บททั้งหมดของ บรรณาการแสนรัก: บทที่ 71 - บทที่ 80

บทที่ 20 ความไว้ใจสิ้นสูญ ชายผู้เป็นตำนานเล่าขาน เจ้าของมือเปื้อนเลือดสกุลหยางมาอยู่ตรงหน้านางแล้ว ซือหม่าเทียนสงถูกสายตาคมกร้าวกดดันจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ทุกอณูรับรู้ได้ถึงเพลิงโทสะร้อนระอุของชายผู้อยู่เหนือทุกสรรพชีวิต และหากต้องการจะหายใจต่อไปก็ควรรีบปล่อยมือจากหยางจิวหรงให้เร็วที่สุด ทุกคนในตระกูลซือหม่าไม่ว่าจะเป็นซือหม่าจ้าว ซือหม่าหลัน สะใภ้และลูกหลานทุกคนต่างหอบประคองกันมาหมอบคำนับรัชทายาทแห่งแคว้นจ้าว ทุกคนหน้าซีดตัวสั่นด้วยเกรงกลัวโทษทัณฑ์ “จิวหรง กลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้” เขาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงสงบเรียบ อันบ่งบอกถึงความน่ากลัวยิ่งขึ้น“จิวหรง... เจ้าปลอดภัยดีใช่หรือไม่”เสิ่นฟงอี้กระโดดลงจากหลังม้า วิ่งตัดตรงเข้ามาประคองหยางจิวหรงจากซือหม่าเทียนสง แต่นางยกฝ่ามือขึ้นเพื่อบอกให้เสิ่นฟงอี้หยุดอยู่ตรงนั้น นางผละออกจากซือหม่าเทียนสง ยืนโซเซท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย นางต้องเค้นพลังทุกหยดที่มีเพื่อยืนหยัด ค่อยๆ ขยับขาทีละก้าว... ทีละก้าว... เดินเข้าไปหาจ้าวเฉินฟงอย่างช้าๆ คล้ายความตายที่คืบคลานเข้ามาอย่าล้มลงเด็ดขาด อย่าเพิ่งล้มตอนนี้หยางจิวหรงดุด่าตัว

ร่างสูงใหญ่กวาดตามองนายทหารที่ติดตามฉินเหรินจง ก่อนจะสั่งการอย่างเย็นชา “ตอนนี้ฝ่าบาทประชวรหนัก บ้านเมืองกำลังตึงเครียด ยังต้องป้องกันคนชั่วก่อความวุ่นวาย หากไม่มีป้ายคำสั่งจากข้า ห้ามเคลื่อนกำลังทหารแม้แต่นายเดียว” “พ่ะย่ะค่ะ!” “กลับ!” จ้าวเฉินฟงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าพายุฝนที่กำลังเทกระหน่ำ เสิ่นฟงอี้หันขวับมาด้วยสีหน้าโกรธแค้นทันที “กลับงั้นเหรอ กลับไปเหมือนสุนัขขี้แพ้ ท่านไม่แม้แต่จะช่วยนาง คำพูดให้กำลังใจก็ยังไม่มี ไม่มีเลยสักนิด!” “ถ้าเจ้ายังไม่อยากกลับ ข้าจะกลับก่อน” แสงสว่างวาบตรงยอดเมฆดำทะมึน ตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำราม จ้าวเฉินฟงซ่อนใบหน้าของตนไว้หลังม่านสายฝน เสิ่นฟงอี้จะตะโกนด่าทอแต่พอได้สบตา ถึงได้รู้ว่าญาติผู้สูงศักดิ์กำลังอยู่ริมขอบแห่งความคลุ้มคลั่งมากแค่ไหน เสิ่นฟงอี้จึงหยุดนิ่งเหลือเพียงคำสบถพึมพำ“รู้อะไรไหมพี่ชาย แววตาของนางปวดร้าวเพราะท่านหักหลังความรัก ท่านเคยสังเกตแววตาของนางบ้างไหม และสภาพที่ท่านเป็นตอนนี้ก็เพราะท่านรักนาง บางทีอาจจะตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ได้ รู้ตัวไหม”ความรักงั้นหรือ...เขารักนาง...เหมื

บทที่ 21 หอเขียวมรกตหยางจิวหรงถูกขายให้หอเขียวมรกตในราคาสามพันตำลึง ตามพฤตินัยแล้วนางจะเป็นสมบัติของหอเขียวมรกตไปชั่วชีวิต นางจะสามารถมีอิสระก็ต่อเมื่อมีลูกค้าซื้อตัวออกไปในราคาสูงกว่าเดิมหลายสิบเท่า หรือทำงานรับแขกเก็บเงินไว้ไถ่ตัวเอง แต่น้อยคนนักที่จะสามารถเก็บสะสมเงินทองแล้วปลดตัวเองออกจากที่นี่ได้ เพราะส่วนใหญ่ชีวิตของคณิกามักจะอาภัพ ตรอมใจเพราะความรักหลอกลวง หรือไม่ก็เฝ้ารอสัญญารักที่ไม่มีวันหวนกลับมาไปจนวันตาย แต่หยางจิวหรงจะไม่ยอมปล่อยตัวเองให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาดแม้ว่านางจะไม่มีเพื่อน ไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจและไม่มีทรัพยากรใดๆ แต่นางมีแรงแค้นเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงหัวใจอยู่ ความพ่ายแพ้ไม่ได้ทำให้ชีวิตคนจบลง แต่เป็นการยอมแพ้ต่างหาก นางจะต้องอยู่รอดจากสภาพนี้ดังเช่นบรรพบุรุษที่เคยเอาชีวิตรอดในสงครามมาได้ ท่านปู่เคยเข้าร่วมสนามรบทั้งๆ ที่ไม่มีรองเท้าใส่ ท่านย่าคลอดท่านพ่อและท่านอาทั้งสองแล้วเลี้ยงดูจนรอดมาได้ทั้งๆ ที่ทั้งบ้านมีแค่หัวมันเหลือเพียงหัวเดียว ท่านพ่อกับท่านอาเคยออกรบแนวหน้าจนเกือบตายไม่รู้กี่ครั้ง ความแข็งแกร่งของพวกท่านทั้งหลายยังอยู่ในสายเลือดของนาง และนางสาบานว่าจะไม่ใ

