเจ้าใหญ่ขึ้นนะ”“นิดหน่อยเพคะ... มันตึงๆ”“แล้วก็อ