บททั้งหมดของ บรรณาการแสนรัก: บทที่ 81 - บทที่ 90

หอเขียวมรกตมีดนตรีของตัวเอง เสียงหัวเราะต่อกระซิก เสียงสะอื้นไห้ เสียงพิณคลอเสียงเครื่องเป่า เสียงประตูหน้าต่างที่เปิดออกพร้อมคำกระซิบบอกรักจากคณิกา ผสมกับเสียงคนเมามายพร่ำกวีไม่ก็ร้องอาละวาด ความเหงาความโดดเดี่ยวเป็นเรื่องสามัญ แต่หยางจิวหรงมีรังสีแห่งความเกลียดชังแผ่ซ่านออกมาอยู่ตลอดเวลา “ลืมโลกภายนอกไปซะเถอะ” กู้เหม่ยนวดนายมาตรวจความเรียบร้อยและเห็นหยางจิวหรงแอบมองคณิกาที่มีญาติมาเยี่ยม แต่หยางจิวหรงไม่มี กู้เหม่ยจึงย้ำเตือน “เจ้าไม่เหลือใครแล้ว ไม่มีใครรอเจ้าอยู่ข้างนอกนั่นหรอก” ผิดแล้ว หยางจิวหรงคิด “นั่นสินะ อย่างน้อยข้าก็มีท่านแม่กับพี่เหม่ยเหนียง” “ถูกต้อง” และข้าก็ยังมีอู๋ซวง เจียวเจียว ซือหม่าหลัน เสิ่นเหนียงจื่อ เสิ่นฮองเฮาและ... จ้าวเฉินฟง---------------สายเลือดสกุลหยางคนสุดท้ายที่ยืนหยัดอยู่ในวังหลวงก็คือไทเฮา แต่ไทเฮาซึ่งแข็งแรงดีมาตลอดกลับล้มป่วยและสิ้นพระชนม์กะทันหัน ถือว่าขุดรากถอนโคนอิทธิพลของสกุลหยางจนสิ้นซาก เสิ่นฮองเฮาจึงเลื่อนฐานะเป็นไทเฮาผู้ปกครองวังหลังอย่างสมบูรณ์อดีตคุณหนูสกุลหยางผู้เคยสวมชุดเจ้าสาวสีแดงหรูก็ค่อยๆ ถู

“มีพ่อเป็นขอทานตาบอดแล้วอย่างไร”ใครบางคนเอ่ยขึ้น หลิงหลงเงยหน้าขึ้นมาถึงพบว่าเป็นหยางจิวหรง“นางไม่มีโอกาสเลือกที่เกิด แต่สุดท้ายนางก็เก่งกว่าพวกเจ้าไม่ใช่หรือ ใครเกิดสูงใครเกิดต่ำ สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นคีติกาในหอเขียวเหมือนกัน ถ้าวันๆ เอาแต่นินทาซ้ำเติมผู้อื่น พวกเจ้าสู้ใช้เวลาฝึกฝนฝีมือของตัวเองให้ดีเหมือนปากจะดีกว่านะ”คณิกากลุ่มนั้นฮึดฮัดและจ้องหน้าหยางจิวหรงอย่างไม่เป็นมิตร ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเชิดเรียงแถวออกไป เหลือเพียงหลิงหลงที่ยังปั้นปึ่ง“อย่าคิดว่าทำดีต่อข้าแล้วข้าจะใจอ่อนนะ” “ทำดี? เจ้าสำคัญต่อข้าขนาดนั้นเชียวหรือ” หลิงหลงฟังแล้วอยากตบสักฉาดแต่ก็ยอมถอยให้ด้วยอาการกระฟัดกระเฟียด แต่หยางจิวหรงไม่สนใจและเริ่มต้นฝึกซ้อมจนกระทั่งฟ้ามืด ปลอกนิ้วที่สวมถลอกไปหมด หลิงหลงซึ่งกลับไปแต่งหน้าแต่งตาเพื่อออกรับแขก นางเดินผ่านมาที่หอสังคีตจึงพูดแขวะใส่ “ทำเป็นขยัน ฝีมือสูงส่งอยู่แล้วจะเสียเวลาซ้อมไปทำไม” “ซ้อมให้ฝีมือกลับมาคงที่ จะได้ออกไปรับแขก” หลิงหลงพอทราบชีวิตความเป็นมาแต่หนหลังของคุณหนูผู้นี้อยู่บ้าง นางจึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดหญิงตระกูลผู้ดีคนนี้ถึงไม่สะ

หลิงหลงหัวเราะคิกคัก “แหม ค่าขนมของลูกๆ ข้าก็เท่านั้นเหมือนกัน สามีข้าคงจะโมโหแน่ถ้าข้าอุตส่าห์นั่งรถมาตั้งไกลถึงเมืองหลวงเพื่อมรกตเม็ดแค่นี้ ระดับที่ข้าต้องการคือหมื่นตำลึง แม่นางอย่ามัวแต่เก็บงำ รีบๆ นำออกมาขายให้ข้าซะดีๆ” ซือหม่าหลันรู้สึกขมในคอ นางอยากจะเห็นหน้าสามีผู้ร่ำรวยของฮูหยินคนนี้เสียเหลือเกิน เขาคงจะอ้วนลงพุงหัวล้านและชอบอวดรวยยิ่งกว่านี้แน่ ซือหม่าหลันไม่ชอบถูกหยามน้ำหน้า นางจึงเข้าไปหยิบกุญแจไขตู้อีกชั้น หยิบกุญแจอีกดอกแล้วเปิดตู้ที่ซ่อนอยู่ในตู้ หยิบมรกตเม็ดโตเท่าไข่ไก่ สีเขียวเข้มเปล่งประกายเจิดจ้าออกมาวาง หลิงหลงหยิบมันขึ้นมาส่องกับแสงไฟดูน้ำดูตำหนิ พิจารณาอย่างมืออาชีพ“งดงามมาก ถ้านำไปประดับที่คาดศีรษะ สามีข้าต้องอุ้มข้ากระโจนขึ้นเตียงแน่ ฮิๆ”นังเมียน้อยจอมแพศยาเอ๊ย ซือหม่าหลันร้องด่าในใจ ถ้านังนี่แค่มาอวดรวยล่ะก็ ข้าจะถ่มน้ำลายใส่หน้านางซะ มรกตเม็ดนี้แท้จริงแล้วบิดาของนางมอบให้ซือหม่าเซียงเป็นสินเดิมสมัยแต่งงานออกไปอยู่สกุลหยาง แต่ซือหม่าหลันทักท้วงและริบเก็บไว้ไม่ยอมส่งมอบให้ ทุกครั้งที่เจอหน้าหยางจิวหรงกับซือหม่าเซียง นางถึงได้ออกอาการหวงของกลัวว่าจะถ

