All Chapters of บรรณาการแสนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 หยางจิวหรง สิบห้าปีต่อมา... เรือนหอมเบญจมาศทอง (จินจวี๋เซียง) จวนสกุลหยางหยางกงสร้างเรือนอันงดงามเป็นพิเศษให้แก่หลานสาว และเป็นเรือนเดียวที่มีสวนส่วนตัวเพื่อให้นางฝึกหัดเป็นกุลสตรีที่งามพร้อมแบบสตรีในราชสำนัก ในสวนมีแนวกำแพงหินอ่อนหลังคากระเบื้องสีทอง เจาะช่องเป็นประตูพระจันทร์ วาดโค้งวงกลม ประดับลวดลายเข้ากันกับระเบียงทางเดินลงสู่ศาลากลางน้ำอันสวยงาม สาวใช้ของเรือนอื่นมักจะชอบมาอ้อยอิ่งแถวนี้เพื่อฟังเพลงพิณของคุณหนูและทายกันว่านายใหญ่จะส่งตัวคุณหนูเข้าวังเมื่อไร“คุณหนูบอบบาง น่ารักเหมือนตุ๊กตางานฝีมือ ฝีมือดีดพิณเป็นหนึ่ง เฮ้อ อยากรู้เหลือเกินว่าคุณชายบ้านไหนจะโชคดีได้คุณหนูไปเป็นศรีภรรยา”“คุณหนูช่างงามเหมือนเทพธิดา ท่านหยางกงย่อมรักเหมือนแก้วตาดวงใจ ข้าเป็นหญิงยังใจเต้นทุกทีที่เห็นรอยยิ้มแสนหวานของคุณหนู”พวกสาวใช้จากเรือนอื่นชะเง้อชะแง้อยากชมโฉมคุณหนูคนงาม สาวใช้ของเรือนจินจวี๋เซียงได้ยินเข้า จึงเข้ามาถามด้วยสีหน้าขบขัน “พวกเจ้าเอ่ยถึงคุณหนูจิวหรงอยู่หรือ”“ใช่ ทำไมล่ะ ก็คุณหนูจิวหรงเป็นกุลสตรีที่หาได้ยากยิ่ง ข้าได้พบคุณหนูเฉพาะแค่ตอนคารวะนายท่านท

การจะยกหลานสาวให้เชื้อพระวงศ์จะเสนอตรงไปตรงมาไม่ได้เด็ดขาดกุลสตรีที่ดีจะต้องไม่ถูกนำไปแนะนำตัวกับคนแปลกหน้า แต่หยางกงก็จำเป็นต้องให้องค์ชายเห็นสินค้าชิ้นนี้ ดังนั้นหยางกงจึงสร้างโอกาสขึ้นมาด้วยการอ้างเรื่องนมัสการพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ณ วัดเก่าแก่ที่สกุลหยางเป็นผู้อุปถัมภ์ และเชื้อเชิญให้องค์ชายจ้าวลู่มาร่วมเพื่อเป็นเกียรติ หยางจิวหรงถูกสั่งให้ไปไหว้พระในวันนั้นด้วย เพราะวัดเป็นหนึ่งในสถานที่ไม่กี่แห่งที่คุณหนูผู้ดีจะได้อยู่ตามลำพัง นางจะต้องอาบน้ำหอมและสวดมนต์อยู่ภายในวิหารเท่านั้น วันนั้นทั้งวันต้องตั้งสมาธิอยู่ในความสงบเพื่อรอให้องค์ชายจ้าวลู่ ‘บังเอิญ’ พบหญิงงามหยางกงจัดการให้สาวใช้สองคนเฝ้าหลานสาวไว้ให้ดี ห้ามนางก้าวออกจากวิหารก่อนถึงเวลาโดยเด็ดขาด วันนี้นางสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ปักเส้นไหมทองดูเรียบง่ายแต่มีรสนิยมตามแบบฉบับคุณหนูตระกูลชั้นสูง กระโปรงปักลวดลายดอกไม้เล็กๆ สดใสสบายตา หยางกงกำกับให้หลานสาวจะต้องนั่งคุกเข่าสวดมนต์ตรงจุดที่แสงตะวันยามบ่ายจะทอประกายบนแก้มอ่อนเยาว์พอดิบพอดี เพื่อให้มั่นใจว่าองค์ชายจ้าวลู่จะต้องประทับใจและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สาวน้อยผู้นี้มา