“เมตตาข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้ากำพร้าพ่อแม่ ป้าแท้ๆ ก็เลยขายข้ามาทำงานที่นี่ ข้าอ่านหนังสือก็ไม่ออก แต่งกวีก็ไม่เป็น แต่ข้าทำงานหนักได้ทุกอย่าง จะงานบ้านงานครัวหรือแบกหาม ข้าก็ทำได้เจ้าค่ะ อย่าส่งข้าไปรับแขกเลย”“ผู้หญิงที่เข้าหอเขียวมรกตก็ต้องทำงานรับแขกทั้งนั้น ไปๆ เข้าไปซะ อย่าทำตัวให้ข้ารำคาญ”“ผู้หญิงทุกคนสวยถ้ารู้จักตัวเอง อีกหน่อยนางก็จะแตกเนื้อสาว ข้าว่าให้นางไปอยู่รับใช้คุณหนูหยางดีกว่า” หงหนานขัดขึ้นอีกครั้ง“อะไรนะ”“ข้าหมายความว่าตอนนี้คนของเราไม่พอ ในเมื่อยังหาเด็กรับใช้ให้คุณหนูหยางไม่ได้ สู้ให้เสี่ยวชิงติดตามคุณหนูหยาง คอยเรียนรู้วิชาและกิริยามารยาทจากนาง วิธีนี้จะได้หญิงงามพร้อมใช้งานเร็วกว่าฝึกเอาเองในหอไก่สาวแน่”“อืม เข้าท่า แต่คุณหนูหยางยังไม่ทำรายได้ จะมีเงินที่ไหนจ่ายค่าแรงสาวใช้”“ข้าจ่ายล่วงหน้าให้เอง”“คนบูชาเงินอย่างเจ้าเนี่ยนะจ่ายให้ล่วงหน้า” เจ้าหมูโต้วหัวเราะ แต่ในเมื่อเป็นเงินของหงหนานไม่ใช่ของเขา เจ้าหมูโต้วก็ไม่ขัดศรัทธา “งั้นก็ลองทำตามเจ้าว่าก็แล้วกัน”การเจรจาตกลงเสร็จสิ้น หงหนานก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรนอกจากสั่งให้หยางจิวหรงกับเสี่ยวชิงตามเขามา เขาพา

“ตัวร้อนมากแต่ไม่ยอมบอกใคร เฮ้อ... นายหญิงอดทนมาจนถึงตอนนี้ ใจแข็งเหลือเกิน”เสี่ยวชิงคอยดูแลหยางจิวหรงซึ่งหลับใหลเพราะฤทธิ์ยาไม่ห่าง หมอที่มาตรวจบอกว่าเป็นโรคสะเทือนใจ อาการป่วยยังอยู่แค่ในเนื้อหนัง[1] ต้องทำให้เหงื่อออกและหมั่นเช็ดตัว เสี่ยวชิงเตรียมน้ำอุ่นกับผ้านุ่มๆ มาแล้ว แต่สีหน้ายังละล้าละหลังก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อของนาง ทว่ายังไม่ทันได้แตะ ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาในรัศมีแสงเทียน เกิดเป็นเงาทะมึนอยู่ข้างเตียง “ข้าจะทำเอง” เสี่ยวชิงไม่ได้ตกใจ แต่คุกเข่าลงถวายบังคมและหมอบแนบพื้น “ฝ่าบาท” “ออกไป” “พ่ะย่ะค่ะ” สุ้มเสียงของเสี่ยวชิงเปลี่ยนไปเป็นทุ้มเยี่ยงเด็กหนุ่มที่ผ่านการชำระกาย[2]แล้ว ชื่อจริงของเขาคือต้วนชิง มีฐานะเป็นขันทีฝ่ายอารักขาของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง เขาได้รับพระบัญชาให้มาคุ้มครองคุณหนูหยางจิวหรงเป็นการลับ เมื่อจ้าวเฉินฟงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง ต้วนชิงจึงล่าถอยออกไปเฝ้าดูแลความปลอดภัยด้านนอกคู่กับราชองครักษ์ชุดดำ ร่างแกร่งกร้าวแต่งกายด้วยชุดสีดำตลอดร่างดังเช่นที่เคยลอบเข้าจวนสกุลหยาง กล้ามเนื้อตึงแน่นอยู่ใต้อาภรณ์เกราะอ่