“มรกต... ส่งมาให้ข้าดู” ซือหม่าหลันใจสั่นหวิว อีกนิดเดียวนางจะได้เสพสุขไม่รู้สิ้น“ท่านแม่เล่าให้ฟังว่าท่านยายมอบมรกตชิ้นนี้ให้ท่านแม่เป็นของขวัญแต่งงาน และท่านแม่ก็มอบมันให้ข้าเป็นของขวัญเช่นกัน ข้าทราบดีว่าชะตากรรมของข้าช่างน่าเศร้า ข้าไม่สามารถทวงความยุติธรรมให้แก่ครอบครัว อย่างที่รู้ข้าเป็นเพียงคณิกาในหอเขียว...”ซือหม่าหลันกัดริมฝีปาก นางไม่ต้องการฟังเรื่องพร่ำพรรณนาของพวกหนูสกปรก นางต้องการมรกต!“หากท่านน้าต้องการ ข้าก็ยินดีขายเพื่อให้มรกตล้ำค่านี้อยู่ในที่ที่มันควรอยู่”หยางจิวหรงเช็ดน้ำตาแล้วหยิบถุงกำมะหยี่ออกมาจากอกเสื้อ และแล้วสวรรค์ก็สว่างในหัวใจซือหม่าหลัน มรกตขนาดเท่าไข่ไก่สีเขียวเข้มแสนงดงามได้อวดโฉมตรงหน้านางแล้ว มันดูระยิบระยับล้อแสงไฟราวกับมีภูติตัวจิ๋วเต้นระบำอยู่ในนั้น และมันช่างเหมือนกับมรกตเม็ดที่ขายให้ฮูหยินไฉไลไม่มีผิดเพี้ยน “คิดแล้วไม่มีผิด มรกตมันต้องมีคู่”“ข้าเสียใจเหลือเกินที่ต้องขายมัน ข้า... ทำใจไม่ได้” หยางจิวหรงเก็บมรกตคืนลงถุง “ฟ้ามีลมเมฆแปรปรวน คนมีเคราะห์ทุกเช้าค่ำ ข้าคงไม่มีหน้าไปพบท่านแม่ในสวรรค์แน่ถ้าขายมันทิ้งไป”“หลานรัก เจ้าต้องการใช้เงินเพื่อ

บทที่ 24 เจรจากับพ่อค้าก้าวต่อไปก็คือหาทางออกไปจากหอเขียวมรกตเศรษฐีนีนามว่าหลิงหลงเปิดเรือนนางแอ่นลมอบรมวิชาให้หยางจิวหรง นางฟันกำไรจากซือหม่าหลันบวกกับเงินค่ามรกตที่ได้คืนมา นางก็พร้อมจะไถ่ตัวเองออกไป แต่นางตั้งใจว่าจะต้องพาหยางจิวหรงออกไปด้วยให้ได้“คำที่น่าฟังไม่ใช่คำที่มาจากใจจริง คำโกหกต่างหากที่น่าฟังที่สุด ทุกๆ คนล้วนอยากฟัง รอยยิ้มคือสิ่งที่ใช้สร้างมิตรภาพโดยไม่มีต้นทุน เวลาที่เจ้าต้อนรับแขก เจ้าจะต้องรู้จักยิ้มแย้มและกล่าวเยินยอเสียบ้าง” “ทำอย่างไรล่ะ” “ความอ่อนหวานของผู้หญิงมีอำนาจยิ่ง ผู้ชายมักมีจุดอ่อนตรงที่ชอบฟังคำหวาน ชมชอบผู้หญิงที่ทำให้เขาพอใจ เวลามีแขกชั้นสูงมาเยือน เจ้าต้องแสร้งป่วยอยู่ในห้อง แล้วให้เด็กรับใช้ถือบทกวีมาต้อนรับ ‘แม่นางหลิงหลงแห่งหอเขียวมรกตจักฝืนไข้รับใช้ท่าน’ แค่นี้ก็ทำให้ผู้ชายรู้สึกมีหน้ามีตา เมื่อนั้นก็ดิ้นไปไหนไม่หลุด” “ยุ่งยากเสียจริง”“เอ๊ะ! สอนวิชาให้แล้วยังจะมาเรื่องมากอีกนะ ข้าแก่กว่า ข้าต้องรู้ดีกว่าสิ” “ข้าสอนวิธีกรีดพิณให้แล้ว เจ้าก็ลองฝึกดูซะบ้างสิ” “เหอะ” หลิงหลงเชิดใส่ แต่มือก็กรีดพิณตามที่หยาง