บทที่ 2 วาสนาพานพบ วัดบนเนินเขาแห่งนี้เป็นวัดเงียบสงบ มีวิหารไม้โดดเด่นเป็นสง่ามองเห็นได้แต่ไกลและภาพจิตรกรรมฝาผนังเก่าแก่ล้วนมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ หยางจิวหรงนั่งคุกเข่าสวดมนต์ในวิหารตั้งแต่เช้ามืดจนถึงช่วงบ่าย ท่านปู่ก็ไม่ส่งคนมารับเสียที แข้งขาเมื่อยขบไปหมดแล้ว นางจึงออกอุบายหลอกสาวใช้ที่ยืนเฝ้า “พี่ซู ข้าดมกลิ่นธูปอยู่ค่อนวัน เวียนศีรษะเหลือเกิน...” “แย่แล้ว เจ้ารีบไปเปิดหน้าต่างเพิ่มเร็วเข้า” หยางจิวหรงยกชายเสื้อขึ้นป้องใบหน้า นั่งโงนเงนและเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนระโรย “ข้าคอแห้งมาก อยากได้น้ำชาสักถ้วย แฮ่ก... ข้ารู้สึกหน้ามืด” ว่าแล้วก็เอื้อมมือปัดกาน้ำชาจนหกหมด “โธ่ ข้ากระหายน้ำเหลือเกิน ขอน้ำ ขอน้ำให้ข้าหน่อย” “เจ้าค่ะๆ ข้าน้อยจะรีบนำมาให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” หยางจิวหรงเป็นลมฟุบลงไปกับพื้น สาวใช้ทั้งสองจึงต่างแยกย้ายกันไปทำงานจ้าละหวั่น คนหนึ่งรีบไปเปิดหน้าต่างให้อากาศบริสุทธิ์เข้ามาภายในวิหารมากขึ้น ส่วนอีกคนรีบออกไปหาน้ำร้อนน้ำชา หยางจิวหรงจึงหัวเราะคิกคักแล้วปีนหน้าต่างวิหารโฉบออกไปทันที เมื่อพวกสาวใช้กลับมาอีกครั้งคุณหน

“พี่อู๋ซวง”“เอาล่ะๆ ข้าไม่ล้อเจ้าแล้วก็ได้ เจ้ามานั่งเจ็บอยู่ตรงนี้คนเดียวแสดงว่าแอบหนีมาเล่นซนอีกแล้วสินะ กลับไปเจ้าโดนท่านน้าตีแน่”“ท่านแม่ไม่ตีข้าหรอก แต่ท่านปู่ก็ไม่แน่” หยางจิวหรงถอนหายใจยาวและพอจะมีแรงเดินแล้ว อู๋ซวงจึงพาลงมาจากเนินเขาเพื่อไปส่งที่จวนสกุลหยาง “พี่อู๋ซวงก็มาสวดมนต์ไหว้พระหรือเจ้าคะ”“เปล่าหรอก แค่มาเป็นตัวสำรองน่ะ” อู๋ซวงเร่งเท้าไปที่แนวระเบียงกันตก “ดูโน่น” เมื่อมองไปตามที่อู๋ซวงชี้ลงไปที่เชิงเขาทางขึ้นวัด เห็นเจียวเจียวกำลังยืนสำรวมอยู่ข้างรถม้า โดยมีซือหม่าจิ้งผู้เป็นบิดาสนทนาอยู่กับชายสูงศักดิ์ท่าทางหยิ่งๆ คนนั้น เจียวเจียวยืนโงนเงน โยกเยกเหมือนจะเป็นลม พวกสาวใช้จะช่วยประคองก็โดนสะบัดออก เจียวเจียวจึงยืนโยกเป็นต้นอ้อต้องลมอยู่เช่นนั้น “เห็นคนที่กำลังคุยกับท่านพ่อข้าไหม คนผู้นั้นคือองค์ชายจ้าวลู่ พระสนมฉีกุ้ยเฟยทรงเป็นท่านอาของข้า องค์ชายก็เลยมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า รูปหล่อใช่ไหมล่ะ” หยางจิวหรงไม่เข้าใจว่าอู๋ซวงต้องการบอกอะไรจึงจะเอ่ยถาม แต่อู๋ซวงจุปากให้ดูไปเรื่อยๆ ก่อน “กระหม่อมขอน้อมส่งองค์ชาย” ซือหม่าจิ้งคุยธุระเสร